Pytania pomocnicze - INF.01

Panel krosowy służy do zakończenia kabli instalacyjnych w szafie rack i umożliwia wygodne zestawianie połączeń za pomocą patchcordów.

Panel wyposażony ma zamontowane moduły lub gniazda, np. RJ-45. Panel niewyposażony ma tylko puste miejsca przygotowane do ich montażu.

Oznacza panel z 24 portami, czyli 24 miejscami na gniazda lub moduły.

Panel modularny ma osobne otwory przeznaczone na wymienne moduły, najczęściej keystone. Jeśli otwory są puste, panel jest niewyposażony.

Najczęściej montuje się moduły keystone RJ-45 dobrane do kategorii okablowania, np. Cat.5e, Cat.6 lub Cat.6A.

Na panelu widać numerację od 1 do 24, więc ma 24 porty. Otwory są puste, bez zamontowanych gniazd, dlatego jest niewyposażony.

Wtyk BNC ma metalową obudowę i charakterystyczne bagnetowe mocowanie z wypustami. W środku znajduje się centralny styk przeznaczony do połączenia z żyłą kabla koncentrycznego.

Złącze BNC stosuje się do kabli koncentrycznych. Używa się go m.in. w monitoringu CCTV, aparaturze pomiarowej i instalacjach radiowych.

Kabel koncentryczny ma żyłę środkową otoczoną ekranem, a kabel symetryczny ma parę przewodów pracujących względem siebie. Kabel koncentryczny lepiej nadaje się do sygnałów wysokiej częstotliwości i ma dobrą odporność na zakłócenia.

Kabel koncentryczny składa się z żyły środkowej, dielektryka, ekranu oraz powłoki zewnętrznej. Ekran ogranicza wpływ zakłóceń elektromagnetycznych.

Kable światłowodowe przesyłają sygnał świetlny i używają innych złączy, np. SC, LC, ST lub FC. Wtyk BNC jest złączem elektrycznym, a nie optycznym.

Do kabli koncentrycznych stosuje się także złącza F, N, SMA, TNC oraz RCA. Dobór zależy od rodzaju instalacji, częstotliwości pracy i wymaganej impedancji.

Służą do zakańczania i łączenia żył kabli miedzianych w przełącznicach, szafkach kablowych i punktach dystrybucyjnych.

Gniezdnik to dedykowany element montażowy, w którym osadza się łączówki LSA-PLUS. Zapewnia stabilność i prawidłowe rozmieszczenie łączówek.

Ponieważ wymagają odpowiedniego uchwytu montażowego zapewniającego właściwe osadzenie, dostęp serwisowy i bezpieczeństwo połączeń. Taką funkcję pełni gniezdnik.

Przewód wciska się w styk szczelinowy za pomocą narzędzia krosowniczego LSA/IDC. Izolacja nie musi być wcześniej zdejmowana.

IDC to połączenie przez nacięcie izolacji. Styk szczelinowy przecina izolację przewodu i tworzy kontakt elektryczny z żyłą.

Stosuje się je w przełącznicach, szafkach kablowych, punktach rozdzielczych i zakończeniach linii abonenckich.

Odgromniki chronią urządzenia abonenckie i elementy sieci przed przepięciami, np. pochodzącymi od wyładowań atmosferycznych. Odprowadzają nadmiar energii do ziemi lub przewodu ochronnego.

Typowy odgromnik gazowy ma postać małego cylindrycznego elementu z metalowymi wyprowadzeniami. Często montuje się go w zabezpieczeniach linii telefonicznych i teleinformatycznych.

Linie abonenckie mogą być narażone na przepięcia indukowane w kablach przez burze lub zakłócenia energetyczne. Bez ochrony mogłoby dojść do uszkodzenia zakończenia sieciowego NT lub centrali/PABX.

Odgromnik ogranicza przepięcia i odprowadza impuls do ziemi, natomiast bezpiecznik zabezpiecza głównie przed nadmiernym prądem przez przerwanie obwodu. Są to elementy o różnych zadaniach ochronnych.

Rezystory dopasowujące mają zwykle inną budowę i służą do zakończenia toru o określonej impedancji, np. w magistrali S/T ISDN. Elementy na ilustracji mają wygląd typowy dla odgromników gazowych.

Montuje się je możliwie blisko miejsca wejścia linii do budynku lub przy przełącznicy/gnieździe ochronnym. Ważne jest poprawne połączenie z uziemieniem lub przewodem ochronnym.

Przewód PE służy do ochrony ludzi przed porażeniem prądem. Łączy metalowe części dostępne urządzeń z uziemieniem lub układem ochronnym instalacji.

Barwa żółto-zielona jest zarezerwowana dla przewodu ochronnego PE. Ułatwia jego jednoznaczną identyfikację podczas montażu i konserwacji.

W przypadku uszkodzenia izolacji obudowa może znaleźć się pod napięciem. Dotknięcie jej może spowodować porażenie prądem elektrycznym.

Nie. Jego podstawową funkcją jest bezpieczeństwo użytkownika, a nie poprawa parametrów pracy zasilacza.

Przewód neutralny N bierze udział w normalnej pracy obwodu zasilania. Przewód ochronny PE nie powinien przewodzić prądu roboczego, lecz służy do ochrony w razie uszkodzenia.

Podłączenie do uziemienia zmniejsza ryzyko pojawienia się niebezpiecznego napięcia na obudowie. Umożliwia też zadziałanie zabezpieczeń przy zwarciu do obudowy.

DSS1 jest systemem sygnalizacji używanym między abonentem a centralą w ISDN. Służy do zestawiania, nadzorowania i rozłączania połączeń.

LAP-D działa w warstwie drugiej modelu OSI, czyli w warstwie łącza danych. Zapewnia obsługę ramek sygnalizacyjnych na kanale D.

Kanał D służy głównie do przesyłania sygnalizacji, czyli informacji sterujących połączeniem. Nie jest podstawowym kanałem rozmównym, tak jak kanały B.

Kanał B przenosi dane użytkownika, np. rozmowę telefoniczną. Kanał D przenosi sygnalizację potrzebną do obsługi połączenia.

LAP-B jest protokołem warstwy łącza danych kojarzonym z siecią X.25, a nie z sygnalizacją DSS1 w ISDN. Dla kanału D w ISDN właściwy jest LAP-D.

DSS1 obejmuje warstwę fizyczną, warstwę łącza danych oraz warstwę sieciową. LAP-D należy do warstwy drugiej.

BRA, czyli Basic Rate Access, to podstawowy dostęp ISDN przeznaczony głównie dla abonentów. Ma strukturę 2B+D, czyli dwa kanały B po 64 kbit/s i jeden kanał D 16 kbit/s.

Kanał B przenosi dane użytkownika, np. rozmowę telefoniczną lub transmisję danych, i ma zwykle 64 kbit/s. Kanał D służy głównie do sygnalizacji, czyli obsługi zestawiania i rozłączania połączeń.

W dostępie BRA każdy kanał B ma przepływność 64 kbit/s. Ponieważ BRA ma dwa kanały B, łączna przepływność kanałów B wynosi 128 kbit/s.

W BRA wartość 64 kbit/s dotyczy kanału B, a nie kanału D. Kanał D w dostępie BRA ma przepływność 16 kbit/s.

Dostęp PRA ma większą pojemność niż BRA i jest stosowany np. w centralach abonenckich. W europejskim wariancie ma strukturę 30B+D, gdzie kanał D ma 64 kbit/s.

DSS1 to protokół sygnalizacyjny używany w ISDN między terminalem abonenta a siecią. Przesyła informacje sterujące połączeniami przez kanał D.

Oznacza to, że informacje są przesyłane w postaci sygnałów reprezentujących dane cyfrowe, a nie jako klasyczny sygnał analogowy rozmowy telefonicznej.

Asymetryczność oznacza różne przepływności w obu kierunkach transmisji. W VDSL zwykle większa prędkość jest w kierunku do abonenta niż od abonenta.

Ponieważ należy do grupy technologii DSL wykorzystujących linie miedziane do szerokopasmowej transmisji danych. Litera „x” oznacza różne odmiany, np. ADSL, HDSL, VDSL.

Obie techniki są cyfrowe i zwykle asymetryczne, ale VDSL zapewnia większe przepływności. Wymaga jednak zwykle krótszej i lepszej jakościowo pętli abonenckiej.

VDSL jest najczęściej dostępem asymetrycznym, natomiast HDSL jest techniką symetryczną. Oznacza to, że w HDSL przepływność w obu kierunkach jest taka sama lub bardzo zbliżona.

Im dłuższa linia miedziana, tym większe tłumienie i gorsze warunki transmisji. VDSL osiąga najlepsze parametry na krótkich odcinkach linii.

Nie. Rodzaj przewodu nie decyduje o tym, czy usługa jest analogowa. VDSL wykorzystuje miedzianą linię abonencką, ale transmisja danych jest cyfrowa.

Transmisja full-dupleks pozwala obu stacjom jednocześnie nadawać i odbierać informacje. Jest typowa dla rozmów telefonicznych i wielu współczesnych połączeń sieciowych.

W half-dupleksie transmisja może odbywać się w obu kierunkach, ale tylko naprzemiennie. W full-dupleksie obie strony mogą przesyłać dane jednocześnie.

Simpleks oznacza przesyłanie informacji tylko w jednym kierunku. Jedno urządzenie jest nadajnikiem, a drugie odbiornikiem.

Ponieważ obie osoby mogą mówić i słyszeć się jednocześnie. Kanał komunikacyjny działa równocześnie w obu kierunkach.

Łącze punkt-punkt łączy bezpośrednio dwa urządzenia lub dwie stacje. Komunikacja odbywa się między konkretną parą końców łącza.

Krótkofalówka najczęściej pracuje w trybie half-dupleks. Użytkownik może nadawać albo odbierać, ale nie oba jednocześnie.

Polega na zestawieniu wydzielonego kanału transmisyjnego między nadawcą a odbiorcą. Kanał jest zarezerwowany przez cały czas trwania połączenia.

Pasmo jest zarezerwowane nawet wtedy, gdy użytkownik chwilowo nie przesyła informacji. Inni użytkownicy nie mogą w tym czasie skorzystać z zajętego kanału.

Klasycznym przykładem jest tradycyjna sieć telefoniczna, w której na czas rozmowy zestawiane jest połączenie między abonentami.

W komutacji kanałów zasoby są rezerwowane na całe połączenie. W komutacji pakietów dane są dzielone na pakiety, które współdzielą łącza z innymi transmisjami.

Nie jest to typowa cecha komutacji kanałów. Dostarczanie danych w innej kolejności dotyczy raczej komutacji pakietów.

Nie. Przechowywanie i przekazywanie informacji przez węzły pośrednie jest związane głównie z komutacją wiadomości lub pakietów.

Najczęściej chodzi o nieefektywne wykorzystanie pasma, ponieważ kanał jest zajęty przez cały czas trwania połączenia.