Pytania pomocnicze - GIW.05

Nadziarno to ziarna większe od wymiaru oczka sita, które nie powinny znaleźć się w klasie dolnej. Ich obecność świadczy o niedoskonałości przesiewania.

Klasa górna naturalnie zawiera ziarna większe od oczek sita, więc nie są one tam błędem rozdziału. Nadziarno oznacza ziarna zbyt duże, które przedostały się do klasy dolnej.

Klasa górna to materiał zatrzymany na sicie, zwykle większy od oczek. Klasa dolna to materiał, który przeszedł przez sito, zwykle mniejszy od oczek.

Nadziarno to ziarna zbyt duże znajdujące się w produkcie drobnym. Podziarno to ziarna zbyt małe znajdujące się w produkcie grubym.

Przyczyną może być uszkodzone sito, zbyt duże obciążenie przesiewacza, niewłaściwe drgania, wilgotność materiału lub zatykanie oczek sita.

Należy kontrolować stan sit, dobrać odpowiednią wydajność podawania, utrzymywać właściwe parametry pracy przesiewacza i usuwać zatykanie oczek.

Nadawa to materiał kierowany do maszyny przeróbczej, np. do kruszarki. W tym pytaniu chodzi o kopalinę przed rozpoczęciem kruszenia.

Dzieli się największy wymiar ziarna w nadawie przez największy wymiar ziarna w produkcie po rozdrobnieniu.

Oznacza większe zmniejszenie rozmiaru największych ziaren. Im wyższa wartość, tym intensywniejsze rozdrobnienie materiału.

Największe ziarna decydują o wymaganiach wobec kruszarki i maksymalnym uziarnieniu produktu. Pozwala to ocenić graniczne możliwości rozdrabniania.

Rozdrabnianie zmniejsza wielkość ziaren przez kruszenie lub mielenie. Przesiewanie jedynie rozdziela ziarna według wielkości na sitach.

Kruszarka musi być zdolna przyjąć największe ziarna nadawy i uzyskać wymagane maksymalne uziarnienie produktu. Wskaźnik pomaga ocenić, czy dana maszyna spełni te wymagania.

Skład ziarnowy określa, jaki procent materiału stanowią ziarna o określonych wymiarach. Wynik przedstawia się najczęściej jako udziały masowe klas ziarnowych.

Analiza sitowa polega na przesiewaniu próbki przez zestaw sit o coraz mniejszych otworach. Materiał zatrzymany na poszczególnych sitach waży się i przelicza na udziały procentowe.

Największe otwory umieszcza się u góry, aby najpierw oddzielić ziarna największe. Drobniejsze ziarna przechodzą niżej, aż zostaną zatrzymane na odpowiednim sicie lub trafią do denka.

Klasa ziarnowa to grupa ziaren mieszczących się między dwoma granicznymi wymiarami, np. 10–20 mm. Jest ona wyznaczana przez sąsiednie sita.

Pozwala ocenić rozdrobnienie materiału, skuteczność przesiewania i przydatność produktu do dalszej przeróbki. Ułatwia też kontrolę jakości produktów wzbogacania.

Analiza granulometryczna dotyczy rozkładu wielkości ziaren w materiale. Analiza statystyczna jest pojęciem ogólnym i może dotyczyć dowolnych danych liczbowych.

Oznacza, że wymiar oczka kolejnego sita jest około 1,414 razy większy lub mniejszy od sąsiedniego. Dzięki temu sita tworzą regularny szereg wymiarów.

Służy do uporządkowania wymiarów sit używanych do rozdziału materiału na klasy ziarnowe. Ułatwia porównywanie wyników przesiewania.

Klasa ziarnowa to grupa ziaren o wymiarach mieszczących się między dwoma granicznymi wymiarami sit. Przykładem może być klasa 2–4 mm.

Uporządkowany szereg pozwala systematycznie dzielić materiał na frakcje. Ułatwia to analizę składu ziarnowego i kontrolę procesu przeróbki.

Wskaźnik √2 należy kojarzyć ze skalą Rittingera. To najważniejsza informacja egzaminacyjna w tym pytaniu.

Nie. Skala Rittingera dotyczy wymiarów otworów sit, natomiast twardość minerałów określa skala Mohsa.

Kruchość to podatność kopaliny na pękanie i rozpadanie się na mniejsze ziarna. W przeróbce mechanicznej oznacza głównie łatwość rozdrabniania.

Wpływa na dobór urządzeń kruszących i mielących oraz na zużycie energii. Kopaliny bardziej kruche zwykle łatwiej i szybciej ulegają rozdrobnieniu.

Twardość określa odporność na zarysowanie lub ścieranie, a kruchość podatność na pękanie. Są to różne właściwości materiału.

Może ułatwiać kruszenie, ale jednocześnie sprzyjać powstawaniu nadmiernej ilości drobnych ziaren i pyłów.

Najczęściej są to siły zgniatania, uderzania, ścierania i rozłupywania. Dobór mechanizmu zależy od rodzaju kopaliny i wymaganego produktu.

Wietrzenie i rozmywanie dotyczą oddziaływań środowiskowych lub wodnych, a przesiewanie służy rozdziałowi ziaren według wielkości. Kruchość odnosi się bezpośrednio do podatności na rozdrabnianie.

Napęd inercyjny wykorzystuje siły bezwładności powstające podczas obrotu niewyważonych mas. Powodują one drgania urządzenia roboczego, np. przesiewacza.

Charakterystyczne są obracające się masy mimośrodowe lub niewyważone elementy. Na rysunkach często pokazuje się kolejne położenia mas podczas obrotu i kierunek powstających drgań.

Najczęściej stosuje się je w przesiewaczach wibracyjnych, podajnikach wibracyjnych i innych urządzeniach wymagających ruchu drgającego.

Napęd elektryczny oznacza źródło energii, czyli silnik elektryczny. Napęd inercyjny określa zasadę wytwarzania ruchu drgającego przez niewyważone masy, choć często jest napędzany właśnie silnikiem elektrycznym.

Podczas obrotu niewyważonej masy powstaje zmienna siła odśrodkowa. Jej kierunek stale się zmienia, co wywołuje cykliczne drgania urządzenia.

Typowe elementy to wał, niewyważone masy lub mimośrody, łożyska oraz silnik napędzający obrót. Układ może mieć jeden lub dwa wirniki niewyważone.

Kierunek obrotu wpływa na kierunek i charakter drgań. W układach z dwoma masami przeciwbieżny obrót może dawać uporządkowane drgania liniowe.

Służy do rozdzielania materiału według wielkości ziaren. Drobniejsze ziarna przechodzą przez otwory sita, a większe pozostają na sicie jako nadziarno.

Oznacza, że urządzenie ma jeden pokład sitowy. Taki przesiewacz zwykle dzieli nadawę na dwa produkty: podziarno i nadziarno.

Typowe elementy to skrzynia przesiewająca, pokład sitowy, napęd wibracyjny, rama oraz sprężyny amortyzujące. W zadaniach ze zdjęciem szczególnie ważny jest wygląd skrzyni i liczba pokładów.

Sprężyny umożliwiają drgania skrzyni przesiewającej i ograniczają przenoszenie drgań na konstrukcję nośną. Dzięki temu urządzenie pracuje stabilniej i bezpieczniej.

WK 1 jest kojarzony z wersją jednopokładową, a WK 2 z wersją dwupokładową. WK 2 może rozdzielać materiał na większą liczbę klas ziarnowych.

Liczba pokładów pomaga rozpoznać typ przesiewacza oraz określić liczbę produktów przesiewania. Jeden pokład daje zwykle dwa produkty, a dwa pokłady mogą dać trzy produkty.

Powstaje podziarno, czyli materiał przechodzący przez otwory sita, oraz nadziarno, czyli materiał pozostający na sicie.

Zawiesie podtrzymuje skrzynię przesiewacza i łączy ją z konstrukcją nośną. Umożliwia jednocześnie wykonywanie ruchu drgającego przez część roboczą maszyny.

Zawiesie służy głównie do podwieszenia i ustalenia położenia skrzyni przesiewacza. Sprężyna amortyzująca tłumi drgania i ogranicza ich przenoszenie na konstrukcję wsporczą.

Najczęściej jest pokazane jako cięgno, pręt lub wieszak łączący ramę nośną ze skrzynią przesiewacza. Zwykle znajduje się po bokach urządzenia.

Niesprawne zawiesie może powodować niestabilną pracę, nadmierne drgania, hałas oraz uszkodzenia skrzyni lub ramy. Ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo eksploatacji.

Typowe objawy to luzy na mocowaniach, pęknięcia, nierównomierne drgania, przechylenie skrzyni, nietypowy hałas lub nadmierne wibracje konstrukcji.

Zawiesie współpracuje ze skrzynią przesiewacza, ramą nośną oraz elementami sprężystymi, takimi jak sprężyny amortyzujące. Razem tworzą układ podparcia i izolacji drgań.

Napęd inercyjny wytwarza drgania przesiewacza dzięki obracającym się masom niewyważonym. Drgania powodują przemieszczanie i rozdzielanie materiału na sicie.

Zwykle jest przedstawiany jako zespół z wałem lub kołami mimośrodowymi umieszczony na skrzyni przesiewacza. Często znajduje się w obudowie przy górnej części maszyny.

Silnik jest źródłem energii mechanicznej, natomiast napęd inercyjny jest zespołem wywołującym drgania. Silnik może napędzać mechanizm inercyjny, ale nie jest z nim tożsamy.

Drgania ułatwiają przesuwanie materiału po sicie i przechodzenie drobniejszych ziaren przez otwory sitowe. Zwiększają skuteczność i wydajność klasyfikacji ziarnowej.

Napęd inercyjny współpracuje ze skrzynią przesiewacza, sitami, elementami sprężystymi oraz konstrukcją nośną. Razem tworzą układ umożliwiający kontrolowane drgania robocze.

Uszkodzenie może powodować spadek amplitudy drgań, nierówną pracę przesiewacza, hałas, przegrzewanie łożysk lub całkowite zatrzymanie procesu przesiewania.

Najważniejsze elementy to szczęka stała, szczęka ruchoma oraz komora kruszenia zwężająca się ku dołowi. Materiał jest ściskany między szczękami.

Szczęka ruchoma zbliża się do szczęki stałej i wywiera nacisk na bryły kopaliny. Materiał pęka pod wpływem siły ściskającej.

Zgniatanie polega na ściskaniu materiału aż do pęknięcia. Ścieranie polega na stopniowym ubytku materiału wskutek tarcia.

Zgniatanie występuje także w kruszarkach stożkowych i walcowych. W każdej z nich materiał jest ściskany między powierzchniami roboczymi.

Szczelina wylotowa decyduje o maksymalnym rozmiarze produktu kruszenia. Im mniejsza szczelina, tym drobniejszy produkt.

Rozłupywanie oznacza rozdzielanie materiału wzdłuż płaszczyzn osłabienia. W kruszarce szczękowej podstawowym mechanizmem jest nacisk, czyli zgniatanie.