Pytania pomocnicze - INF.02

Indeks dolny określa podstawę systemu liczbowego. Zapis 1028₁₆ oznacza, że liczba 1028 jest zapisana w systemie szesnastkowym.

System liczbowy o podstawie 16 nazywa się systemem szesnastkowym. Używa on szesnastu symboli: cyfr 0–9 oraz liter A–F.

W systemie szesnastkowym mogą występować cyfry 0–9 oraz litery A, B, C, D, E, F. Litery odpowiadają wartościom od 10 do 15.

W systemie dwójkowym wolno używać tylko cyfr 0 i 1, więc cyfra 2 i 8 są niedozwolone. W systemie ósemkowym wolno używać cyfr 0–7, więc cyfra 8 jest niedozwolona.

System szesnastkowy stosuje się m.in. w adresach pamięci, adresach MAC, kolorach RGB, kodach maszynowych i zapisie danych binarnych w krótszej formie.

Jedna cyfra szesnastkowa odpowiada dokładnie czterem bitom. Dlatego zapis binarny można łatwo skracać, grupując bity po cztery.

BitLocker służy do szyfrowania całych dysków lub partycji. Chroni dane przed odczytem, gdy ktoś uzyska fizyczny dostęp do nośnika.

BitLocker szyfruje cały wolumin, np. partycję systemową lub dysk zewnętrzny. EFS szyfruje pojedyncze pliki i foldery w systemie plików NTFS.

AppLocker służy do ograniczania uruchamiania aplikacji przez użytkowników. Nie szyfruje plików ani dysków.

TPM może przechowywać klucze kryptograficzne i sprawdzać integralność rozruchu systemu. Dzięki temu BitLocker może bezpieczniej chronić partycję systemową.

To specjalny klucz umożliwiający dostęp do zaszyfrowanego dysku, gdy normalne odblokowanie nie jest możliwe. Należy go zapisać w bezpiecznym miejscu.

Nie. BitLocker chroni dane przed nieautoryzowanym odczytem, ale nie zabezpiecza przed usunięciem plików, awarią dysku ani uszkodzeniem systemu.

Najczęściej po gnieździe lub gniazdach RJ45, metalowym śledziu montażowym oraz złączu do płyty głównej, np. PCI lub PCI Express.

Zwykła karta sieciowa ma zazwyczaj jeden port Ethernet, a wieloportowa ma kilka niezależnych portów, np. cztery.

Ponieważ jest kartą rozszerzeń montowaną w komputerze, a nie samodzielnym urządzeniem sieciowym z własną obudową i zasilaniem.

Służą do podłączania przewodów Ethernet, które łączą komputer z siecią lokalną, routerem, przełącznikiem lub innymi urządzeniami sieciowymi.

Karta sieciowa umożliwia komunikację w sieci komputerowej, najczęściej Ethernet. Modem przekształca sygnał jednej technologii transmisyjnej na inną, np. telefoniczny lub DSL na cyfrowy.

Najczęściej w serwerach, routerach programowych, firewallach i hostach wirtualizacji, gdzie potrzebne jest połączenie z kilkoma sieciami.

Mogą zawierać resztki tonera lub tuszu oraz elementy wymagające specjalnego przetwarzania. Wyrzucenie ich do zwykłych śmieci utrudnia recykling i może szkodzić środowisku.

Utylizacja oznacza przekazanie odpadu do odpowiedniego przetworzenia, odzysku lub bezpiecznego unieszkodliwienia. Zwykłe wyrzucenie nie zapewnia kontroli nad dalszym postępowaniem z odpadem.

Można go oddać do firmy utylizacyjnej, punktu zbiórki odpadów problemowych, serwisu komputerowego, sklepu z materiałami eksploatacyjnymi albo producenta prowadzącego program zwrotu.

Nie należy traktować jej jak zwykłego plastiku. Oprócz obudowy z tworzywa zawiera pozostałości tonera oraz elementy mechaniczne, dlatego wymaga osobnej zbiórki.

Część kaset można poddać regeneracji lub napełnieniu, jeśli ich stan techniczny na to pozwala. Jeśli nie nadają się do dalszego użycia, powinny trafić do utylizacji.

Urząd ochrony środowiska nie jest standardowym miejscem odbioru zużytych kaset. Takie odpady przekazuje się wyspecjalizowanym firmom lub punktom zbiórki.

CHKDSK służy do sprawdzania dysku i naprawiania błędów systemu plików. Może także wyszukiwać uszkodzone sektory, jeśli użyje się odpowiednich parametrów.

Polecenie `chkdsk` bez przełączników zwykle tylko sprawdza dysk i wyświetla raport. `chkdsk /f` naprawia wykryte błędy systemu plików.

Parametr `/r` stosuje się, gdy chcemy wyszukać uszkodzone sektory i odzyskać możliwe do odczytu dane. Działanie `/r` obejmuje również naprawę błędów logicznych.

Jeśli sprawdzany jest dysk systemowy, jest on używany przez Windows. Wtedy naprawa może zostać zaplanowana przed pełnym uruchomieniem systemu.

Nie naprawia fizycznych uszkodzeń nośnika. Może oznaczyć uszkodzone sektory i próbować odzyskać dane, ale przy awarii sprzętowej potrzebna jest wymiana dysku.

CHKDSK sprawdza i naprawia błędy systemu plików. Defragmentacja porządkuje rozmieszczenie fragmentów plików na dysku HDD w celu poprawy wydajności.

Należy pomnożyć liczbę stron przez cenę wydruku jednej strony. Dla 120 stron po 0,95 zł koszt wynosi 120 × 0,95 zł = 114,00 zł.

Ponieważ koszt płyty CD podano w złotych, a cenę strony w groszach. Aby poprawnie dodać wartości, trzeba używać tej samej jednostki: 95 gr = 0,95 zł.

Najpierw oblicza się koszt wydruku poradnika, a następnie dodaje koszt wykonania płyty CD. W tym przypadku: 114,00 zł + 1,54 zł = 115,54 zł.

Najczęściej myli się grosze ze złotymi lub dodaje się cenę jednej strony tylko raz. Trzeba pamiętać, że koszt strony należy pomnożyć przez liczbę stron.

Powinien zawierać liczbę stron, cenę jednostkową wydruku, koszt nośnika lub innych materiałów oraz sumę końcową. Dzięki temu łatwo sprawdzić poprawność obliczeń.

Są to prawa określające, co dany użytkownik lub grupa może zrobić z drukarką, np. drukować, zarządzać dokumentami albo zmieniać ustawienia drukarki.

Zmiana właściciela wpływa na kontrolę nad obiektem i jego zabezpieczeniami. Jest to operacja zaawansowana, dlatego wymaga specjalnego prawa.

Uprawnienie do drukowania pozwala wysyłać zadania do drukarki. Zarządzanie dokumentami pozwala kontrolować zadania w kolejce, np. usuwać lub wstrzymywać wydruki.

Pozwala zmieniać ustawienia drukarki, jej udostępnianie, sterowniki oraz część konfiguracji zabezpieczeń. Nie jest jednak równoznaczne z każdym uprawnieniem specjalnym.

Najczęściej we właściwościach drukarki, na karcie Zabezpieczenia. Bardziej szczegółowe prawa są dostępne w ustawieniach zaawansowanych.

Uprawnienia można przypisywać nie tylko pojedynczym użytkownikom, ale także grupom. Ułatwia to zarządzanie dostępem dla wielu kont jednocześnie.

Fragmentacja oznacza, że części jednego pliku są zapisane w różnych, niesąsiadujących klastrach. Powoduje to wolniejszy odczyt na dyskach HDD, ponieważ głowica musi przemieszczać się między różnymi miejscami talerza.

Defragmentacja polega na przenoszeniu fragmentów plików tak, aby znajdowały się możliwie blisko siebie lub w kolejnych klastrach. Dzięki temu odczyt danych z dysku HDD może być szybszy.

Dyski HDD mają mechaniczne głowice i talerze, więc położenie danych ma wpływ na czas dostępu. W dyskach SSD nie ma głowicy, dlatego klasyczna defragmentacja nie daje takich korzyści i może niepotrzebnie zużywać komórki pamięci.

Defragmentacja porządkuje rozmieszczenie fragmentów plików na dysku. Oczyszczanie dysku usuwa zbędne pliki, np. tymczasowe, z kosza lub pamięci podręcznej.

CHKDSK służy do sprawdzania i naprawiania błędów systemu plików oraz wykrywania problemów z dyskiem. Nie służy do układania fragmentów plików w sąsiadujących klastrach.

Klaster to jednostka alokacji danych w systemie plików. Pliki są zapisywane właśnie w klastrach, a większy plik może zajmować wiele klastrów.

Defragmentację warto wykonywać na dyskach HDD, gdy system działa wolniej, a dysk jest mocno pofragmentowany. Współczesne systemy Windows zwykle wykonują optymalizację automatycznie według harmonogramu.

Port e-SATA służy do podłączania zewnętrznych dysków HDD lub SSD z wykorzystaniem interfejsu SATA. Jest przeznaczony głównie do szybkiej transmisji danych.

SATA jest używany głównie wewnątrz komputera, np. do podłączania dysków do płyty głównej. e-SATA to wersja zewnętrzna, wyprowadzona na panel komputera.

Port e-SATA jest płaski i wąski, podobny do złącza SATA. Nie ma kształtu okrągłego jak audio lub PS/2 ani zatrzasku typowego dla RJ-45.

Zapewniało szybką transmisję danych, często lepszą niż USB 2.0. Pozwalało korzystać z dysku zewnętrznego niemal jak z dysku podłączonego wewnętrznie.

Standardowe e-SATA zwykle przesyła tylko dane. Dysk zewnętrzny często wymaga osobnego zasilacza lub dodatkowego przewodu zasilającego.

Najczęściej można go pomylić z USB lub innymi płaskimi złączami na panelu płyty głównej. Trzeba zwracać uwagę na kształt i opis portu.

Polecenie `tree` służy do wyświetlania struktury katalogów w formie drzewa. Pozwala łatwo zobaczyć zależności między katalogami i podkatalogami.

`dir` pokazuje zawartość jednego katalogu w formie listy. `tree` pokazuje hierarchiczną strukturę katalogów, czyli katalogi i podkatalogi jako drzewo.

Są to znaki graficzne pokazujące rozgałęzienia drzewa katalogów. Ułatwiają rozpoznanie, które pliki i katalogi należą do danego folderu.

W Windows CMD można użyć polecenia `tree /F`. Przełącznik `/F` powoduje wyświetlenie również plików, a nie tylko katalogów.

W Linuxie można użyć opcji `-L`, np. `tree -L 2`. Polecenie pokaże wtedy strukturę tylko do dwóch poziomów.

`vol` w systemie Windows wyświetla etykietę woluminu oraz numer seryjny dysku. Nie służy do wyświetlania struktury katalogów.

`sort` sortuje wiersze tekstu, np. z pliku lub wejścia standardowego. Nie pokazuje plików ani katalogów w formie drzewa.