Pytania pomocnicze - INF.02

To mechanizm pozwalający administratorowi określić, ile miejsca na dysku może wykorzystać dany użytkownik. Służą do kontrolowania zużycia przestrzeni dyskowej.

Przydziały dyskowe w Windows są związane z systemem plików NTFS. Na partycjach FAT32 nie działają w taki sam sposób.

Partycjonowanie dzieli fizyczny dysk na logiczne części, np. C: i D:. Przydział dyskowy ogranicza ilość miejsca, jaką może wykorzystać konkretny użytkownik.

Nie. Nadanie litery, np. C: lub D:, identyfikuje partycję albo wolumin w systemie. Nie określa limitu miejsca dla konta użytkownika.

Aby zapobiec zapełnieniu dysku przez jednego użytkownika oraz kontrolować wykorzystanie zasobów. Jest to szczególnie przydatne w szkołach, firmach i na komputerach współdzielonych.

Nie. CHKDSK służy do sprawdzania i naprawy błędów systemu plików, a defragmentacja porządkuje rozmieszczenie danych na dysku HDD. Nie ustawiają limitów miejsca dla użytkowników.

Służy do przywracania klucza rejestru oraz jego wartości z wcześniej utworzonej kopii zapasowej. Najczęściej odtwarza dane zapisane poleceniem `reg save`.

`reg restore` przywraca klucz z pliku kopii gałęzi rejestru, zwykle utworzonego przez `reg save`. `reg import` wczytuje wpisy z pliku tekstowego `.reg`.

`reg restore` odtwarza zawartość klucza rejestru w docelowej lokalizacji. `reg load` ładuje plik gałęzi rejestru jako tymczasowy podklucz, np. do analizy lub edycji.

Do utworzenia takiej kopii służy polecenie `reg save`. Zapisuje ono wskazany klucz rejestru do pliku.

Rejestr zawiera ważne ustawienia systemu, sterowników i aplikacji. Błędne przywrócenie może spowodować problemy z działaniem systemu lub programów.

Tak, szczególnie przy pracy z gałęziami systemowymi, takimi jak `HKEY_LOCAL_MACHINE`. Bez odpowiednich uprawnień operacja może zakończyć się błędem.

Ponieważ dane są przesyłane kolejno w strumieniu bitów, a nie wieloma liniami równolegle jak w klasycznych interfejsach równoległych.

Oznacza to, że dane mogą być przesyłane w obu kierunkach, np. z komputera do urządzenia i z urządzenia do komputera.

Nie. Thunderbolt jest interfejsem przewodowym i wymaga odpowiedniego kabla oraz zgodnych portów.

Thunderbolt może przesyłać między innymi dane PCI Express, sygnał DisplayPort oraz w nowszych wersjach także zasilanie.

Nie. Thunderbolt 3 i 4 używają złącza USB-C, ale sam kształt portu USB-C nie gwarantuje obsługi Thunderbolt.

DisplayPort służy głównie do przesyłania obrazu, natomiast Thunderbolt jest interfejsem uniwersalnym, który może przenosić także sygnał DisplayPort.

Do monitorów, stacji dokujących, szybkich dysków zewnętrznych, interfejsów audio, adapterów sieciowych i innych urządzeń wymagających dużej przepustowości.

Taśma barwiąca jest typowym materiałem eksploatacyjnym drukarek igłowych. Może występować także w niektórych kasach fiskalnych i starszych urządzeniach drukujących.

Tusz jest płynnym barwnikiem używanym w drukarkach atramentowych. Taśma barwiąca to nasączona barwnikiem taśma, z której kolor przenoszony jest na papier przez uderzenie igieł.

Toner jest drobnym proszkiem używanym w drukarkach laserowych. Taśma barwiąca jest elementem mechanicznym stosowanym głównie w drukarkach igłowych.

Ponieważ drukarka igłowa działa uderzeniowo. Igły uderzają przez taśmę w papier, co pozwala odbić tekst także na kolejnych warstwach formularza.

Najczęstsze objawy to blady, nierówny lub przerywany wydruk. W takiej sytuacji taśmę należy wymienić na nową, zgodną z modelem drukarki.

Taśma barwiąca bywa umieszczona w kasecie, ale jej właściwa nazwa to taśma barwiąca. Kartridż najczęściej kojarzy się z pojemnikiem na tusz lub toner.

Polecenie `attrib` służy do wyświetlania oraz zmieniania atrybutów plików i folderów, np. ukryty, systemowy, tylko do odczytu lub archiwalny.

Parametr `+h` nadaje plikowi atrybut ukryty. Taki plik może nie być widoczny przy standardowych ustawieniach Eksploratora plików.

Parametr `+s` nadaje plikowi atrybut systemowy. Oznacza to, że plik jest traktowany jako plik systemowy.

Parametr `+r` nadaje plikowi atrybut tylko do odczytu. Plik można odczytać, ale jego modyfikacja może być zablokowana lub wymagać usunięcia tego atrybutu.

Należy użyć polecenia z minusem przed atrybutami, np. `attrib -h -s -r przykład.txt`. Minus usuwa wskazany atrybut.

Nie. `attrib` nie ustawia haseł ani nie szyfruje plików. Do szyfrowania w Windows można używać np. EFS lub BitLocker, zależnie od celu.

Nie. `attrib` zmienia właściwości pliku, ale nie modyfikuje jego zawartości. Do zapisywania tekstu w pliku używa się np. przekierowania `>` lub edytora tekstu.

Do kompresji plików i folderów NTFS służy polecenie `compact`. Nie należy mylić go z `attrib`, które zmienia głównie atrybuty plików.

BCDEDIT służy do wyświetlania i modyfikowania konfiguracji rozruchu systemu Windows zapisanej w magazynie BCD.

BCDEDIT jest używane od Windows Vista. W starszych systemach, takich jak Windows XP, konfiguracja rozruchu była oparta m.in. na pliku boot.ini.

BCD, czyli Boot Configuration Data, to magazyn danych konfiguracyjnych rozruchu systemu Windows.

GRUB jest menedżerem rozruchu używanym głównie w systemach Linux. Pytanie dotyczy narzędzia Windows od wersji Vista, czyli BCDEDIT.

Do wyświetlenia wpisów rozruchowych służy polecenie `bcdedit /enum` uruchomione w wierszu polecenia.

Ponieważ zmienia ustawienia rozruchowe systemu, które mają wpływ na możliwość uruchomienia Windows.

NTFS obsługuje listy kontroli dostępu ACL, które pozwalają przypisywać uprawnienia konkretnym użytkownikom i grupom. Dzięki temu można określić, kto może odczytywać, zapisywać, modyfikować lub usuwać dane.

NTFS obsługuje uprawnienia dostępu, szyfrowanie EFS, kompresję i dziennikowanie. FAT32 nie pozwala na nadawanie szczegółowych uprawnień użytkownikom do plików i katalogów.

Nie. FAT16 i FAT32 nie obsługują mechanizmu uprawnień użytkowników na poziomie systemu plików, dlatego nie nadają się do zaawansowanej kontroli dostępu.

Są to reguły określające, jakie operacje może wykonać użytkownik lub grupa, np. odczyt, zapis, modyfikację, wykonanie albo pełną kontrolę.

Uprawnienia NTFS działają lokalnie i przez sieć, ponieważ są zapisane w systemie plików. Uprawnienia udostępniania dotyczą głównie dostępu do zasobu przez sieć.

Dziedziczenie powoduje, że pliki i podfoldery automatycznie przejmują uprawnienia z folderu nadrzędnego. Ułatwia to zarządzanie dostępem w większych strukturach katalogów.

EXT3 to system plików używany głównie w systemach Linux, a pytanie dotyczy systemów Windows. W Windows standardowym systemem plików z obsługą uprawnień jest NTFS.

DB-9M oznacza 9-pinowe złącze typu D-Sub w wersji męskiej. Ma ono wystające piny.

DB-9F oznacza 9-pinowe złącze typu D-Sub w wersji żeńskiej. Ma ono otwory, do których wchodzą piny złącza męskiego.

Ponieważ oba urządzenia mają złącza męskie, przewód musi mieć na obu końcach złącza żeńskie. Tylko wtedy połączenie będzie fizycznie możliwe.

Port DB-9 był najczęściej używany jako port szeregowy COM w standardzie RS-232. Podłączano do niego m.in. kasy fiskalne, modemy i urządzenia przemysłowe.

Należy sprawdzić liczbę pinów oraz płeć złącza po obu stronach połączenia. Złącze męskie łączy się ze złączem żeńskim.

Nie, ponieważ tylko jeden koniec przewodu byłby żeński. Drugi koniec męski nie pasowałby do męskiego portu w komputerze.

LGA oznacza Land Grid Array. Jest to standard, w którym procesor ma płaskie pola kontaktowe zamiast wystających nóżek.

W LGA piny znajdują się w podstawce płyty głównej, a procesor ma pola kontaktowe. W PGA nóżki znajdują się na procesorze, a podstawka ma otwory.

Ponieważ na spodzie procesora nie ma wystających pinów. Są tam tylko płaskie styki, które łączą się z pinami w podstawce.

Największym ryzykiem jest wygięcie lub uszkodzenie pinów w gnieździe płyty głównej. Dlatego procesor należy wkładać delikatnie i zgodnie ze znacznikiem położenia.

PGA oznacza Pin Grid Array. W tym standardzie procesor ma wystające nóżki, które wchodzą w otwory podstawki.

Tak. Procesor musi być zgodny z konkretnym gniazdem płyty głównej, np. LGA 1700 lub AM5, a także z obsługiwanym chipsetem i BIOS/UEFI.

Plug and Play umożliwia automatyczne wykrycie i konfigurację urządzenia przez system operacyjny. System odczytuje informacje ze sprzętu i dobiera odpowiedni sterownik oraz zasoby.

Po ponownym podłączeniu system musi rozpoznać, czy jest to to samo urządzenie. Robi to na podstawie identyfikatora urządzenia, a nie lokalizacji sterownika lub sprzętu.

Sterownik to oprogramowanie umożliwiające obsługę sprzętu przez system. Identyfikator urządzenia to informacja sprzętowa używana do rozpoznania urządzenia i dobrania sterownika.

Można je sprawdzić w Menedżerze urządzeń, we właściwościach danego urządzenia, na karcie Szczegóły. Należy wybrać właściwość Identyfikatory sprzętu.

Nie. Plug and Play oznacza automatyczne wykrycie i rozpoczęcie konfiguracji urządzenia. Jeśli system nie ma odpowiedniego sterownika, może być potrzebna jego instalacja.

Hot plugging oznacza możliwość podłączania urządzenia podczas pracy komputera. Plug and Play odpowiada za jego automatyczne wykrycie i konfigurację po podłączeniu.