Pytania pomocnicze - INF.01

Jest to rezystancja obwodu utworzonego przez dwie żyły linii abonenckiej. Zależy głównie od długości przewodu, przekroju żył i materiału, z którego są wykonane.

Omomierz jest przeznaczony do pomiaru rezystancji w omach. Rezystancja pętli abonenckiej jest właśnie takim parametrem elektrycznym.

Omomierz mierzy typową rezystancję przewodów i obwodów. Megaomomierz mierzy bardzo duże rezystancje, głównie rezystancję izolacji, często przy użyciu podwyższonego napięcia.

Psofometr służy do pomiaru zakłóceń i szumów w torach telekomunikacyjnych. Nie jest przyrządem do pomiaru rezystancji pętli.

Poziomoskop służy do pomiaru poziomu sygnału, np. w torach transmisyjnych. Nie mierzy rezystancji przewodów.

Może wskazywać na zbyt długą linię, uszkodzenie przewodu, słaby styk, korozję połączeń albo częściową przerwę w torze.

Omomierz wykonuje pomiar własnym napięciem pomiarowym. Obce napięcie w obwodzie może zafałszować wynik albo uszkodzić miernik.

To zakres częstotliwości, które pętla abonencka przenosi z dopuszczalnym tłumieniem i bez nadmiernych zniekształceń. W telefonii analogowej dotyczy głównie pasma mowy.

Ten zakres obejmuje użyteczne pasmo sygnału mowy oraz niewielki margines przy dolnej i górnej granicy. Pozwala ocenić, czy tor poprawnie przenosi sygnały rozmówne.

Potrzebny jest generator częstotliwości akustycznych o regulowanej częstotliwości oraz miernik poziomu sygnału na drugim końcu toru.

Pasmo mowy w telefonii jest znacznie węższe i obejmuje głównie około 300–3 400 Hz. Zakres słyszalny człowieka jest dużo szerszy, zwykle podawany jako około 20 Hz–20 kHz.

Mierzy się poziom sygnału odebranego dla różnych częstotliwości. Na tej podstawie ocenia się tłumienie i równomierność przenoszenia sygnału przez linię.

Klasyczna analogowa pętla abonencka służy do transmisji sygnału rozmównego, a nie szerokopasmowego audio. Zakresy rzędu kilkunastu kHz nie są typowym zakresem badania pasma telefonii analogowej.

PRA, czyli Primary Rate Access, to dostęp pierwotny ISDN zapewniający zwykle 30 kanałów rozmównych B i jeden kanał sygnalizacyjny D. Jest przeznaczony dla central i dużych użytkowników.

Interfejs A jest przeznaczony do cyfrowych łączy o dużej przepływności, takich jak trakt 2 Mbit/s wykorzystywany przez ISDN PRA. Dlatego jest właściwym portem dla tego typu dostępu.

Dostęp PRA pracuje zwykle na strukturze łącza 2 Mbit/s podobnej do PCM-30/E1. W praktyce oznacza to możliwość zestawiania wielu jednoczesnych rozmów przez jeden trakt cyfrowy.

Kanał D służy do sygnalizacji, czyli przekazywania informacji potrzebnych do zestawiania, nadzorowania i rozłączania połączeń. Nie jest kanałem rozmównym.

BRA to dostęp podstawowy ISDN, zwykle 2B+D, stosowany dla mniejszych instalacji. PRA to dostęp pierwotny, zwykle 30B+D, przeznaczony dla central i większych użytkowników.

DSS1 jest protokołem sygnalizacyjnym używanym w ISDN. Odpowiada za obsługę połączeń i usług dodatkowych między urządzeniem użytkownika a siecią.

LOF oznacza Loss of Frame, czyli utratę fazowania ramki. Alarm informuje, że odbiornik nie rozpoznaje poprawnie struktury ramki sygnału.

Polega na tym, że urządzenie odbiorcze traci informację o początku i układzie ramki. W efekcie nie może poprawnie odczytywać danych zawartych w ramce.

Przyczyną mogą być błędy transmisji, uszkodzenie toru, zły poziom sygnału, problemy z synchronizacją lub awaria urządzeń transmisyjnych.

Ponieważ wskazuje na poważny problem z odbiorem sygnału ramkowanego. Bez prawidłowego fazowania ramki transmisja danych nie może być poprawnie interpretowana.

LOF oznacza utratę ramki, czyli problem z rozpoznaniem struktury ramki. LOP oznacza Loss of Pointer, czyli utratę wskaźnika, najczęściej w systemach SDH.

Alarm LOF występuje w cyfrowych systemach transmisyjnych korzystających z ramek, np. w PDH i SDH.

Moc jest proporcjonalna do kwadratu napięcia przy stałej impedancji. Dlatego dla napięcia pojawia się współczynnik 20 zamiast 10.

Oznacza, że moc sygnału na wyjściu jest 100 razy mniejsza niż na wejściu. Napięcie jest 10 razy mniejsze, jeśli impedancja pozostaje taka sama.

Należy użyć zależności: stosunek mocy = 10^(A/10), gdzie A to tłumienie w dB. Dla 20 dB daje to 100.

Należy użyć zależności: stosunek napięć = 10^(A/20). Dla 20 dB daje to 10.

Tak, ale różni się interpretacja znaku i kierunku stosunku. Wzmocnienie oznacza wzrost sygnału, a tłumienie jego spadek.

Pozwalają wygodnie opisywać bardzo duże i bardzo małe zmiany sygnału. Ułatwiają też sumowanie tłumień kolejnych odcinków toru transmisyjnego.

LOS oznacza Loss of Signal, czyli zanik sygnału odbieranego przez urządzenie. W praktyce wskazuje na problem w torze transmisyjnym lub brak sygnału na wejściu.

LOS oznacza całkowity brak sygnału odbieranego. OOF oznacza, że sygnał jest obecny, ale urządzenie nie potrafi poprawnie rozpoznać struktury ramki.

LOS dotyczy zaniku sygnału fizycznego. LOF oznacza utratę ramki, czyli problem z poprawnym odczytem struktury transmisyjnej mimo obecności sygnału.

Najczęstsze przyczyny to przerwanie kabla, wypięcie złącza, uszkodzenie nadajnika, zbyt niski poziom mocy optycznej albo awaria portu urządzenia.

Najpierw należy sprawdzić fizyczne połączenie, poprawność wpięcia kabli, stan złączy oraz poziom sygnału optycznego. Dopiero potem analizuje się konfigurację urządzeń.

STM-N oznacza synchroniczny moduł transportowy w hierarchii SDH. Litera N określa krotność podstawowego strumienia STM-1.

AbA to abonent wywołujący, czyli inicjujący połączenie. AbB to abonent wywoływany, do którego kierowane jest połączenie.

Typowy sygnał wywołania ma częstotliwość około 25 Hz i napięcie rzędu 60–90 V. W pytaniu wartości 25 Hz i 90 V wskazują właśnie na ten sygnał.

Wyższe napięcie jest potrzebne do uruchomienia układu dzwonienia w aparacie telefonicznym. Sygnały informacyjne, takie jak zajętość, są zwykle tylko odtwarzane w słuchawce.

Sygnał wywołania AbB jest sygnałem elektrycznym podawanym na linię abonenta wywoływanego. Sygnał zwrotny wywołania to informacja słyszana przez abonenta wywołującego, że telefon po drugiej stronie dzwoni.

Są to stany lub sygnały informacyjne przekazywane zwykle abonentowi wywołującemu. Nie mają typowych parametrów sygnału dzwonienia, czyli około 25 Hz i wysokiego napięcia około 90 V.

Powinien zmierzyć częstotliwość i napięcie sygnału na linii. Jeśli pojawia się napięcie przemienne około 90 V przy częstotliwości około 25 Hz, jest to sygnał wywołania.

SIP służy do zestawiania, modyfikowania i kończenia sesji multimedialnych, np. rozmów głosowych VoIP. Nie przenosi zwykle samego głosu, tylko sygnalizację połączenia.

Domyślnym portem SIP jest 5060. Jest on używany najczęściej dla transmisji UDP lub TCP.

Dla SIP over TLS najczęściej używa się portu 5061. TLS zapewnia szyfrowanie sygnalizacji SIP.

Nie bezpośrednio. SIP odpowiada za sygnalizację, natomiast strumień audio jest zwykle przesyłany protokołem RTP.

Port 5060 musi być poprawnie obsłużony przez centralę, telefon IP, router lub firewall. Błędna konfiguracja portów może uniemożliwić rejestrację konta SIP albo zestawianie połączeń.

UTP oznacza Unshielded Twisted Pair, czyli skrętkę nieekranowaną. Kabel ma skręcone pary przewodów, ale nie posiada dodatkowego ekranu przeciwzakłóceniowego.

Częstotliwości 4 MHz odpowiada kategoria CAT-2. Jest to typowa informacja wymagana w pytaniach o starsze kategorie skrętek według EIA/TIA.

CAT-2 pracuje do 4 MHz, natomiast CAT-3 do 16 MHz. CAT-3 ma lepsze parametry transmisyjne i była stosowana m.in. w sieciach Ethernet 10 Mb/s.

Nie. UTP informuje tylko, że kabel jest nieekranowaną skrętką, natomiast kategoria, np. CAT-2 lub CAT-5, określa jego parametry transmisyjne.

Maksymalna częstotliwość określa pasmo pracy kabla. Im wyższa kategoria skrętki, tym zwykle większe pasmo i możliwość transmisji danych z większą szybkością.

Warto zapamiętać ciąg: CAT-2 — 4 MHz, CAT-3 — 16 MHz, CAT-4 — 20 MHz, CAT-5 — 100 MHz. W pytaniach egzaminacyjnych często wystarczy samo dopasowanie pasma do kategorii.

Do pinu 1 podłącza się żyłę biało-pomarańczową, a do pinu 2 żyłę pomarańczową. Jest to para pomarańczowa.

Kolejność to: biało-pomarańczowy, pomarańczowy, biało-zielony, niebieski, biało-niebieski, zielony, biało-brązowy, brązowy.

Różnica dotyczy zamiany pary pomarańczowej i zielonej. W T568B piny 1 i 2 zajmuje para pomarańczowa, a w T568A para zielona.

Piny numeruje się od 1 do 8. Przy typowym oglądaniu wtyku od strony styków, z przewodem skierowanym w dół, pin 1 znajduje się po lewej stronie.

Kabel prosty ma oba końce wykonane w tym samym standardzie, np. T568B-T568B. Kabel krosowany ma jeden koniec w T568A, a drugi w T568B.

Nieprawidłowa kolejność żył może powodować brak połączenia, obniżenie przepustowości lub błędy transmisji. Skrętka działa poprawnie, gdy pary są zachowane zgodnie ze standardem.