Pytania pomocnicze - INF.01

Całkowite tłumienie oblicza się ze wzoru A = a · l, gdzie a to tłumienność jednostkowa w dB/km, a l to długość kabla w kilometrach.

Ponieważ tłumienność jednostkowa jest podana w dB/km. Długość kabla musi więc być wyrażona w kilometrach, aby jednostki były zgodne.

700 m to 0,7 km, ponieważ 1000 m odpowiada 1 km.

Tłumienie wynosi 3,2 · 0,7 = 2,24 dB.

Tłumienność jednostkowa określa stratę sygnału na jednostkę długości, np. na 1 km. Tłumienie całkowite dotyczy konkretnego odcinka kabla.

Oznacza liczbę decybeli straty sygnału przypadającą na każdy kilometr kabla.

Oznacza niepożądane połączenie przewodzące między żyłą roboczą kabla a jego ekranem. Jest to uszkodzenie izolacji i powoduje spadek rezystancji izolacji.

Izolacja przestaje skutecznie oddzielać żyłę od ekranu. Prąd może przepływać drogą upływu lub bezpośredniego zwarcia, więc mierzona rezystancja gwałtownie spada.

Rezystancję izolacji mierzy się megaomomierzem. Przyrząd przykłada napięcie pomiarowe i wskazuje opór między badanymi elementami kabla.

Najczęściej mierzy się ją między dwiema żyłami, między żyłą a ekranem oraz między żyłą a ziemią. Pozwala to wykryć przebicia i zawilgocenia.

Nie. Zwarcie jest uszkodzeniem kabla i pogarsza jego stan techniczny, a nie poprawia parametrów transmisyjnych.

Rezystancja izolacji opisuje jakość oddzielenia elektrycznego przewodników. Tłumienność określa osłabienie sygnału podczas przesyłania przez kabel.

Mogą wystąpić zakłócenia transmisji, zaniki sygnału, zwiększone prądy upływu lub nieprawidłowe wyniki pomiarów. Typowym objawem pomiarowym jest obniżona rezystancja izolacji.

To sekwencja cyfr wybierana przed kodem kraju, aby zestawić połączenie zagraniczne. W Polsce prefiksem międzynarodowym jest 00.

Stosuje się schemat: 00 + kod kraju + numer abonenta. Przykładowo połączenie do Niemiec zaczyna się od 00 49.

Prefiks międzynarodowy służy do wyjścia na połączenia zagraniczne, np. 00 w Polsce. Kod kraju identyfikuje państwo, np. 48 dla Polski.

Znak plus oznacza format międzynarodowy i zastępuje właściwy prefiks międzynarodowy obowiązujący w danym kraju. W Polsce odpowiada mu 00.

Sekwencja 011 jest używana jako prefiks międzynarodowy m.in. w krajach planu numeracyjnego NANP, np. w USA i Kanadzie. W Polsce stosuje się 00.

ITU-T opracowuje zalecenia dotyczące telekomunikacji, w tym zasad numeracji międzynarodowej. Dzięki temu możliwe jest spójne zestawianie połączeń między krajami.

WST to wyróżnik sieci, czyli początkowa część numeru wskazująca rodzaj sieci, usługi lub sposób kierowania połączenia.

Dla usług sieci inteligentnej przydzielono wyróżniki AB=70 oraz AB=80.

To dokument określający zasady budowy, przydziału i wykorzystywania numerów w krajowej sieci telekomunikacyjnej.

Są to usługi telekomunikacyjne realizowane z wykorzystaniem dodatkowej logiki usługowej, np. infolinie, numery bezpłatne lub usługi o specjalnej taryfikacji.

Ponieważ ich początkowe cyfry mogą wskazywać na dostęp do usług sieci inteligentnej określonych w Planie numeracji krajowej.

AB oznacza dwie pierwsze cyfry wyróżnika numeracyjnego. W tym przypadku są to odpowiednio 70 i 80.

HDSL zapewnia symetryczną transmisję cyfrową po parach miedzianych. Nadaje się do stabilnych łączy między centralą abonencką a siecią operatora lub inną centralą.

HDSL jest technologią symetryczną, czyli ma podobną przepływność w obu kierunkach. ADSL jest asymetryczny i został zaprojektowany głównie do dostępu do Internetu, gdzie pobieranie danych jest szybsze niż wysyłanie.

ATM to technika transmisji i komutacji komórek, a nie typ modemu stosowany bezpośrednio do połączenia centrali abonenckiej. W pytaniu chodzi o rodzaj modemu, dlatego właściwe jest HDSL.

Połączenia między centralami wymagają niezawodnej transmisji w obu kierunkach. Symetryczne łącze zapewnia jednakową jakość przesyłania rozmów i sygnalizacji w stronę abonenta i operatora.

HDSL może być wykorzystywany do przenoszenia traktu E1 o przepływności 2,048 Mbit/s. Taki trakt może obsługiwać wiele kanałów telefonicznych, np. w systemie PCM-30.

PABX obsługuje połączenia telefoniczne wewnątrz organizacji oraz połączenia z siecią publiczną. Umożliwia m.in. numerację wewnętrzną, przekierowania i współpracę z różnymi typami łączy.

VDSL jest przeznaczony głównie do szybkiego dostępu szerokopasmowego na krótkich odcinkach. W klasycznych łączach centralowych ważniejsza jest stabilna, symetryczna transmisja, którą zapewnia HDSL.

Ponieważ prędkość pobierania danych jest większa niż prędkość wysyłania. Jest to korzystne dla typowego użytkownika, który więcej danych pobiera niż wysyła.

Telefonia i transmisja danych pracują w różnych pasmach częstotliwości tej samej linii miedzianej. Sygnały rozdziela splitter lub mikrofiltry.

ISDN oferuje znacznie niższą przepustowość niż ADSL. Nadaje się do telefonii cyfrowej i prostych usług transmisji danych, ale nie do wygodnego pobierania dużych plików.

ADSL ma różne prędkości pobierania i wysyłania, natomiast SDSL zapewnia transmisję symetryczną. SDSL stosuje się częściej tam, gdzie ważna jest duża prędkość wysyłania.

Głównie od długości pętli abonenckiej, tłumienia linii, jakości przewodów miedzianych oraz zakłóceń. Im dłuższa i gorsza linia, tym mniejsza możliwa przepustowość.

U abonenta instaluje się modem lub router ADSL. Urządzenie kończy łącze abonenckie i umożliwia dostęp do Internetu, często także przez Ethernet lub Wi-Fi.

Stan zamkniętej pętli oznacza, że aparat telefoniczny zamknął obwód linii, np. po podniesieniu słuchawki. Centrala rozpoznaje wtedy zajęcie linii przez abonenta.

Maksymalna wartość natężenia prądu wynosi 70 mA. Jest to wartość charakterystyczna dla analogowej linii abonenckiej w stanie zajęcia.

W pętli otwartej słuchawka jest odłożona i prąd stały praktycznie nie płynie. W pętli zamkniętej słuchawka jest podniesiona, obwód jest zamknięty i płynie prąd pętli.

Zależy głównie od napięcia zasilania linii, rezystancji przewodów, długości toru kablowego oraz parametrów aparatu telefonicznego.

Centrala wykrywa przepływ prądu w zamkniętej pętli abonenckiej. Pojawienie się tego prądu oznacza zajęcie linii.

Zbyt duża rezystancja ogranicza prąd pętli. Może to utrudnić prawidłowe wykrycie zajęcia linii lub pogorszyć działanie aparatu telefonicznego.

Lokalna pętla abonencka to odcinek sieci łączący centralę lub urządzenie dostępowe z zakończeniem u abonenta. Najczęściej jest to para przewodów miedzianych w kablu telekomunikacyjnym.

Maksymalna wartość wynosi 1800 Ω. Wartość ta obejmuje również rezystancję urządzenia końcowego.

Ponieważ urządzenie końcowe jest częścią zamkniętego obwodu prądu stałego w linii abonenckiej. Całkowita rezystancja pętli obejmuje więc zarówno przewody, jak i aparat lub inne urządzenie abonenta.

Może spowodować zbyt mały prąd liniowy, problemy z zajęciem linii, wybieraniem numerów lub niestabilną pracą telefonu. W skrajnych przypadkach linia może nie działać poprawnie.

Zależy od długości toru, średnicy żył, materiału przewodnika oraz jakości połączeń. Im dłuższy i cieńszy przewód, tym większa rezystancja.

Rezystancja pętli opisuje opór toru przewodzącego prąd w obwodzie abonenckim. Rezystancja izolacji określa, czy żyły są prawidłowo odizolowane od siebie i od ziemi.

BRA, czyli Basic Rate Access, to podstawowy dostęp ISDN. Udostępnia dwa kanały B po 64 kbit/s do transmisji użytkowej oraz jeden kanał D 16 kbit/s do sygnalizacji.

Połączenie dwupunktowe oznacza połączenie między dwoma urządzeniami lub punktami zakończenia, bez rozgałęzionej magistrali z wieloma terminalami. Dla takiej konfiguracji na styku S w BRA ISDN dopuszczalna długość wynosi 1000 m.

Maksymalna długość wynosi 1000 m. Jest to wartość najczęściej wymagana w pytaniach egzaminacyjnych dotyczących tego zagadnienia.

Styk T znajduje się między zakończeniem NT1 a NT2, natomiast styk S między NT2 a urządzeniami końcowymi TE. W wielu prostych instalacjach stosuje się wspólny interfejs określany jako S/T.

NT1 jest zakończeniem sieciowym od strony abonenta. Oddziela sieć operatora od instalacji abonenta i umożliwia podłączenie urządzeń przez interfejs S/T.

Ograniczenie wynika z tłumienia, opóźnień sygnału, dopasowania impedancji i wymagań synchronizacji. Przekroczenie dopuszczalnej długości może powodować błędy transmisji lub brak zestawienia połączenia.

Alarm critical oznacza awarię krytyczną, która ma bardzo duży wpływ na działanie sieci lub usług. Wymaga natychmiastowej reakcji obsługi technicznej.

Taki sygnał może przenosić dużą liczbę kanałów lub usług. Jego utrata może jednocześnie zakłócić działanie wielu połączeń, dlatego jest klasyfikowana jako critical.

Alarm major oznacza poważną usterkę, ale zwykle o mniejszym bezpośrednim wpływie niż critical. Critical dotyczy awarii najpilniejszych, często powodujących utratę kluczowej transmisji.

Alarm minor dotyczy usterek mniejszej wagi lub stanów ostrzegawczych. Nie oznacza zwykle natychmiastowej przerwy w działaniu ważnych usług, ale wymaga kontroli.

Nie. W typowej klasyfikacji ważności alarmów używa się kategorii takich jak critical, major i minor. Invalid oznacza raczej stan nieprawidłowy lub nieważny, a nie poziom pilności awarii.

Powinien potraktować go priorytetowo, sprawdzić przyczynę zaniku sygnału i jak najszybciej przywrócić poprawną transmisję. Takie alarmy mają najwyższy priorytet obsługi.