Pytania pomocnicze - HAN.01

Aktywa obrotowe to składniki majątku przeznaczone do sprzedaży, zużycia lub zamiany na pieniądze w krótkim czasie. Przykładem są zapasy, należności krótkoterminowe i środki pieniężne.

Zapasy są przeznaczone do bieżącego wykorzystania lub sprzedaży. W firmie handlowej towary są kupowane po to, aby sprzedać je klientom.

Aktywa obrotowe są wykorzystywane krótkoterminowo, zwykle do 12 miesięcy. Aktywa trwałe służą firmie dłużej niż rok, np. środki transportu lub budynki.

Oprogramowanie i prawa autorskie zwykle zalicza się do wartości niematerialnych i prawnych, czyli aktywów trwałych. Służą firmie dłużej niż jeden okres obrotowy.

Środki transportu, np. samochody dostawcze, są używane przez firmę przez dłuższy czas. Dlatego najczęściej klasyfikuje się je jako rzeczowe aktywa trwałe.

Zapasy umożliwiają prowadzenie ciągłej sprzedaży i zaspokajanie potrzeb klientów. Zbyt małe zapasy powodują braki, a zbyt duże zwiększają koszty magazynowania.

Kupujący obligacje płacą za nie pieniędzmi, które trafiają do banku centralnego. W ten sposób pieniądz zostaje wycofany z rynku, więc jego ilość w obiegu maleje.

Bank centralny płaci za obligacje, przekazując pieniądze sprzedającym. Powoduje to wzrost ilości pieniądza w obiegu i może pobudzać kredytowanie oraz popyt.

Obligacje rządowe to papiery wartościowe emitowane przez państwo. Ich nabywca pożycza państwu pieniądze, a państwo zobowiązuje się je zwrócić wraz z odsetkami.

Gdy w obiegu jest mniej pieniędzy, konsumenci i firmy mają mniejszą zdolność do wydawania. Słabszy popyt może ograniczać wzrost cen.

Obniżenie stopy rezerw obowiązkowych pozwala bankom przeznaczyć większą część środków na kredyty. To zwykle zwiększa ilość pieniądza w obiegu, a nie ją zmniejsza.

Obniżenie stopy redyskontowej ułatwia bankom pozyskiwanie środków, co może zwiększać akcję kredytową. Podwyższenie tej stopy działa odwrotnie i może ograniczać ilość pieniądza w obiegu.

Do podstawowych narzędzi należą operacje otwartego rynku, stopy procentowe banku centralnego oraz stopa rezerw obowiązkowych. Za ich pomocą bank centralny wpływa na kredyt, płynność banków i ilość pieniądza w gospodarce.

Marża handlowa to różnica między ceną sprzedaży towaru a ceną jego zakupu. Stanowi źródło pokrycia kosztów działalności i zysku.

Marża jest kwotą uzyskaną na sprzedaży ponad cenę zakupu. Zysk powstaje dopiero po odjęciu od niej kosztów prowadzenia działalności.

Z marży pokrywa się m.in. wynagrodzenia, czynsz, energię, transport, reklamę, magazynowanie i inne koszty operacyjne.

Marżę kwotową oblicza się jako różnicę między ceną sprzedaży a ceną zakupu towaru.

Zbyt niska marża może nie wystarczyć na pokrycie kosztów działalności. W efekcie firma może ponosić stratę mimo prowadzenia sprzedaży.

Odpowiednio ustalona marża zwiększa możliwość pokrycia kosztów i osiągnięcia dodatniego wyniku finansowego. Jest więc ważnym elementem rentowności sprzedaży.

Żorżeta jest lekka, mocna i ma krepową, lekko ziarnistą powierzchnię. Często stosuje się ją w eleganckiej odzieży damskiej.

Krepowa struktura oznacza lekko pomarszczoną, ziarnistą lub chropowatą powierzchnię tkaniny. Nie jest ona idealnie gładka ani śliska.

Flanela jest miękka, ciepła i zwykle ma delikatnie drapaną powierzchnię. Żorżeta jest cieńsza, lżejsza, bardziej zwiewna i ma strukturę krepową.

Welwet ma miękką, krótką okrywę włókienną podobną do aksamitu. Żorżeta nie ma włoskowej powierzchni, lecz matową i krepową.

Żorżeta jest używana do szycia sukienek, bluzek, apaszek, szali i lekkich spódnic. Sprawdza się tam, gdzie potrzebna jest zwiewność i elegancki wygląd.

Znajomość cech tkanin pozwala właściwie doradzić klientowi, dobrać produkt do zastosowania i poprawnie opisać towar. Jest to ważne także przy rozpatrywaniu oczekiwań klienta dotyczących jakości i użytkowania.

Kanał dystrybucji to droga przepływu produktu od producenta do konsumenta. Może obejmować pośredników, takich jak hurtownicy, detaliści czy punkty skupu.

Kanał jest bezpośredni, gdy producent sprzedaje produkt bez udziału pośredników. Schemat takiego kanału to: producent → konsument.

Kanał krótki ma zwykle jednego pośrednika między producentem a konsumentem. Kanał długi ma kilku pośredników, np. punkt skupu, hurtownika i detalistę.

Ponieważ między producentem a konsumentem występuje kilka szczebli pośrednich. Im więcej pośredników, tym dłuższy kanał dystrybucji.

Kanał szeroki oznacza, że na tym samym szczeblu dystrybucji działa wielu pośredników, np. wielu detalistów. Dotyczy liczby podmiotów na jednym poziomie, a nie liczby szczebli.

Należy policzyć liczbę pośredników między producentem a konsumentem. Brak pośredników oznacza kanał bezpośredni, jeden pośrednik krótki, a kilku pośredników długi.

Polega na przekształcaniu laktozy przez bakterie fermentacji mlekowej w kwas mlekowy. Skutkiem jest zakwaszenie mleka oraz zmiana jego smaku i konsystencji.

Jogurt powstaje dzięki działaniu kultur bakterii, które prowadzą fermentację mlekową. To one nadają jogurtowi kwaśny smak i gęstą konsystencję.

Mleko skondensowane powstaje głównie przez odparowanie części wody, czyli zagęszczenie. Jogurt powstaje w wyniku fermentacji mleka.

Nie. Mleko w proszku otrzymuje się przez suszenie mleka, czyli usunięcie z niego wody, a nie przez działanie bakterii fermentacyjnych.

Bakterie rozkładają laktozę i wytwarzają kwas mlekowy. Dzięki temu mleko gęstnieje i uzyskuje charakterystyczny kwaśny smak.

Produkty mleczne fermentowane są wrażliwe na temperaturę i rozwój niepożądanych mikroorganizmów. Dlatego powinny być przechowywane zgodnie z zasadami łańcucha chłodniczego.

Cena zakupu to kwota zapłacona dostawcy za towar. Cena nabycia obejmuje cenę zakupu oraz koszty bezpośrednio związane z zakupem, np. transport lub ubezpieczenie.

Do ceny nabycia dolicza się koszty bezpośrednie zakupu, np. transport, załadunek, wyładunek, cło, ubezpieczenie w drodze lub prowizję pośrednika.

Nie. Marża handlowa jest doliczana przy ustalaniu ceny sprzedaży, a nie przy obliczaniu ceny nabycia.

Nie. Cena detaliczna brutto to cena sprzedaży dla klienta zawierająca VAT, natomiast cena nabycia dotyczy kosztu pozyskania towaru przez przedsiębiorstwo.

Cena nabycia służy do prawidłowej wyceny zapasów i ustalenia rzeczywistego kosztu zakupu towarów przeznaczonych do sprzedaży.

Należy dodać cenę zakupu i koszty bezpośrednio związane z zakupem. Jeśli towar kosztuje 1 000 zł, a transport 100 zł, cena nabycia wynosi 1 100 zł.

Charakterystyczne są zwroty: towary i usługi, stawki VAT, eksport towarów, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów oraz podatnik VAT.

VAT jest podatkiem od sprzedaży towarów i usług, doliczanym do ceny. Podatek dochodowy jest naliczany od osiągniętego dochodu.

Akcyza dotyczy wybranych towarów, np. paliw, alkoholu czy wyrobów tytoniowych. Fragment mówi ogólnie o towarach i usługach oraz stawkach VAT.

Stawka 0% oznacza, że sprzedaż jest opodatkowana VAT, ale podatek należny wynosi 0. Często dotyczy m.in. eksportu lub wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów po spełnieniu warunków.

Cena brutto zawiera podatek VAT. Oblicza się ją przez dodanie kwoty VAT do ceny netto.

To sprzedaż towarów z Polski do nabywcy w innym państwie Unii Europejskiej. W określonych warunkach może być opodatkowana stawką VAT 0%.

Stawka VAT wpływa na cenę brutto, kwotę podatku na fakturze oraz rozliczenia przedsiębiorcy z urzędem skarbowym.

Klasyczny marketing mix obejmuje: produkt, cenę, dystrybucję i promocję. Nazywa się go także koncepcją 4P.

Klient jest odbiorcą działań marketingowych, ale nie należy do klasycznego zestawu 4P. Elementami 4P są narzędzia, którymi firma oddziałuje na rynek.

Promocja obejmuje działania informujące i zachęcające klientów do zakupu, np. reklamę, sprzedaż osobistą, promocję sprzedaży i public relations.

Dystrybucja określa, w jaki sposób produkt trafia od producenta lub sprzedawcy do klienta. Dotyczy m.in. kanałów sprzedaży, transportu i dostępności towaru.

Cena może zachęcać do zakupu, budować wizerunek produktu lub wpływać na ocenę jego jakości. Jest też ważnym czynnikiem konkurencji.

4P opisuje działania firmy: produkt, cenę, dystrybucję i promocję. 4C patrzy z perspektywy klienta, uwzględniając m.in. potrzeby klienta, koszt, wygodę i komunikację.

Analiza SWOT obejmuje mocne strony, słabe strony, szanse i zagrożenia. Dwa pierwsze dotyczą wnętrza firmy, a dwa kolejne jej otoczenia.

Mocne strony to wewnętrzne atuty przedsiębiorstwa, np. dobra obsługa klienta. Szanse to korzystne czynniki zewnętrzne, np. wzrost popytu na dany produkt.

Słabe strony wynikają z wnętrza firmy, np. brak sklepu internetowego. Zagrożenia pochodzą z otoczenia, np. pojawienie się silnego konkurenta.

Może ją wykorzystać do planowania sprzedaży, doboru asortymentu, działań promocyjnych i oceny swojej pozycji na rynku.

Analiza SWOT ocenia sytuację strategiczną firmy, czyli jej atuty, problemy, szanse i zagrożenia. Analiza finansowa koncentruje się na przychodach, kosztach, wpływach i wydatkach.

Tak, ale zwykle jako element otoczenia firmy, np. zagrożenie ze strony konkurentów. Sama analiza SWOT w podstawowym ujęciu dotyczy ocenianego przedsiębiorstwa.