Pytania pomocnicze - INF.01

Należy zwrócić uwagę na oznaczenia wskazujące na zwiększoną ochronę mechaniczną. W tym pytaniu decydująca jest końcówka Ftlx.

Ponieważ ma konstrukcję przystosowaną do pracy w ziemi oraz dodatkowe zabezpieczenie mechaniczne oznaczone członem Ftlx.

Nie. Jest to kabel stacyjny lub instalacyjny, a nie kabel przeznaczony do bezpośredniego zakopywania w ziemi w trudnych warunkach.

Wypełnienie ogranicza wnikanie i rozprzestrzenianie się wilgoci wewnątrz kabla. Jest to ważne w kablach zewnętrznych narażonych na wodę gruntową.

Trzeba analizować końcowe człony symbolu, bo często informują one o specjalnym przeznaczeniu kabla, np. odporności mechanicznej, wypełnieniu lub rodzaju powłoki.

Kabel stacyjny stosuje się głównie wewnątrz budynków i urządzeń telekomunikacyjnych. Kabel miejscowy zewnętrzny jest przeznaczony do sieci terenowych, np. kanalizacji kablowej lub ziemi.

Służy do wykonywania wewnętrznych połączeń telefonicznych, np. między centralą PBX, przełącznicą i gniazdem abonenckim. Jest przeznaczony do torów sygnałowych, a nie do zasilania.

YDY to przewód elektroenergetyczny stosowany w instalacjach zasilających. Nie jest przeznaczony do transmisji sygnałów telefonicznych.

RG-58 jest kablem koncentrycznym, używanym głównie w technice radiowej, antenowej lub pomiarowej. YTKSYekw jest kablem wieloparowym do instalacji telefonicznych.

Ekran ogranicza wpływ zakłóceń elektromagnetycznych na sygnały przesyłane w parach przewodów. Jest przydatny szczególnie w środowisku z urządzeniami elektrycznymi.

Kabel stacyjny jest przeznaczony do stałych instalacji wewnętrznych, np. w centralach, szafach telekomunikacyjnych i budynkowych sieciach telefonicznych.

Ważne są m.in. liczba par, średnica żył, rezystancja pętli, tłumienie, jakość izolacji oraz odporność na zakłócenia. Kabel musi być dobrany do rodzaju transmisji i długości toru.

Omomierz służy do pomiaru rezystancji, czyli oporu elektrycznego przewodów, połączeń lub elementów toru. W pętli abonenckiej pozwala sprawdzić rezystancję przewodów linii.

Jest to suma rezystancji żył przewodów tworzących linię między centralą lub urządzeniem dostępowym a aparatem abonenta. Zbyt duża rezystancja może powodować problemy z zasilaniem i pracą linii.

Woltomierz mierzy napięcie, a nie rezystancję. Do bezpośredniego pomiaru oporu elektrycznego stosuje się omomierz.

Amperomierz mierzy natężenie prądu elektrycznego, a omomierz mierzy rezystancję. Są to różne wielkości elektryczne i różne zastosowania pomiarowe.

Pomiar rezystancji wykonuje się zwykle przy odłączonym zasilaniu badanego obwodu. Podłączenie omomierza do obwodu pod napięciem może uszkodzić miernik lub dać błędny wynik.

Można mierzyć między innymi rezystancję izolacji, pojemność, tłumienie, ciągłość żył oraz napięcie i prąd pętli. Parametry te pomagają ocenić stan techniczny linii.

Konwerter odbiera sygnał z satelity, wzmacnia go i obniża jego częstotliwość do zakresu możliwego do przesłania kablem koncentrycznym do tunera.

Tak wysokie częstotliwości byłyby silnie tłumione w typowej instalacji kablowej. Dlatego konwerter zamienia je na niższą częstotliwość pośrednią.

LNB oznacza Low Noise Block converter, czyli niskoszumny konwerter blokowy stosowany w antenach satelitarnych.

Z konwertera do tunera przesyłany jest zwykle sygnał w paśmie pośrednim od około 950 MHz do 2150 MHz.

Antena skupia fale radiowe docierające z satelity, a konwerter zamienia odebrany sygnał na niższą częstotliwość i przekazuje go dalej kablem.

Konwerter pracuje przy antenie i przekształca sygnał radiowy. Tuner odbiera już sygnał z konwertera, demoduluje go i umożliwia odbiór programów.

Kabel koncentryczny przesyła sygnał z konwertera satelitarnego do tunera lub multiswitcha, a często także doprowadza zasilanie i sygnały sterujące do konwertera.