Pytania pomocnicze - INF.01

Służą do szybkiego łączenia żył miedzianych, najczęściej w kablach telefonicznych. Połączenie wykonuje się bez zdejmowania izolacji z przewodów.

IDC polega na tym, że metalowy styk przebija lub nacina izolację przewodu i styka się bezpośrednio z żyłą. Dzięki temu nie trzeba wcześniej odizolowywać przewodu.

Zaciskarka UY dociska całą złączkę żelową łączącą przewody. Narzędzie LSA służy do wciskania pojedynczych żył w styki łączówek LSA/IDC.

Żel zabezpiecza połączenie przed wilgocią i korozją. Jest to szczególnie ważne w torach telekomunikacyjnych narażonych na zmienne warunki środowiskowe.

Nie jest to zalecane, ponieważ zwykłe kombinerki mogą nierówno docisnąć złączkę i uszkodzić połączenie. Do tego stosuje się specjalną zaciskarkę o odpowiednim kształcie szczęk.

Dotyczą głównie cienkich żył miedzianych stosowanych w kablach telekomunikacyjnych. Nie są przeznaczone do włókien światłowodowych.

Ponieważ każdy multipleks jest nadawany na innym kanale częstotliwościowym. Jest to podział dostępu według częstotliwości.

TDMA polega na podziale dostępu do medium transmisyjnego w czasie. Poszczególne dane lub użytkownicy korzystają z medium w przydzielonych przedziałach czasowych.

TDMA dzieli transmisję według czasu, a FDMA według częstotliwości. W TDMA użytkownicy nadają kolejno, a w FDMA mogą nadawać równocześnie na różnych częstotliwościach.

MUX to multipleks, czyli zbiorczy strumień cyfrowy zawierający kilka programów telewizyjnych, radiowych lub danych dodatkowych.

CDMA wykorzystuje rozróżnianie transmisji za pomocą kodów. W przypadku multipleksów DVB-T kluczowy jest podział częstotliwości oraz organizacja transmisji w czasie.

Nie. Jeden multipleks może zawierać wiele programów telewizyjnych oraz dodatkowe usługi przesyłane wspólnie w jednym strumieniu cyfrowym.

Wskazówką są różne kanały lub pasma częstotliwości używane jednocześnie. Jeśli transmisje są rozdzielone częstotliwościowo, chodzi o FDMA.

STM-1 to podstawowy moduł transportowy SDH o przepływności 155,52 Mb/s. Od niego wylicza się wyższe poziomy, np. STM-4 i STM-16.

Przepływność STM-4 oblicza się jako 4 × 155,52 Mb/s. Wynik to 622,08 Mb/s.

STM-16 ma przepływność 16 × 155,52 Mb/s, czyli 2488,32 Mb/s.

Znając wartość STM-1, można łatwo obliczyć przepływności wyższych modułów STM-n przez mnożenie przez n.

STM-4 to cały moduł transportowy SDH o określonej przepływności. VC-4 to kontener w strukturze SDH, używany do przenoszenia danych użytkownika.

Nie według standardu SDH. Standardowa przepływność STM-4 wynosi 622,08 Mb/s, więc 662,08 Mb/s wygląda na błąd zapisu.

ATM oznacza Asynchronous Transfer Mode, czyli asynchroniczny tryb transmisji. Jest to technika przesyłania danych w komórkach o stałej długości.

VPI, czyli Virtual Path Identifier, identyfikuje ścieżkę wirtualną w sieci ATM. Pomaga urządzeniom określić trasę przesyłania komórek.

VCI, czyli Virtual Channel Identifier, identyfikuje kanał wirtualny w ramach danej ścieżki. Razem z VPI określa konkretne połączenie wirtualne.

Komórka ATM ma 53 bajty. Składa się z 5 bajtów nagłówka i 48 bajtów pola danych.

PDH i SDH to hierarchie transmisji cyfrowej oparte głównie na multipleksacji strumieni. VPI i VCI dotyczą identyfikacji połączeń wirtualnych w ATM.

ATM jest związany z komutacją pakietów, dokładniej z komutacją komórek. Dane są dzielone na małe jednostki o stałej długości.

FDD polega na tym, że transmisja w kierunku do stacji bazowej i od stacji bazowej odbywa się na różnych częstotliwościach. Dzięki temu możliwe jest jednoczesne nadawanie i odbieranie.

W sieci DCS 1900 zastosowano dupleks częstotliwościowy, czyli FDD. To oznacza rozdzielenie kierunków transmisji przez użycie różnych częstotliwości.

W FDD kierunki transmisji są rozdzielone częstotliwościowo. W TDD oba kierunki mogą korzystać z tej samej częstotliwości, ale w różnych szczelinach czasowych.

Odpowiedź „czasowy” odnosi się do TDD, czyli dupleksu z podziałem czasu. DCS 1900 wykorzystuje dupleks częstotliwościowy, mimo że może stosować TDMA jako metodę wielodostępu.

Dupleks określa sposób rozdzielenia kierunków transmisji: nadawania i odbioru. Wielodostęp określa sposób podziału zasobów sieci między wielu użytkowników.

Nie. FDMA to metoda wielodostępu z podziałem częstotliwości między użytkowników, a FDD to sposób rozdzielenia kierunku nadawania i odbioru.

FDD pozwala na jednoczesną transmisję w obu kierunkach bez przełączania czasu nadawania i odbioru. Jest to korzystne dla usług głosowych i stabilnej komunikacji radiowej.

Osłonka zabezpiecza miejsce spawu przed uszkodzeniem mechanicznym, przede wszystkim przed złamaniem, oraz chroni włókno przed wilgocią.

Nie. Tłumienie spawu zależy głównie od jakości wykonania spawu, ustawienia włókien i parametrów spawarki, a nie od samej osłonki.

Podczas przygotowania do spawania usuwa się powłoki ochronne włókna, przez co spawane miejsce staje się bardzo kruche i podatne na pęknięcie oraz wpływ wilgoci.

Typowa osłonka składa się z rurki termokurczliwej, elementu wzmacniającego, np. pręcika stalowego lub ceramicznego, oraz warstwy kleju lub tworzywa zabezpieczającego.

Osłonkę należy nasunąć na jedno z włókien przed wykonaniem spawu, a po zespawaniu przesunąć ją na miejsce połączenia i obkurczyć w piecyku spawarki.

Brak osłonki może doprowadzić do złamania włókna w miejscu spawu, wzrostu awaryjności połączenia oraz uszkodzeń spowodowanych wilgocią lub naprężeniami mechanicznymi.

Ponieważ dostęp pierwotny ISDN, czyli PRA, jest realizowany w Europie na trakcie E1 o przepływności 2,048 Mb/s. W zadaniach egzaminacyjnych warto kojarzyć ISDN-PRA właśnie z wartością około 2 Mb/s.

ISDN-BRA to dostęp podstawowy, zwykle 2B+D, przeznaczony dla abonentów o mniejszych potrzebach transmisyjnych. ISDN-PRA to dostęp pierwotny, zwykle 30B+D, o przepływności około 2 Mb/s.

Kanały B przenoszą dane użytkownika, np. rozmowę lub transmisję danych, z przepływnością 64 kb/s. Kanał D służy głównie do sygnalizacji, czyli zestawiania i obsługi połączeń.

ISDN-PRA wykorzystuje strukturę traktu E1/PCM-30, który ma przepływność 2,048 Mb/s. Dlatego pojęcia PRA, PCM-30 i 2 Mb/s często występują razem.

ATM to technologia komutacji komórek stosowana w sieciach szerokopasmowych i szkieletowych. Nie jest typowo kojarzona z maksymalną przepływnością 2 Mb/s w takim sensie jak ISDN-PRA.

SDH i DWDM są technologiami transmisji w sieciach transportowych, zwykle dla znacznie większych przepływności. SDH zaczyna się od STM-1, czyli 155,52 Mb/s, a DWDM służy do zwielokrotnienia wielu kanałów optycznych.

Warto zapamiętać: kanał B ma 64 kb/s, BRA to 2B+D, a PRA w Europie to około 2 Mb/s. To najczęstsze wartości pojawiające się w pytaniach egzaminacyjnych.

Ochronnik przepięciowy odprowadza krótkotrwałe impulsy prądu lub napięcia do ziemi, chroniąc urządzenia abonenckie i centralowe przed uszkodzeniem.

Najczęściej są to wyładowania atmosferyczne, przepięcia indukowane w przewodach oraz zakłócenia pochodzące z sieci energetycznej.

Uziemienie umożliwia bezpieczne odprowadzenie energii udaru poza chroniony tor telekomunikacyjny. Bez skutecznego uziemienia ochronnik nie spełnia poprawnie swojej funkcji.

Montuje się je zwykle na wejściu linii do budynku, w przełącznicach, szafkach kablowych lub przy urządzeniach szczególnie narażonych na przepięcia.

Ochronnik przepięciowy reaguje głównie na krótkotrwałe przepięcia i udary, odprowadzając je do ziemi. Bezpiecznik chroni przede wszystkim przed długotrwałym nadmiernym prądem, przerywając obwód.

Brak ochrony może prowadzić do uszkodzenia aparatu telefonicznego, modemu, centrali, portu abonenckiego lub innych urządzeń podłączonych do linii.

Światłowód przesyła dane za pomocą impulsów świetlnych, a nie prądu elektrycznego. Zewnętrzne pole elektromagnetyczne nie indukuje więc zakłóceń w sygnale optycznym.

Kabel U/UTP nie ma ekranu, dlatego jest bardziej podatny na zakłócenia elektromagnetyczne. Kabel ekranowany lepiej chroni sygnał, ale wymaga poprawnego uziemienia ekranu.

Kabel koncentryczny ma ekran otaczający żyłę sygnałową, który ogranicza wpływ zewnętrznych pól elektromagnetycznych. Nie dorównuje jednak światłowodowi, bo nadal przesyła sygnał elektryczny.

Do mediów miedzianych należą m.in. skrętka, kable symetryczne oraz kable koncentryczne. Transmisja odbywa się w nich za pomocą sygnałów elektrycznych.

Światłowód warto stosować w środowiskach przemysłowych, w pobliżu linii energetycznych, urządzeń dużej mocy i nadajników radiowych. Sprawdza się też w sieciach dostępowych wymagających dużej niezawodności.

Nie, ekranowanie tylko ogranicza wpływ zakłóceń. Skuteczność zależy od jakości kabla, poprawnego montażu, ciągłości ekranu i uziemienia.

Wdmuchiwarka kabli służy do instalowania mikrokabli lub kabli światłowodowych w mikrorurkach i kanalizacji teletechnicznej. Wykorzystuje jednocześnie siłę mechaniczną rolek oraz strumień sprężonego powietrza.

Polega na wprowadzaniu kabla do mikrorurki przy pomocy sprężonego powietrza, które zmniejsza tarcie i wspomaga przesuwanie kabla na dużą odległość. Kabel jest dodatkowo podawany przez mechanizm napędowy wdmuchiwarki.

Mikrokable są delikatne i mają małe średnice, dlatego zbyt duża siła ciągnąca mogłaby je uszkodzić. Wdmuchiwanie rozkłada siły korzystniej i pozwala instalować kabel na dłuższych odcinkach.

Do pracy potrzebne są zwykle sprężarka powietrza, mikrorurka lub rura kanalizacji, odpowiednie uszczelnienia, prowadnice oraz często środek poślizgowy. Ważne jest też dobranie rolek do średnicy kabla.

Średnica mikrorurki musi być dopasowana do średnicy kabla, aby zapewnić właściwy przepływ powietrza i ograniczyć tarcie. Zbyt mały luz utrudnia instalację, a zbyt duży może zmniejszyć skuteczność wdmuchiwania.

Problemy powodują m.in. zagięcia mikrorurki, zabrudzenia, wilgoć, zbyt duże tarcie, niewłaściwe ciśnienie powietrza lub źle dobrany kabel. Przed pracą należy sprawdzić drożność kanalizacji.