Pytania pomocnicze - INF.01

DECT oznacza Digital Enhanced Cordless Telecommunications, czyli cyfrową rozszerzoną telekomunikację bezprzewodową. W praktyce jest to standard telefonii bezprzewodowej.

DECT stosuje się głównie w telefonach bezprzewodowych, np. w domach, biurach i centralach abonenckich. Umożliwia komunikację między słuchawką a stacją bazową.

W pytaniach egzaminacyjnych DECT należy kojarzyć z maksymalnym zasięgiem około 500 m. W budynkach zasięg jest zwykle mniejszy.

WiMAX to system szerokopasmowego dostępu radiowego do transmisji danych na większe odległości. Nie jest standardem cyfrowej telefonii bezprzewodowej dla słuchawek abonenckich.

DECT jest przeznaczony głównie do telefonii bezprzewodowej, natomiast Wi-Fi służy przede wszystkim do transmisji danych w sieciach komputerowych. Oba systemy są bezprzewodowe, ale mają inne zastosowania.

Na zasięg wpływają przeszkody budowlane, grubość ścian, konstrukcje metalowe, zakłócenia radiowe oraz moc i umiejscowienie stacji bazowej.

Sygnalizacja nadzorcza wykrywa i przekazuje informacje o stanie łącza, np. zajęciu, zgłoszeniu, odebraniu połączenia lub rozłączeniu.

Sygnalizacja nadzorcza dotyczy stanu łącza, a sygnalizacja adresowa przekazuje informacje potrzebne do skierowania połączenia, np. numer abonenta wywoływanego.

Sygnalizacja adresowa przenosi dane wybiercze, czyli informacje umożliwiające zestawienie połączenia z właściwym abonentem.

Sygnalizacja zarządzająca służy do przekazywania informacji eksploatacyjnych, administracyjnych, alarmowych lub taryfikacyjnych.

Alarmy i uszkodzenia dotyczą zarządzania oraz utrzymania sieci, dlatego są związane z sygnalizacją zarządzającą, a nie nadzorczą.

Należy szukać odniesień do stanu łącza: wolne, zajęte, zgłoszenie, odpowiedź, rozłączenie lub zmiana stanu.

CLIP oznacza Calling Line Identification Presentation. Jest to usługa prezentacji numeru abonenta wywołującego, czyli osoby inicjującej połączenie.

CLIP umożliwia wyświetlenie numeru dzwoniącego, a CLIR blokuje prezentację tego numeru. CLIP dotyczy identyfikacji, a CLIR ograniczenia widoczności numeru.

Jest to numer abonenta, który rozpoczyna połączenie. W kontekście CLIP właśnie ten numer jest prezentowany na aparacie odbiorcy.

Numer łącza wywołującego należy do osoby dzwoniącej. Numer łącza osiągniętego dotyczy strony, do której połączenie zostało ostatecznie zestawione, np. po przekierowaniu.

Blokowanie prezentacji numeru wywołującego to funkcja CLIR, a nie CLIP. CLIP służy do pokazania numeru, nie do jego ukrycia.

CLIP występuje m.in. w ISDN, centralach PABX, telefonii cyfrowej, VoIP i sieciach komórkowych. W każdym przypadku cel jest podobny: pokazanie numeru dzwoniącego.

Nie zawsze. Numer może być zastrzeżony przez CLIR, niedostępny z powodów technicznych albo zmieniony przez ustawienia centrali lub operatora.

DISA umożliwia osobie dzwoniącej z zewnątrz wybranie numeru wewnętrznego po usłyszeniu zapowiedzi głosowej. Centrala sama zestawia połączenie z wybranym abonentem.

Pozwala automatycznie kierować rozmowy do właściwych numerów wewnętrznych bez udziału telefonistki lub sekretariatu. Usprawnia obsługę połączeń przychodzących.

Zapowiedź informuje dzwoniącego, że może wybrać numer wewnętrzny lub skorzystać z podanych opcji. Jest elementem prowadzącym użytkownika przez proces zestawiania połączenia.

DISA dotyczy obsługi połączeń przychodzących i wyboru numeru wewnętrznego przez abonenta zewnętrznego. LCR służy do wyboru najtańszej lub najlepszej trasy dla połączeń wychodzących.

MSN to usługa wielokrotnego numeru abonenta, spotykana m.in. w ISDN. DISA to funkcja centrali umożliwiająca wybór numeru wewnętrznego po zapowiedzi głosowej.

Jeżeli DISA daje dostęp nie tylko do numerów wewnętrznych, ale także do linii miejskich, może zostać nadużyta do wykonywania nieautoryzowanych połączeń. Dlatego stosuje się hasła, ograniczenia kierunków i uprawnienia.

PRA, czyli Primary Rate Access, to dostęp pierwotny ISDN. W Europie ma strukturę 30B+D i przepływność około 2 Mbit/s.

HDSL umożliwia symetryczną transmisję strumienia o przepływności odpowiadającej E1, czyli około 2 Mbit/s. Dzięki temu może przenosić sygnał potrzebny do dostępu PRA.

HDSL jest technologią symetryczną, czyli zapewnia podobną przepływność w obu kierunkach. ADSL jest asymetryczny i był projektowany głównie do dostępu internetowego dla abonentów indywidualnych.

VDSL służy do bardzo szybkiego dostępu szerokopasmowego na krótkich odcinkach pętli abonenckiej. Nie jest klasyczną technologią realizacji dostępu PRA w sieci ISDN.

Europejski PRA ma strukturę 30B+D, czyli 30 kanałów użytkowych B po 64 kbit/s oraz jeden kanał sygnalizacyjny D.

LTU znajduje się zwykle po stronie operatora, a NTU po stronie abonenta. Urządzenia te zakończają linię HDSL i umożliwiają transmisję między centralą a lokalizacją abonenta.

IDSL zapewnia znacznie mniejszą przepływność i jest powiązany raczej z dostępem podstawowym lub transmisją danych o niskiej szybkości. PRA wymaga łącza około 2 Mbit/s, dlatego stosuje się HDSL.

Po częstotliwości 425 Hz oraz rytmie 500 ms emisji i 500 ms przerwy. Jest to regularny, krótko przerywany ton.

Kilka sygnałów informacyjnych może wykorzystywać tę samą częstotliwość. O rozpoznaniu decyduje także rytm nadawania, czyli czas tonu i przerwy.

Sygnał zajętości informuje, że połączenie nie może być zestawione, bo numer lub zasób jest zajęty. Sygnał wywołania oznacza, że abonent docelowy jest wywoływany i oczekuje się na odebranie połączenia.

Oznacza, że przez pół sekundy sygnał jest słyszalny, a przez kolejne pół sekundy następuje cisza. Taki cykl powtarza się regularnie.

Informują abonenta o stanie połączenia, np. czy centrala przyjęła wybieranie, numer jest zajęty, trwa wywołanie albo połączenie nie może zostać zestawione.

Może sprawdzić, czy centrala generuje prawidłowe sygnały i czy linia poprawnie je przenosi. Analiza częstotliwości i rytmu pomaga wykryć nieprawidłowości w torze abonenckim.

To stan, w którym telefon jest w spoczynku, np. słuchawka jest odłożona. Obwód pętli nie jest zamknięty dla prądu rozmównego.

Maksymalna wartość wynosi 0,4 mA. Jest to wartość, którą należy zapamiętać do egzaminu INF.01.

Zbyt duży prąd mógłby zostać błędnie zinterpretowany przez centralę jako zamknięcie pętli, czyli podniesienie słuchawki przez abonenta.

W otwartej pętli telefon jest w stanie spoczynku i pobiera minimalny prąd. W zamkniętej pętli słuchawka jest podniesiona, a przez linię płynie prąd pętli wykrywany przez centralę.

Centrala wykrywa zamknięcie pętli abonenckiej i przepływ odpowiedniego prądu. Jest to element sygnalizacji nadzorczej w analogowej sieci telefonicznej.

Tak, niektóre urządzenia mogą pobierać energię z linii telefonicznej. W stanie otwartej pętli pobór prądu musi jednak pozostać bardzo mały, maksymalnie 0,4 mA.

Podstawowe etapy PCM to próbkowanie, kwantyzacja i kodowanie. Próbkowanie wybiera chwile pomiaru, kwantyzacja przypisuje próbkom poziomy, a kodowanie zamienia te poziomy na ciąg bitów.

Po próbkowaniu sygnał jest dyskretny tylko w czasie. Jego amplituda nadal może mieć wartości ciągłe, dlatego potrzebna jest jeszcze kwantyzacja.

Kwantyzacja ogranicza liczbę możliwych wartości amplitudy do określonych poziomów. Dzięki temu sygnał staje się dyskretny także pod względem wartości.

Kwantyzacja przypisuje próbce określony poziom amplitudy. Kodowanie zapisuje ten poziom w postaci binarnej, czyli jako ciąg zer i jedynek.

Bo po kwantyzacji sygnał ma już ograniczoną liczbę możliwych wartości, czyli staje się cyfrowy w sensie dyskretnych poziomów. Kodowanie jest etapem późniejszym.

Błąd kwantyzacji to różnica między rzeczywistą wartością próbki a przypisanym jej poziomem kwantyzacji. Wynika z zaokrąglania wartości sygnału.

Im więcej poziomów kwantyzacji, tym mniejszy błąd kwantyzacji i lepsza jakość odtworzonego sygnału. Większa liczba poziomów wymaga jednak większej liczby bitów do zapisu.

Każdy klawisz telefonu generuje jednocześnie dwa tony: jeden z grupy niskich częstotliwości i jeden z grupy wysokich częstotliwości. Para tych częstotliwości jednoznacznie identyfikuje naciśnięty klawisz.

Zastosowanie dwóch tonów zwiększa odporność na pomyłki i zakłócenia. Odbiornik rozpoznaje konkretną kombinację częstotliwości, a nie pojedynczy sygnał.

Jedną częstotliwość należy znaleźć w wierszu, a drugą w kolumnie tabeli. Klawisz znajduje się na przecięciu wskazanego wiersza i kolumny.

Częstotliwość 852 Hz wskazuje trzeci wiersz tabeli, a 1209 Hz pierwszą kolumnę. Na ich przecięciu znajduje się klawisz 7.

DTMF stosuje się w telefonach, centralach abonenckich PABX, systemach zapowiedzi głosowych IVR, bramkach VoIP oraz przy zdalnym sterowaniu usługami telefonicznymi.

Wybieranie impulsowe wysyła serię przerw w obwodzie pętli abonenckiej, natomiast DTMF przesyła pary tonów akustycznych. DTMF jest szybszy i wygodniejszy w obsłudze przez systemy automatyczne.

dB jest jednostką względną i określa stosunek dwóch wielkości. dBu jest jednostką bezwzględną, ponieważ odnosi napięcie do stałej wartości 0,775 V.

Poziom 0 dBu odpowiada napięciu 0,775 V, czyli 775 mV. Jest to wartość odniesienia dla tej jednostki.

Dla napięcia stosuje się mnożnik 20, ponieważ moc jest proporcjonalna do kwadratu napięcia. Mnożnik 10 stosuje się bezpośrednio przy porównywaniu mocy.

Wynik jest dodatni, gdy mierzone napięcie jest większe niż 0,775 V. Wynik jest ujemny, gdy napięcie jest mniejsze niż 0,775 V.

Należy zapamiętać skojarzenie: dBu oznacza odniesienie do 0,775 V. W odpowiedziach testowych będzie to zwykle zapisane jako 775 mV.

Nie. dBu odnosi się do napięcia 0,775 V, natomiast dBm odnosi się do mocy 1 mW. Są to różne jednostki poziomu sygnału.