Pytania pomocnicze - GIW.11

Polega na zmniejszaniu wymiarów ziaren lub brył przez działanie sił mechanicznych, np. ściskania, zgniatania, uderzania lub ścierania.

Ponieważ nie polega na mechanicznym niszczeniu brył lub ziaren. Jest to proces fizykochemiczny, w którym substancja przechodzi do roztworu.

Typowe są ściskanie, zgniatanie, miażdżenie, łamanie, uderzanie i ścieranie. Wszystkie powodują fizyczne zmniejszenie wielkości materiału.

Aby przygotować kopalinę do dalszych operacji, takich jak przesiewanie, klasyfikacja, wzbogacanie lub mielenie. Rozdrobnienie ułatwia też uwolnienie składników użytecznych.

Kruszenie stosuje się zwykle do większych brył i daje grubszy produkt. Mielenie jest dalszym etapem rozdrabniania, prowadzącym do drobniejszych ziaren.

Tak. Oba procesy polegają na działaniu nacisku na materiał, więc są metodami mechanicznego rozdrabniania.

Nadawa to cały materiał kierowany na przesiewacz przed rozdziałem na produkty. Wydajność przesiewacza odnosi się właśnie do ilości nadawy w jednostce czasu.

Wychód produktu to udział masy danego produktu w masie nadawy. Może być podawany w procentach lub jako ułamek dziesiętny.

Masę nadawy oblicza się, dzieląc masę produktu przez jego wychód zapisany jako ułamek dziesiętny. Na przykład 462 Mg/h podzielone przez 0,70 daje 660 Mg/h.

Ponieważ 462 Mg/h to już część nadawy, a nie cała nadawa. Aby znaleźć całość, trzeba podzielić tę część przez jej udział procentowy.

Produkt dolny to ziarna, które przeszły przez otwory sita. Zwykle są drobniejsze od wielkości oczek lub szczelin sita.

Masa nadawy jest równa sumie mas produktów przesiewania, np. produktu górnego i produktu dolnego. Bilans pozwala kontrolować poprawność obliczeń.

Przesiewacz powinien mieć wydajność co najmniej równą strumieniowi nadawy. W praktyce często dobiera się urządzenie z pewnym zapasem wydajności.

Wzbogacanie flotacyjne opiera się na różnicach w zwilżalności powierzchni ziaren, szczególnie na różnicach hydrofobowości. Ziarna hydrofobowe przyczepiają się do pęcherzyków powietrza i wypływają z pianą.

Metody grawitacyjne wykorzystują różnice gęstości, a nie właściwości powierzchniowe. Jeśli ziarna różnią się tylko hydrofobowością, rozdział grawitacyjny nie będzie właściwy.

Pęcherzyki powietrza przyłączają się do ziaren hydrofobowych i unoszą je ku powierzchni zawiesiny. Dzięki temu ziarna te mogą zostać odebrane w pianie jako koncentrat.

Ziarna hydrofobowe słabo zwilżają się wodą i łatwo łączą się z pęcherzykami powietrza. Ziarna hydrofilowe dobrze zwilżają się wodą i zwykle pozostają w zawiesinie.

Najczęściej powstaje koncentrat flotacyjny, czyli produkt wzbogacony w składnik użyteczny, oraz odpady poflotacyjne, czyli produkt zubożony.

Odczynniki flotacyjne zmieniają właściwości powierzchni ziaren, stabilizują pianę i regulują warunki procesu. Dzięki nim można selektywnie oddzielać wybrane minerały.

Flotacja wykorzystuje różnice hydrofobowości i zwilżalności ziaren. Separacja magnetyczna wykorzystuje różnice podatności magnetycznej minerałów.

Gęstość minerału to stosunek jego masy do objętości. Najczęściej podaje się ją w g/cm³.

Galena zawiera ołów, czyli pierwiastek o dużej masie atomowej. Dlatego jej gęstość jest znacznie większa niż gęstość typowych minerałów niemetalicznych.

Galena ma ok. 7,4–7,6 g/cm³, kwarc ok. 2,65 g/cm³, grafit ok. 2,1–2,3 g/cm³, a halit ok. 2,1–2,2 g/cm³.

Różnice gęstości wykorzystuje się w metodach grawitacyjnych. Minerały cięższe mogą być oddzielane od lżejszych składników urobku.

Galena jest siarczkiem ołowiu o wzorze PbS. Jest główną rudą ołowiu.

Nie. Galena ma dużą gęstość, ale jest stosunkowo miękka, ponieważ jej twardość wynosi około 2,5 w skali Mohsa.

Kwarc nie zawiera miedzi, dlatego nie jest składnikiem użytecznym w rudzie miedzi. Jego obecność w koncentracie obniża zawartość metalu użytecznego.

Minerałami miedzi są chalkopiryt, chalkozyn i bornit. Zawierają one miedź i są pożądane w koncentracie.

Celem flotacji jest oddzielenie minerałów miedzi od skały płonnej. Produktem użytecznym jest koncentrat o podwyższonej zawartości miedzi.

Minerał użyteczny zawiera składnik, który chce się odzyskać, np. miedź. Minerał płonny nie ma wartości użytkowej w danym procesie wzbogacania.

Oznacza pogorszenie jakości koncentratu. Im więcej składników płonnych, tym niższa zawartość metalu użytecznego.

Ponieważ są to minerały zawierające miedź. W procesie flotacji rud miedzi stanowią składniki użyteczne, a nie płonne.

Należy pomnożyć masę nadawy przez dawkę odczynnika. Jeśli masa jest w Mg, a dawka w g/Mg, wynik otrzymuje się w gramach.

Ponieważ dawka spieniacza jest podana w g/Mg, czyli w gramach na megagram nadawy. Po pomnożeniu przez masę w Mg jednostka Mg się skraca, a zostają gramy.

Należy podzielić liczbę gramów przez 1000. Dlatego 4400 g = 4,4 kg.

Mg oznacza megagram, czyli 1000 kg. W praktyce jest to ta sama masa co 1 tona.

Spieniacz umożliwia powstanie i utrzymanie stabilnej piany. Dzięki temu cząstki przyczepione do pęcherzyków powietrza mogą zostać wyniesione do warstwy pianowej.

Najczęściej zapomina się o przeliczeniu gramów na kilogramy albo myli się Mg z mg. W tym zadaniu 220 Mg to 220 ton, a nie 220 miligramów.

Nadawa to materiał wejściowy kierowany do urządzenia lub węzła technologicznego, np. do przesiewacza albo klasyfikatora.

Należy zsumować masy wszystkich produktów otrzymanych z tej nadawy. W klasyfikacji mechanicznej zwykle dodaje się produkt górny i produkt dolny.

Bo przerób nadawy obejmuje cały materiał wejściowy, który rozdzielił się na produkty. Trzeba więc uwzględnić zarówno produkt górny, jak i dolny.

Poniedziałek: 145 Mg, wtorek: 150 Mg, środa: 144 Mg, czwartek: 147 Mg. Największy przerób był we wtorek.

Mg to megagram, czyli jednostka masy równa jednej tonie. 80 Mg oznacza 80 ton.

Produkt górny to zwykle frakcja grubsza, która nie przechodzi przez otwory sita. Produkt dolny to frakcja drobniejsza, która przechodzi przez sito.

Stator kieruje przepływem zawiesiny, ogranicza nadmierne zawirowania i wspomaga rozpraszanie powietrza. Dzięki temu poprawia kontakt ziaren mineralnych z pęcherzykami powietrza.

Wirnik jest elementem ruchomym i miesza pulpę, natomiast stator jest elementem nieruchomym. Stator stabilizuje przepływ wywołany przez wirnik.

Najczęściej ma postać pierścieniowego lub koszowego elementu z łopatkami, żebrami albo przegrodami. Zwykle znajduje się wokół przestrzeni pracy wirnika.

Drobne pęcherzyki mają większą powierzchnię kontaktu z ziarnami mineralnymi. Zwiększa to prawdopodobieństwo przyczepienia się ziaren hydrofobowych i ich wyniesienia do piany.

Typowe elementy to komora flotacyjna, wirnik, stator, układ doprowadzania powietrza oraz urządzenie do odbioru piany. Razem umożliwiają mieszanie, napowietrzanie i rozdział ziaren.

Stator służy do kierowania przepływem pulpy i powietrza we flotowniku. Kosz sitowy wirówki jest perforowanym elementem służącym do odwadniania materiału przez działanie siły odśrodkowej.

Ślimacznica ma kształt spiralnej wstęgi i służy do transportu oraz klasyfikacji ziaren. Stator flotownika jest nieruchomym elementem z łopatkami lub przegrodami, współpracującym z wirnikiem.

Stratę oblicza się ze wzoru: 100% minus uzysk składnika w koncentracie. Na przykład przy uzysku 90,01% strata wynosi 9,99%.

Uzysk informuje, jaka część składnika użytecznego trafiła do koncentratu. Jeśli uzysk jest niski, większa część składnika pozostała w odpadzie.

Nie. Strata metalu w odpadzie wynika bezpośrednio z uzysku, a nie z samej zawartości składnika w koncentracie.

Należy znaleźć dzień, w którym uzysk składnika w koncentracie jest najniższy. W podanej tabeli jest to czwartek, ponieważ uzysk wynosi 90,01%.

Uzysk określa, jaka część całkowitej ilości składnika została odzyskana do koncentratu. Zawartość składnika określa procentowy udział tego składnika w samym koncentracie.

Duża strata oznacza pogorszenie efektywności wzbogacania i utratę części surowca użytecznego. Może wskazywać na konieczność korekty parametrów procesu.

Nadziarno to ziarna większe od wymiaru podziałowego, które powinny pozostać na sicie. Podziarno to ziarna mniejsze, które przechodzą przez sito do produktu dolnego.

Oznacza błąd lub zakłócenie procesu klasyfikacji, np. uszkodzenie sita. Ziarna zbyt duże przedostały się tam, gdzie powinno znajdować się głównie podziarno.

Materiał pozostający na sicie to produkt górny, czyli odsiew. Materiał przechodzący przez otwory sita to produkt dolny, czyli przesiew.

Uszkodzone sito przepuszcza ziarna większe niż dopuszczalne. Powoduje to zanieczyszczenie produktu dolnego nadziarnem i obniżenie dokładności rozdziału.

Średnica podziałowa to graniczny wymiar ziarna, według którego rozdziela się materiał na frakcję drobniejszą i grubszą. W przesiewaniu jest powiązana z prześwitem sita.

Stan sit decyduje o dokładności rozdziału ziarnowego. Zużycie, zapchanie lub rozerwanie sita może powodować błędną klasyfikację materiału.