Pytania pomocnicze - INF.02

To szybka pamięć podręczna umieszczona blisko rdzeni procesora. Przechowuje często używane dane i instrukcje, aby procesor nie musiał za każdym razem pobierać ich z wolniejszej pamięci RAM.

Cache L1 jest najmniejsza i najszybsza, zwykle przypisana do konkretnego rdzenia. Cache L2 i L3 są większe, ale wolniejsze; w procesorach wielordzeniowych L3, a czasem L2, może być współdzielona przez rdzenie.

Cache L1 jest zwykle prywatna dla każdego rdzenia i ma bardzo małą pojemność. Intel Smart Cache odnosi się do współdzielonej pamięci wyższego poziomu, czyli L2 lub L3.

Oznacza to, że wszystkie rdzenie procesora mogą korzystać z tej samej puli pamięci cache. Nie jest ona sztywno podzielona po równo między rdzenie.

Pozwala lepiej wykorzystać dostępną pamięć podręczną i ogranicza dostęp do wolniejszej pamięci RAM. Może też ułatwiać wymianę danych między rdzeniami.

Oznacza sztywny podział pamięci cache na części przypisane do poszczególnych rdzeni. W przypadku Intel Smart Cache jest to niepoprawne, ponieważ cache jest współdzielona elastycznie.

Partycja to wydzielony logicznie obszar dysku, który system operacyjny może traktować jak osobny dysk. Na partycji można utworzyć system plików i przechowywać dane.

Partycja systemowa zawiera system operacyjny lub pliki potrzebne do jego uruchomienia. Partycja danych służy głównie do przechowywania dokumentów, zdjęć, programów i innych plików użytkownika.

Partycja rozszerzona występuje w schemacie MBR i pozwala tworzyć partycje logiczne. Stosowano ją, aby obejść ograniczenie liczby partycji podstawowych.

Partycja wymiany, np. swap w Linuxie, służy jako rozszerzenie pamięci RAM na dysku. Nie instaluje się na niej systemu operacyjnego.

Formatowanie partycji systemowej usuwa znajdujący się na niej system operacyjny i dane. Po takiej operacji komputer może przestać się uruchamiać.

Nie. Folder jest elementem systemu plików znajdującym się na partycji, natomiast partycja jest wydzielonym obszarem dysku.

Trzeba sprawdzić generację pamięci, np. DDR4, obsługiwaną częstotliwość, maksymalną pojemność RAM, liczbę gniazd oraz obsługę ECC, RDIMM lub LRDIMM.

DDR3 i DDR4 mają inną budowę, inne położenie wycięcia w złączu oraz inne parametry elektryczne. Nie są ze sobą kompatybilne.

Oznacza pamięć RAM generacji DDR4 pracującą z efektywną częstotliwością 2133 MHz. Taki parametr musi być obsługiwany przez płytę główną i procesor.

ECC to pamięć z korekcją błędów, która potrafi wykrywać i poprawiać pojedyncze błędy zapisu lub odczytu danych. Stosuje się ją głównie w serwerach i stacjach roboczych.

LRDIMM, czyli Load Reduced DIMM, to moduł pamięci zmniejszający obciążenie kontrolera pamięci. Pozwala stosować pojemniejsze konfiguracje RAM, głównie w sprzęcie serwerowym.

Oznaczenie PC3 odnosi się do pamięci DDR3. Płyta z gniazdami DDR4 wymaga modułów DDR4, więc pamięć PC3/DDR3 nie będzie pasować.

Nie. Oprócz pojemności trzeba sprawdzić typ DDR, częstotliwość, ECC, rodzaj modułu oraz maksymalną pojemność obsługiwaną przez płytę.

Firewall kontroluje ruch sieciowy przychodzący i wychodzący zgodnie z ustalonymi regułami. Może blokować nieautoryzowane połączenia, porty lub aplikacje.

Firewall zwykle nie analizuje treści załączników pod kątem złośliwego kodu. Do tego służy program antywirusowy lub filtr bezpieczeństwa poczty.

Firewall chroni głównie na poziomie połączeń sieciowych, a antywirus analizuje pliki i uruchamiane programy. Oba narzędzia uzupełniają się, ale nie zastępują.

Tak, może utrudniać nieautoryzowany dostęp, np. blokując połączenia z zewnątrz i zamykając niepotrzebne porty. Nie gwarantuje jednak pełnej ochrony przed wszystkimi metodami ataku.

Należy nie otwierać podejrzanych załączników, używać antywirusa, aktualizować system i korzystać z filtrów antyspamowych. Szczególnie niebezpieczne są pliki wykonywalne i dokumenty z makrami.

Chodzi zwykle o atak DoS lub DDoS, którego celem jest przeciążenie usługi albo łącza. Firewall może częściowo filtrować taki ruch, ale przy dużej skali potrzebne są dodatkowe mechanizmy ochrony.

Może ograniczać niektóre kanały komunikacji złośliwego oprogramowania, ale nie chroni przed wszystkimi metodami kradzieży danych. Do ochrony potrzebne są także antywirus, aktualizacje, szyfrowanie i ostrożność użytkownika.

Drukarka igłowa drukuje mechanicznie: igły głowicy uderzają w taśmę barwiącą, a ta przenosi barwnik na papier. Bez taśmy wydruk byłby niewidoczny lub bardzo słaby.

W drukarce laserowej podstawowym materiałem eksploatacyjnym jest toner. Ważne są też bęben światłoczuły, listwa czyszcząca, zespół utrwalania i pojemnik na zużyty toner.

Drukarka igłowa tworzy wydruk przez uderzenia igieł w taśmę barwiącą. Drukarka atramentowa nanosi na papier krople tuszu przez dysze głowicy.

Są trwałe, tanie w eksploatacji i umożliwiają druk na papierze wielowarstwowym lub samokopiującym. Dlatego spotyka się je np. w magazynach, księgowości i punktach sprzedaży.

Najczęściej wydruk staje się blady, nierówny lub miejscami niewidoczny. W takiej sytuacji należy wymienić kasetę z taśmą.

Typowa drukarka termiczna nie używa taśmy, ponieważ obraz powstaje przez podgrzanie specjalnego papieru termicznego. Taśma występuje natomiast w drukarkach termotransferowych.

Katalog profilu może pozostać na dysku, jeśli nie został ręcznie usunięty. W takiej sytuacji pliki użytkownika nadal istnieją i mogą być dostępne dla administratora.

Administrator ma uprawnienia pozwalające zarządzać plikami i uprawnieniami NTFS. Może przejąć folder na własność lub zmienić listę uprawnień dostępu.

Nie. Jeśli katalog domowy nadal istnieje, dane nie zostały fizycznie utracone, więc zwykle wystarczy konto z uprawnieniami administracyjnymi.

Problem może wystąpić, gdy pliki były zaszyfrowane, np. mechanizmem EFS. Wtedy potrzebny jest odpowiedni certyfikat lub agent odzyskiwania.

Dane nieszyfrowane można zwykle odczytać po uzyskaniu odpowiednich uprawnień. Dane zaszyfrowane wymagają klucza lub certyfikatu użytego do szyfrowania.

Przejęcie na własność oznacza zmianę właściciela obiektu NTFS, np. folderu lub pliku. Po tym administrator może nadać sobie odpowiednie uprawnienia dostępu.

Polecenie uruchamia klasyczne okno Konta użytkowników. Umożliwia zarządzanie kontami lokalnymi, grupami użytkowników oraz ustawieniami logowania.

Należy nacisnąć Win + R, wpisać control userpasswords2 i zatwierdzić Enterem. Można też użyć polecenia netplwiz.

control userpasswords2 otwiera graficzne okno zarządzania kontami. net user jest poleceniem tekstowym używanym w wierszu polecenia do tworzenia, usuwania i modyfikowania kont.

net localgroup służy do zarządzania lokalnymi grupami użytkowników, np. dodawania użytkownika do grupy Administratorzy. Nie uruchamia ono okna widocznego na ilustracji.

Jeżeli opcja jest zaznaczona, użytkownik musi podać dane logowania przy uruchamianiu systemu. Po jej wyłączeniu można skonfigurować automatyczne logowanie.

Członkowie grupy Administratorzy mogą instalować oprogramowanie, zmieniać ustawienia systemowe i zarządzać innymi kontami. Zwykli użytkownicy mają ograniczone uprawnienia.

Znak `/` oznacza katalog główny systemu plików oraz separator katalogów w ścieżkach. Przykładem ścieżki bezwzględnej jest `/home/user`.

`cd /` przenosi bezpośrednio do katalogu głównego systemu. `cd ..` przenosi tylko o jeden poziom wyżej względem aktualnego katalogu.

W poleceniu `cd /` musi być spacja między nazwą polecenia a argumentem. Bez spacji powłoka odczytuje `cd/` jako osobną nazwę polecenia.

Katalog bieżący to miejsce w systemie plików, w którym aktualnie znajduje się użytkownik w terminalu. Można go sprawdzić poleceniem `pwd`.

Można użyć polecenia `cd`, `cd ~` albo ścieżki, np. `cd /home/jan`. Samo `cd` zwykle przenosi do katalogu domowego zalogowanego użytkownika.

Ścieżka bezwzględna zaczyna się od katalogu głównego `/` i wskazuje pełne położenie pliku lub katalogu, np. `/etc/passwd`.

Służy do zmiany ustawień wyglądu systemu, takich jak motyw, tło pulpitu, kolory okien, wygaszacz ekranu i rozdzielczość.

Personalizacja zmienia wygląd i preferencje użytkownika. Naprawianie problemów dotyczy diagnostyki i usuwania błędów działania systemu.

Można wybrać obraz tła, sposób jego dopasowania do ekranu oraz ewentualnie pokaz slajdów z wielu obrazów.

Pozwala ustawić rozdzielczość monitora, orientację ekranu oraz konfigurację wielu ekranów.

Kopie zapasowe wykonuje się w innych narzędziach systemowych, np. Kopia zapasowa i przywracanie. Widoczna kategoria dotyczy wyglądu i ustawień użytkownika.

Najprościej kliknąć przycisk Start i wybrać Panel sterowania. Można też użyć polecenia control w oknie Uruchom.

Jeśli BIOS ma ustawione bootowanie najpierw z napędu dyskietek, komputer próbuje uruchomić system z dyskietki. Gdy dyskietka nie jest systemowa, pojawia się komunikat o braku dysku systemowego.

Kolejność bootowania to lista urządzeń, z których komputer próbuje uruchomić system operacyjny, np. dysk HDD/SSD, napęd CD/DVD, USB lub stacja dyskietek.

„Non-system disk” zwykle oznacza próbę startu z niewłaściwego lub niesystemowego nośnika. Brak NTLDR wskazuje na problem z plikami rozruchowymi starszych systemów Windows, np. Windows XP.

Należy sprawdzić kolejność bootowania w BIOS/UEFI, wykrywanie dysku twardego oraz stan sektora rozruchowego i partycji systemowej.

Nie. DMA odpowiada za bezpośredni dostęp urządzeń do pamięci, ale nie jest typową przyczyną komunikatu „Non-system disk or disk error”.

Nie. Skasowanie BIOS-u uniemożliwiłoby zwykle poprawne uruchomienie komputera na wcześniejszym etapie, a nie wyświetlenie komunikatu o niesystemowym dysku.