Pytania pomocnicze - GIW.11

Służy do zagęszczania zawiesin, szczególnie mułów, oraz do klarowania wody obiegowej. Wykorzystuje zjawisko sedymentacji cząstek stałych.

Zagęszczanie zwiększa zawartość części stałych w zawiesinie i pozwala uzyskać odpowiednie warunki dla procesu flotacji. Zbyt rozcieńczona nadawa utrudnia skuteczne wzbogacanie.

Klarowanie polega na usuwaniu z wody drobnych cząstek stałych, które opadają na dno urządzenia sedymentacyjnego. Oczyszczona woda może być ponownie użyta w procesie technologicznym.

Zagęszczacz promieniowy rozdziela zawiesinę na podstawie sedymentacji w cieczy. Przesiewacz mechaniczny rozdziela materiał ziarnisty według wielkości ziaren na sicie.

Stoły koncentracyjne służą do wzbogacania ziaren mineralnych na podstawie różnic gęstości, a nie do oczyszczania wody z zawiesiny. Nie są urządzeniami klarującymi.

Flokulanty łączą drobne cząstki w większe agregaty, które szybciej opadają. Dzięki temu poprawiają skuteczność sedymentacji i klarowania wody.

Obieg zamknięty ogranicza zużycie świeżej wody i zmniejsza ilość ścieków odprowadzanych poza zakład. Jest korzystny technologicznie, ekonomicznie i środowiskowo.

Po spiralnym elemencie roboczym przypominającym śrubę lub ślimak. Medium przemieszcza się wzdłuż osi pompy w zamkniętych przestrzeniach roboczych.

Pompa śrubowa jest pompą wyporową i przesuwa ciecz porcjami wzdłuż osi. Pompa wirowa nadaje cieczy energię za pomocą wirnika łopatkowego i działania odśrodkowego.

Jej działanie nie opiera się głównie na dużej prędkości przepływu, lecz na wypieraniu medium przez śrubę. Dzięki temu może skutecznie tłoczyć ciecze o większej lepkości.

Tak, jedną z jej zalet jest stosunkowo równomierne tłoczenie medium. Jest to korzystne przy podawaniu zawiesin, szlamów lub cieczy technologicznych.

W pompie śrubowej medium przesuwane jest przez obracającą się śrubę lub śruby. W pompie zębatej ciecz jest transportowana w przestrzeniach między zębami kół zębatych.

Mogą to być wody technologiczne, szlamy, zawiesiny mineralne oraz ciecze o większej lepkości. Dobór pompy zależy od ścieralności, gęstości i składu medium.

Zawiesina jest wtłaczana pod ciśnieniem do komór filtracyjnych. Woda przechodzi przez tkaninę filtracyjną, a cząstki stałe tworzą placek filtracyjny.

W odwadnianiu grawitacyjnym woda odpływa głównie pod wpływem siły ciężkości. W prasie filtracyjnej główną rolę odgrywa ciśnienie wymuszające przepływ cieczy przez filtr.

W odwadnianiu ciśnieniowym stosuje się nadciśnienie, które wypycha ciecz przez przegrodę filtracyjną. W odwadnianiu próżniowym wykorzystuje się podciśnienie zasysające ciecz.

Placek filtracyjny to warstwa zatrzymanych cząstek stałych, która powstaje na powierzchni tkaniny lub przegrody filtracyjnej podczas filtracji.

Tkanina filtracyjna przepuszcza ciecz, czyli filtrat, a zatrzymuje cząstki stałe. Dzięki temu możliwe jest rozdzielenie fazy ciekłej i stałej.

Stosuje się je do odwadniania koncentratów, mułów, szlamów i odpadów. Pozwalają zmniejszyć wilgotność materiału oraz odzyskać wodę technologiczną.

pH informuje, czy roztwór ma odczyn kwaśny, obojętny czy zasadowy. Wartość poniżej 7 oznacza odczyn kwaśny, 7 obojętny, a powyżej 7 zasadowy.

Do podnoszenia pH stosuje się zasady, np. wodorotlenek wapnia, wodorotlenek sodu lub węglan sodu. Dostarczają one jonów wodorotlenkowych OH⁻.

Kwas siarkowy ma charakter kwaśny, więc zwiększa kwasowość roztworu. Jego dodanie powoduje obniżenie, a nie podwyższenie pH.

Wodorotlenek wapnia jest zasadą i podnosi pH roztworu. Kwas solny jest kwasem i obniża pH.

Nie. Woda destylowana może rozcieńczać roztwór, ale nie jest typowym odczynnikiem zasadowym służącym do podnoszenia pH.

pH wpływa na skuteczność działania odczynników technologicznych, np. podczas flotacji lub oczyszczania wód obiegowych. Nieprawidłowe pH może pogorszyć przebieg procesu.

Ciecz ciężka służy do rozdzielania ziaren kopaliny według gęstości. Ziarna lżejsze i cięższe zachowują się w niej inaczej, co umożliwia wzbogacanie.

Magnetyt ma dużą gęstość, więc pozwala uzyskać odpowiednią gęstość zawiesiny. Dodatkowo jest magnetyczny, dlatego można go łatwo odzyskiwać.

Rekuperator bębnowy odzyskuje magnetyt z cieczy ciężkiej. Wykorzystuje pole magnetyczne i obracający się bęben.

Wzbogacalnik zawiesinowy służy do rozdzielania kopaliny w cieczy ciężkiej. Rekuperator bębnowy służy do odzysku magnetytu z tej cieczy po procesie.

Osadniki działają głównie na zasadzie opadania cząstek pod wpływem grawitacji. Odzysk magnetytu jest skuteczniejszy w urządzeniach magnetycznych, takich jak rekuperatory bębnowe.

Regeneracja cieczy ciężkiej polega na oczyszczaniu i przywracaniu jej właściwych parametrów, zwłaszcza gęstości. Ważnym etapem jest odzysk magnetytu i zawrócenie go do obiegu.

Straty magnetytu zwiększają koszty procesu i utrudniają utrzymanie odpowiedniej gęstości cieczy ciężkiej. Może to pogorszyć skuteczność wzbogacania.

Palenisko jest miejscem spalania paliwa i wytwarzania gorących gazów. Dlatego temperatura w tym punkcie jest najwyższa w całym układzie suszenia.

Gazy oddają ciepło wilgotnemu materiałowi. Duża część energii jest zużywana na odparowanie wody, więc temperatura gazów stopniowo maleje.

Temperatura powinna maleć od paleniska do wylotu z bębna. Typowy układ to: palenisko 1400°C, wlot do bębna 700°C, wylot z bębna 150°C.

Może świadczyć o zbyt dużym dopływie ciepła, zbyt małej ilości materiału lub niewłaściwej regulacji procesu. Powoduje to straty energii i ryzyko przegrzewania instalacji.

Bęben umożliwia kontakt materiału z gorącymi gazami. Obrót bębna powoduje przesypywanie materiału, co zwiększa powierzchnię wymiany ciepła i ułatwia suszenie.

Pozwala uzyskać wymaganą wilgotność produktu, ograniczyć zużycie paliwa i zapobiegać uszkodzeniom urządzeń. Ma też znaczenie dla bezpieczeństwa pracy instalacji.

Polega na wykorzystaniu mikroorganizmów do rozkładu lub przekształcania zanieczyszczeń znajdujących się w wodzie obiegowej.

Mikroorganizmy mogą metabolizować niektóre zanieczyszczenia, dzięki czemu poprawiają jakość wody i ograniczają jej szkodliwe właściwości.

Biooczyszczanie opiera się na procesach biologicznych, a odczynniki flotacyjne są substancjami chemicznymi stosowanymi do rozdziału minerałów podczas flotacji.

Są to wody wykorzystywane wielokrotnie w procesach technologicznych, np. w klasyfikacji, wzbogacaniu lub transporcie hydraulicznym.

Celem jest utrzymanie odpowiedniej jakości wody do dalszego użycia oraz ograniczenie zużycia świeżej wody i wpływu zakładu na środowisko.

W technologicznych procesach biooczyszczania podstawową rolę odgrywają drobnoustroje, czyli mikroorganizmy, a nie większe organizmy widoczne gołym okiem.

Wody te pracują najczęściej w obiegu zamkniętym lub częściowo zamkniętym, przez co gromadzą rozpuszczone sole mineralne. Dodatkowo zasolenie może pochodzić z samej kopaliny, wód kopalnianych oraz odczynników technologicznych.

Są to wody używane bezpośrednio w procesach takich jak mielenie, klasyfikacja, flotacja, transport hydrauliczny i odwadnianie. Po oczyszczeniu często zawracane są do obiegu technologicznego.

Zasolenie może zmieniać właściwości powierzchni minerałów, piany flotacyjnej oraz działanie odczynników flotacyjnych. Dlatego skład wody obiegowej musi być kontrolowany, aby utrzymać stabilność procesu.

W praktyce wody obiegowe w takich układach zawierają dużo rozpuszczonych soli. Wynika to z ich wielokrotnego użycia oraz kontaktu z kopaliną i wodami kopalnianymi.

Nie jest to cecha tak charakterystyczna jak wysokie zasolenie. Odczyn wody może być regulowany technologicznie, ale pytanie dotyczy właściwości typowej dla tych wód, czyli dużej zawartości soli.

Stosuje się kontrolę jakości wody, częściową wymianę obiegu, oczyszczanie, rozcieńczanie oraz dobór odczynników odpornych na zmienny skład jonowy. Ważne jest też monitorowanie parametrów procesu flotacji.

Najważniejszą cechą są ukośne, równoległe płyty lamelowe wewnątrz urządzenia. W dolnej części widoczna jest zwykle strefa gromadzenia osadu, a u góry odpływ cieczy klarownej.

Lamele zwiększają efektywną powierzchnię sedymentacji. Dzięki temu cząstki stałe szybciej osiadają, a urządzenie może być mniejsze niż klasyczny osadnik o podobnej wydajności.

Osadnik promieniowy ma zwykle okrągły zbiornik i mechanizm zgarniający osad do środka. Zagęszczacz lamelowy wykorzystuje pakiet pochylonych płyt, po których osad zsuwa się do dolnej części urządzenia.

Nie. W zagęszczaczu lamelowym rozdział faz zachodzi głównie przez sedymentację, czyli opadanie cząstek stałych w cieczy. Filtracja polega natomiast na przepływie cieczy przez przegrodę filtracyjną.

Otrzymuje się ciecz klarowną, odprowadzaną zwykle z górnej części urządzenia, oraz zagęszczony osad gromadzony i odprowadzany z dolnej części.

Pozwalają odzyskiwać wodę technologiczną i zmniejszać ilość wody w zawiesinach. Ułatwia to dalsze odwadnianie oraz ogranicza zużycie świeżej wody.

Flokulanty łączą drobne cząstki w większe agregaty, które szybciej opadają. Poprawia to skuteczność klarowania cieczy i zagęszczania osadu.

Stosuje się m.in. osadniki promieniowe do zagęszczania oraz prasy filtracyjne do właściwego odwadniania. W dalszym etapie może być używana suszarka obrotowa lub bębnowa.

Koncentraty miedziowe są zwykle drobnoziarniste i trudne do skutecznego odwadniania na sitach. Lepsze efekty daje filtracja i suszenie termiczne.

Odwadnianie usuwa wodę głównie mechanicznie, np. przez sedymentację lub filtrację. Suszenie usuwa wilgoć przez doprowadzenie ciepła.

Prasa filtracyjna oddziela wodę od drobnoziarnistego koncentratu pod ciśnieniem. Pozwala uzyskać placek filtracyjny o obniżonej wilgotności.

Osadnik promieniowy służy do zagęszczania zawiesiny i oddzielania części wody. Jest zwykle etapem wstępnym przed filtracją.

Suszarka obrotowa usuwa pozostałą wilgoć z wcześniej odwodnionego koncentratu. Jest urządzeniem do suszenia termicznego.

Trzeba szukać odpowiedzi niepasującej do procesu, a nie urządzenia typowego. W tym pytaniu trzy urządzenia mogą być związane z odwadnianiem lub suszeniem, a wyjątkiem są sita odśrodkowe.