Pytania pomocnicze - GIW.11

Współczynnik wzbogacenia oblicza się jako stosunek zawartości składnika użytecznego w koncentracie do jego zawartości w nadawie. W tym przypadku: 26% / 2% = 13.

Oznacza, że zawartość miedzi w koncentracie jest 13 razy większa niż w rudzie podanej do procesu wzbogacania.

Ponieważ obie wartości są podane w tych samych jednostkach, czyli w procentach. Jednostki skracają się, a wynik jest liczbą bezwymiarową.

Zawartość w nadawie określa udział składnika użytecznego w materiale kierowanym do procesu. Zawartość w koncentracie określa jego udział po wzbogaceniu.

Nie zawsze. Wysoki współczynnik wzbogacenia świadczy o dużym wzroście zawartości składnika użytecznego, ale trzeba też uwzględnić uzysk, straty metalu w odpadach i jakość koncentratu.

Analiza granulometryczna określa skład ziarnowy materiału, czyli udział ziaren o różnych wymiarach w badanej próbce.

Klasa ziarnowa to przedział wielkości ziaren, np. 1–3 mm albo 10–20 mm. Materiał w jednej klasie ma zbliżone wymiary ziaren.

Sita pozwalają rozdzielić materiał według wielkości ziaren. Każde sito zatrzymuje ziarna większe od swojego prześwitu.

Analiza granulometryczna rozdziela materiał według wielkości ziaren, a densymetryczna według gęstości ziaren lub cząstek.

Wyniki podaje się zwykle jako masę lub procentowy udział poszczególnych klas ziarnowych. Można je też przedstawić na krzywej składu ziarnowego.

Prześwit sita to wymiar otworu w sicie. Decyduje on o tym, jakie ziarna przejdą przez sito, a jakie zostaną na nim zatrzymane.

Potrzebny jest pył węglowy, tlen, obłok pyłu utworzony przez czynnik aerodynamiczny oraz źródło zapłonu. Brak jednego z tych elementów uniemożliwia wybuch.

Źródło zapłonu dostarcza energii cieplnej potrzebnej do rozpoczęcia gwałtownego spalania pyłu. Może nim być iskra, płomień, łuk elektryczny lub rozgrzana powierzchnia.

To czynnik powodujący poderwanie i rozproszenie pyłu w powietrzu, np. podmuch, ruch powietrza lub gwałtowne przemieszczenie maszyn. Dzięki niemu powstaje palny obłok pyłowo-powietrzny.

Pył zawieszony w powietrzu ma dużą powierzchnię kontaktu z tlenem, co ułatwia szybkie spalanie. Taki obłok może spalić się gwałtownie i spowodować wybuch.

Nie. Para wodna i wilgoć nie są warunkiem koniecznym wybuchu pyłu węglowego. W pytaniu egzaminacyjnym poprawnym czynnikiem jest źródło zapłonu.

Stosuje się odpylanie, zraszanie, regularne sprzątanie pyłu, wentylację oraz eliminowanie źródeł zapłonu. Ważna jest też kontrola stanu technicznego maszyn i instalacji elektrycznych.

Metanomierz służy do pomiaru stężenia metanu CH₄ w powietrzu. Jest stosowany głównie w miejscach zagrożonych obecnością gazów palnych.

Metan jest gazem palnym i może tworzyć z powietrzem mieszaninę wybuchową. Regularny pomiar ogranicza ryzyko wybuchu i zatrucia atmosfery roboczej.

Metanomierz mierzy stężenie metanu w powietrzu. Amperomierz mierzy natężenie prądu elektrycznego, więc nie służy do kontroli atmosfery kopalnianej.

Metanomierz bada skład powietrza pod kątem zawartości CH₄. Granulometr lub analiza granulometryczna dotyczą wielkości ziaren materiału sypkiego.

Stosuje się je w kopalniach, wyrobiskach, zakładach przeróbki kopalin oraz innych miejscach, gdzie może pojawić się metan. Mogą być przenośne lub stacjonarne.

Stężenie metanu najczęściej podaje się w procentach objętościowych lub w ppm. Dobór jednostki zależy od zakresu pomiarowego urządzenia.

Należy postępować zgodnie z instrukcją BHP: przerwać pracę, wyłączyć zagrożone urządzenia, przewietrzyć miejsce i w razie potrzeby ewakuować ludzi.

Oznacza, że wyrób spełnia wymagania obowiązujące w Unii Europejskiej dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Jest to potwierdzenie zgodności produktu z przepisami.

Ponieważ pracownik musi używać sprzętu, który został dopuszczony do stosowania i spełnia wymagania bezpieczeństwa. Brak oznaczenia CE może świadczyć o niespełnieniu wymagań prawnych.

Nie. Znak CE nie oznacza, że produkt jest najlepszej jakości, lecz że spełnia minimalne wymagania prawne dotyczące bezpieczeństwa i zgodności.

Mogą to być m.in. kaski ochronne, okulary, rękawice, ochronniki słuchu, półmaski przeciwpyłowe, obuwie ochronne i odzież ochronna. Dobiera się je do rodzaju zagrożeń na stanowisku pracy.

Środek ochrony indywidualnej chroni jednego pracownika, np. kask lub okulary. Środek ochrony zbiorowej chroni wiele osób, np. osłony maszyn, wentylacja lub barierki.

Za zapewnienie odpowiednich środków ochrony indywidualnej odpowiada pracodawca. Pracownik ma obowiązek używać ich zgodnie z przeznaczeniem i instrukcjami.

Kęsy to sortyment węgla o największym uziarnieniu, obejmujący ziarna o wymiarze powyżej 200 mm.

Uziarnienie decyduje o sposobie wykorzystania, transporcie, magazynowaniu i dalszej przeróbce węgla. Pozwala też jednoznacznie klasyfikować produkt handlowy.

Zakres od 60 do 200 mm odpowiada zwykle sortymentowi grubemu określanemu jako kostka, a nie kęsy.

Sortymenty grube mają duże ziarna, np. kęsy lub kostka. Sortymenty drobne obejmują mniejsze ziarna, np. groszek, miał lub muł.

Do rozdziału według uziarnienia stosuje się głównie przesiewacze i sita o określonym prześwicie. Oddzielają one nadziarno i podziarno.

Oznacza bardzo drobne frakcje węgla, typowe dla miałów lub mułów, zależnie od przyjętej klasyfikacji technologicznej.

Wychód koncentratu określa, jaka część masy nadawy przeszła do koncentratu. Uzysk miedzi mówi, jaka część całkowitej ilości miedzi z nadawy została odzyskana w koncentracie.

Stosuje się wzór: γ = ε · α / β, gdzie γ to wychód, ε to uzysk, α to zawartość metalu w nadawie, a β to zawartość metalu w koncentracie.

94% oznacza uzysk miedzi, czyli skuteczność odzysku składnika użytecznego. Wychód koncentratu jest mniejszy, ponieważ koncentrat zawiera znacznie więcej miedzi niż ruda wejściowa.

Oznacza to, że w 100 jednostkach masy rudy znajduje się 2 jednostki masy miedzi. Pozostała część to głównie minerały płonne i inne składniki.

Oznacza to, że koncentrat jest wzbogacony w miedź i zawiera 20 jednostek masy miedzi na 100 jednostek masy koncentratu.

Można podstawić wynik do zależności ε = γ · β / α. Dla γ = 9,4%, β = 20,0% i α = 2,0% otrzymuje się ε = 94,0%, więc wynik jest poprawny.

Przy tym samym uzysku i tej samej zawartości metalu w nadawie większa zawartość metalu w koncentracie powoduje mniejszy wychód koncentratu.

Należy pomnożyć przerób nadawy przez udział procentowy produktu zapisany w postaci ułamka dziesiętnego. Dla odpadu: 2468,0 Mg/h × 0,935 = 2307,58 Mg/h, czyli około 2307,6 Mg/h.

Wychód produktu określa, jaka część masy nadawy przechodzi do danego produktu, np. koncentratu lub odpadu. Może być wyrażony procentowo albo jako strumień masy, np. w Mg/h.

Z diagramu wynika, że 93,5% stanowi odpad, a 6,5% koncentrat. Pytanie dotyczy wychodu masowego odpadu, więc do obliczeń należy przyjąć udział odpadu.

Koncentrat stanowi 6,5% nadawy, więc 2468,0 Mg/h × 0,065 = 160,42 Mg/h. Po zaokrągleniu daje to 160,4 Mg/h.

Suma wychodów masowych wszystkich produktów powinna być równa przerobowi nadawy. W tym przypadku 160,4 Mg/h + 2307,6 Mg/h = 2468,0 Mg/h.

Jeżeli przerób nadawy podano w Mg/h, to wychód masowy produktu również powinien być wyrażony w Mg/h. Sama wartość procentowa nie ma jednostki masy.

Najczęściej po okrągłym lub spiralnym korpusie oraz wirniku z łopatkami. Pompa wirowa nie ma kół zębatych, krzywek ani komór wyporowych charakterystycznych dla pomp wyporowych.

Wirnik wprawia ciecz w ruch obrotowy i odrzuca ją na zewnątrz. Energia prędkości cieczy zostaje częściowo zamieniona na ciśnienie w korpusie pompy.

Pompa wirowa jest pompą przepływową i działa dzięki wirnikowi. Pompa zębata jest pompą wyporową, w której ciecz jest przemieszczana między zębami kół zębatych.

Służą do transportu wody technologicznej, wód obiegowych, zawiesin mineralnych, mułów oraz produktów procesów wzbogacania i odwadniania.

Zapewniają ciągły przepływ i mają prostą konstrukcję. Dobrze sprawdzają się tam, gdzie trzeba przetłaczać duże ilości cieczy przy umiarkowanym ciśnieniu.

Najbardziej zużywają się wirnik, korpus oraz elementy uszczelnienia. Wynika to ze ściernego działania ziaren mineralnych zawartych w zawiesinie.

Masę oblicza się ze wzoru m = ρn · V, czyli gęstość nasypową mnoży się przez objętość użytkową zbiornika.

Ponieważ gęstość nasypowa podana jest w Mg/m³, a objętość w m³. Po pomnożeniu jednostki m³ się skracają i pozostaje Mg.

Gęstość właściwa dotyczy samej substancji lub ziaren, a gęstość nasypowa obejmuje także wolne przestrzenie między ziarnami materiału sypkiego.

Pojemność użytkowa to objętość zbiornika, którą można realnie wykorzystać do magazynowania materiału, zwykle mniejsza lub równa pojemności całkowitej.

Należy pomnożyć 1,1 przez 250. Wynik to 275 Mg, czyli masa węgla możliwa do zmagazynowania w zbiorniku.

Zależy m.in. od uziarnienia, wilgotności, zawartości zanieczyszczeń, sposobu nasypywania oraz stopnia zagęszczenia materiału.