Pytania pomocnicze - GIW.11

Oznacza, że otwory zajmują 80% całkowitej powierzchni sita. Pozostała część to materiał konstrukcyjny sita.

Należy podzielić pole powierzchni otworów przez prześwit sita: Fs = Fo / p.

Ponieważ sito składa się nie tylko z otworów, ale również z elementów konstrukcyjnych, które nie przepuszczają materiału.

Prześwit sita nie ma jednostki, ponieważ jest stosunkiem dwóch powierzchni wyrażonych w tych samych jednostkach.

Im większy prześwit, tym większa część powierzchni sita przepuszcza materiał, co może zwiększać wydajność przesiewania.

Wartość prześwitu należy pomnożyć przez 100%. Na przykład 0,8 odpowiada 80%.

Uzysk określa, jaka część składnika użytecznego obecnego w nadawie została odzyskana w koncentracie. Jest to jedna z podstawowych miar skuteczności wzbogacania.

Stosuje się wzór: ε = β · γ / α, gdzie γ to wychód produktu, β zawartość składnika w koncentracie, a α zawartość składnika w nadawie.

Iloczyn β · γ opisuje ilość składnika użytecznego zawartą w koncentracie w odniesieniu do nadawy. Porównuje się ją następnie z ilością tego składnika w nadawie.

α informuje, jaki procent lub ułamek masy nadawy stanowi składnik użyteczny. Jest punktem odniesienia do oceny skuteczności procesu wzbogacania.

Wychód produktu określa udział masy danego produktu, np. koncentratu, w masie nadawy. Uzysk odnosi się nie do całej masy produktu, lecz do ilości odzyskanego składnika użytecznego.

Wysoki uzysk oznacza, że większość składnika użytecznego z nadawy trafiła do koncentratu. Nie zawsze jednak oznacza to wysoką jakość koncentratu, dlatego należy analizować także zawartość β.

Najczęściej podaje się je w procentach lub jako ułamki dziesiętne. Ważne jest, aby wszystkie wielkości w obliczeniach były zapisane w tej samej konwencji.

Służy do oceny skuteczności wzbogacania kopaliny. Pokazuje zależność między jakością koncentratu a uzyskiem składnika użytecznego.

β oznacza zawartość składnika użytecznego w koncentracie, najczęściej wyrażoną w procentach.

Uzysk skumulowany określa, jaka część składnika użytecznego z nadawy została odzyskana w koncentracie lub w kolejnych frakcjach koncentratu.

Aby uzyskać koncentrat wyższej jakości, proces musi być bardziej selektywny. Część składnika użytecznego może wtedy przejść do odpadów, co obniża uzysk.

Oznacza sytuację, w której produkt nie został wzbogacony, czyli zawartość składnika użytecznego odpowiada zawartości w nadawie.

Idealne wzbogacanie oznacza maksymalny możliwy uzysk przy wysokiej zawartości składnika użytecznego w koncentracie. Jest to stan teoretyczny, do którego porównuje się rzeczywisty proces.

Należy pomnożyć ilość przerabianej rudy w Mg/dobę przez zużycie jednostkowe mielników w kg/Mg. Wynik otrzymuje się w kg/dobę.

Ponieważ 1 Mg to 1000 kg. Dlatego 1680 kg dzieli się przez 1000, co daje 1,68 Mg.

Oznacza liczbę kilogramów mielników zużywanych na rozdrobnienie jednej megagramy rudy lub innego materiału.

Potrzebna jest ilość przerabianej rudy w danym czasie oraz zużycie jednostkowe mielników. Na tej podstawie można obliczyć całkowite zużycie.

Mielniki ścierają się i uderzają o siebie, rudę oraz wykładzinę młyna. W wyniku pracy mechanicznej tracą masę i muszą być uzupełniane.

Jednostki Mg w liczniku i mianowniku powinny się skrócić: Mg/dobę · kg/Mg = kg/dobę. Jeśli odpowiedź ma być w Mg, należy przeliczyć kilogramy na megagramy.

Podzielnik prób służy do zmniejszania masy próbki przy zachowaniu jej reprezentatywności. Dzięki temu mniejsza porcja materiału nadal odzwierciedla skład całej próbki pierwotnej.

Od reprezentatywności zależy wiarygodność wyników analiz, np. składu ziarnowego, zawartości popiołu lub składnika użytecznego. Źle podzielona próbka może prowadzić do błędnych decyzji technologicznych.

Charakterystyczne są równoległe szczeliny lub rynienki kierujące materiał naprzemiennie do dwóch pojemników. Urządzenie nie ma sita roboczego ani elementów typowych dla przesiewania.

Podzielnik prób dzieli materiał na porcje o podobnym składzie, a przesiewacz mechaniczny rozdziela materiał według wielkości ziaren. W przesiewaczu podstawowym elementem roboczym jest sito.

Separator wibracyjny rozdziela materiał na frakcje, najczęściej pod wpływem drgań i różnic właściwości fizycznych. Podzielnik prób nie wzbogaca ani nie klasyfikuje materiału, tylko dzieli próbkę.

Najczęstsze błędy to nierównomierne podawanie materiału, segregacja ziaren przed podziałem, zbyt duża wilgotność próbki oraz zabrudzenie urządzenia pozostałościami poprzedniego materiału.

Oznacza, że ziarna są mniejsze od prześwitu sita i mogą zostać zaliczone do najdrobniejszej frakcji. W przypadku węgla kamiennego taka frakcja jest traktowana jako pył węglowy.

Wymiar oczek sita określa granicę rozdziału materiału na frakcje ziarnowe. Dzięki temu można ustalić, które ziarna są drobne, a które grubsze.

Prawidłowa odpowiedź to 1 × 1 mm. Jest to wymiar oczek sita, przez które przechodzą ziarna zaliczane do pyłu węglowego.

Nie. W pytaniu egzaminacyjnym granicą dla pyłu węglowego jest sito 1 × 1 mm, więc większe oczka nie są poprawną odpowiedzią.

Pył węglowy może powodować zapylenie stanowisk pracy oraz zagrożenie wybuchem, jeśli utworzy z powietrzem odpowiednią mieszaninę.

Pył powstaje głównie podczas kruszenia, przesiewania, transportu, przesypywania i suszenia węgla. Są to operacje, w których materiał ulega rozdrobnieniu lub intensywnemu przemieszczaniu.

Ogólny znak nakazu ma kształt koła, niebieskie tło i biały symbol, najczęściej wykrzyknik. Oznacza obowiązek wykonania określonej czynności lub zastosowania środków ochrony.

Znak nakazu informuje, co należy zrobić, np. założyć kask lub okulary ochronne. Znak zakazu informuje, czego nie wolno robić, zwykle ma kształt koła z czerwonym obramowaniem i przekreśleniem.

Niebieski kolor na znakach BHP oznacza nakaz. Pracownik ma obowiązek zastosować się do polecenia przedstawionego na znaku.

Znaki nakazu umieszcza się przy wejściach do hal, przy maszynach, przenośnikach, stanowiskach pylących lub hałaśliwych oraz w miejscach wymagających stosowania środków ochrony indywidualnej.

Mogą nakazywać stosowanie kasku, okularów ochronnych, ochronników słuchu, rękawic, maski przeciwpyłowej lub obuwia ochronnego.

Zakłady przeróbcze są miejscami o podwyższonym ryzyku, m.in. z powodu maszyn, pyłu, hałasu i transportu materiałów. Znaki BHP pomagają szybko rozpoznać zagrożenia i wymagane działania ochronne.

Sortyment węgla to frakcja węgla wydzielona głównie według wielkości ziaren. Przykładami są kęsy, kostka, orzech, groszek, miał i pył.

Ogólnie: kęsy, kostka, orzech, groszek, grysik, miał, pył węglowy. W pytaniu egzaminacyjnym poprawny ciąg to kęsy, kostka i groszek.

Ponieważ każdy kolejny sortyment ma mniejsze ziarna od poprzedniego. Kęsy są najgrubsze, kostka jest drobniejsza, a groszek jeszcze drobniejszy.

Miał jest sortymentem drobnym, więc powinien znajdować się bliżej końca takiego szeregu. Na początku powinny być kęsy, kostka lub inne grube frakcje.

Przesiewanie rozdziela węgiel według wielkości ziaren. Dzięki zastosowaniu sit o różnych prześwitach można wydzielić poszczególne sortymenty.

Groszek jest sortymentem ziarnowym o wyraźnie większych ziarnach. Pył węglowy to bardzo drobna frakcja, która może stwarzać zagrożenie pyleniem i wybuchem.

Rudy miedzi zawierają stosunkowo mało składnika użytecznego. Większość masy stanowi skała płonna, która po flotacji przechodzi do odpadów.

Nadawa to materiał kierowany do danego procesu technologicznego, np. do mielenia, klasyfikacji lub flotacji. W tym pytaniu jest to ruda miedzi poddawana przeróbce.

To produkt odpadowy powstający po flotacji, zawierający głównie skałę płonną, wodę oraz niewielkie ilości niewydzielonych minerałów użytecznych.

Im mniejsza zawartość metalu w rudzie, tym większa część masy trafia do odpadów. Przy rudach miedzi odpady mogą przekraczać 90% masy nadawy.

Produktem użytecznym jest koncentrat miedziowy, zawierający podwyższoną zawartość minerałów miedzi. Trafia on następnie do dalszego przerobu, najczęściej hutniczego.

Oznacza to, że z każdej tony rudy ponad 900 kg może trafić do odpadów poflotacyjnych. Pozostała część to głównie koncentrat i straty technologiczne.

Odpady poflotacyjne są bardzo drobnoziarniste. Po przesuszeniu ich powierzchni wiatr może łatwo unosić drobne cząstki, powodując pylenie.

Celem jest związanie drobnych ziaren na powierzchni i ograniczenie emisji pyłu. Jest to zabezpieczenie przeciwpyłowe.

Betonowanie dużych powierzchni plaż składowisk nie jest typową ani ekonomiczną metodą ograniczania pylenia. W praktyce stosuje się lżejsze zabezpieczenia powierzchniowe, np. emulsje asfaltowe.

Stabilizacja przeciwpyłowa zabezpiecza suchą powierzchnię przed rozwiewaniem. Odwadnianie usuwa wodę ze składowiska lub osadów i nie jest bezpośrednią metodą wiązania pyłu.

Woda nadosadowa znajduje się nad osadem i może być zawracana do obiegu technologicznego lub odprowadzana zgodnie z systemem gospodarki wodnej. Jej odparowanie nie jest metodą stabilizacji przeciwpyłowej.

Drenaż rurowy służy do odprowadzania wody i kontroli warunków wodnych w składowisku. Nie zabezpiecza bezpośrednio powierzchni przed pyleniem.