Pytania pomocnicze - INF.02

Najczęściej po oznaczeniu BD, BD-R lub BD-RE oraz po dużej pojemności, np. 25 GB albo 50 GB. Takie wartości są typowe dla płyt Blu-ray, a nie dla CD lub DVD.

BD-RE oznacza płytę Blu-ray wielokrotnego zapisu. DL oznacza Dual Layer, czyli płytę dwuwarstwową, zwykle o pojemności 50 GB.

Napęd DVD obsługuje technologię DVD, a nie Blu-ray. Do zapisu płyty BD-RE potrzebny jest nagrywający napęd Blu-ray.

BD-R to płyta Blu-ray jednokrotnego zapisu. BD-RE pozwala na wielokrotne kasowanie i ponowne nagrywanie danych.

Jednowarstwowa płyta Blu-ray ma zwykle 25 GB, a dwuwarstwowa 50 GB. Istnieją też wersje o większej pojemności, ale w zadaniach egzaminacyjnych najczęściej pojawiają się 25 GB i 50 GB.

CD ma najmniejszą pojemność i służy głównie do audio lub małych danych. DVD ma większą pojemność, np. na filmy i instalatory, a Blu-ray pozwala zapisywać znacznie większe ilości danych, np. 25 GB lub 50 GB.

Adware to program, który jest zwykle udostępniany bezpłatnie, ale zawiera reklamy. Reklamy mogą być wyświetlane w oknie programu, przeglądarce lub jako wyskakujące komunikaty.

Najważniejszą cechą adware jest finansowanie programu przez reklamy. Sam fakt, że program jest darmowy, nie wystarcza do nazwania go adware.

Freeware to program bezpłatny, ale nie musi zawierać reklam. Adware również może być bezpłatne, lecz jego charakterystyczną cechą są wbudowane reklamy.

Shareware to program testowy lub ograniczony, który zwykle wymaga zapłaty po okresie próbnym. Adware nie musi mieć okresu próbnego, ponieważ zarabia głównie na reklamach.

Donationware to program, za który użytkownik może dobrowolnie zapłacić w formie darowizny. Adware finansuje się przez reklamy, a nie przez dobrowolne wpłaty.

Nie zawsze, ale może być uciążliwe lub niebezpieczne, jeśli śledzi aktywność użytkownika, zmienia ustawienia przeglądarki albo instaluje dodatkowe komponenty bez świadomej zgody.

Typowe objawy to nadmierna liczba reklam, wyskakujące okna, przekierowania w przeglądarce, zmieniona strona startowa lub spowolnienie działania komputera.

`$?` oznacza kod zakończenia ostatnio wykonanego polecenia. Wartość `0` zwykle oznacza sukces, a inna wartość błąd.

Najczęściej zwróci `0`, ponieważ polecenie `echo` zakończyło się poprawnie.

Opcja `-n` powoduje, że `echo` nie dodaje znaku nowej linii na końcu wypisywanego tekstu.

`$?` przechowuje kod zakończenia ostatniego polecenia. `$$` przechowuje numer PID aktualnie działającej powłoki.

`$?` pokazuje status ostatniego polecenia. `$!` pokazuje PID ostatniego procesu uruchomionego w tle.

Można odczytać `$?` bezpośrednio po wykonaniu polecenia i sprawdzić, czy jego wartość jest różna od `0`.

Ponieważ każde kolejne polecenie nadpisuje wartość `$?`. Jeśli wykonamy inne polecenie, stracimy kod zakończenia poprzedniego.

Oznacza, że monitor otrzymuje sygnał wideo o parametrach, których nie obsługuje. Najczęściej dotyczy to rozdzielczości lub częstotliwości odświeżania.

Inny komputer może mieć ustawioną rozdzielczość lub częstotliwość odświeżania nieobsługiwaną przez ten monitor. Monitor jest sprawny, ale nie potrafi wyświetlić takiego sygnału.

Zwykle nie. Karta graficzna może działać poprawnie, ale wysyłać sygnał o nieodpowiednich parametrach dla danego monitora.

Najczęściej jest to zbyt wysoka częstotliwość odświeżania, np. 100 Hz lub 120 Hz przy monitorze obsługującym 60 Hz, albo zbyt wysoka rozdzielczość.

Można uruchomić komputer w trybie awaryjnym lub w trybie niskiej rozdzielczości, a następnie ustawić obsługiwaną rozdzielczość i częstotliwość odświeżania.

Brak sygnału oznacza, że monitor nie otrzymuje obrazu z komputera. Sygnał poza zakresem oznacza, że sygnał dociera, ale ma parametry nieobsługiwane przez monitor.

Jednowarstwowa płyta Blu-ray ma pojemność 25 GB. Jest to podstawowa pojemność standardowego nośnika BD.

Dwuwarstwowa płyta Blu-ray ma pojemność 50 GB. Każda warstwa przechowuje około 25 GB danych.

Blu-ray ma znacznie większą pojemność niż DVD. Standardowa płyta DVD jednowarstwowa mieści 4,7 GB, a Blu-ray jednowarstwowa 25 GB.

Oznacza, że nośnik ma dwie warstwy zapisu danych. Dzięki temu może przechowywać więcej informacji niż płyta jednowarstwowa.

25 MB to pojemność zdecydowanie zbyt mała dla nośnika Blu-ray. Pojemności płyt Blu-ray podaje się zwykle w gigabajtach, np. 25 GB lub 50 GB.

Minimalne wymaganie dla Windows 7 32-bit to 1 GB pamięci RAM. Jest to wartość potrzebna do instalacji i podstawowej pracy systemu.

Windows 7 64-bit wymaga minimalnie 2 GB pamięci RAM. Wersja 64-bitowa ma większe wymagania niż wersja 32-bitowa.

512 MB RAM to za mało według oficjalnych minimalnych wymagań Windows 7. Taka ilość pamięci może powodować problemy z instalacją i bardzo wolną pracę systemu.

Tryb graficzny wymaga odpowiedniej ilości pamięci RAM oraz karty graficznej zgodnej z DirectX 9 i sterownikiem WDDM. Dzięki temu system może poprawnie wyświetlać interfejs użytkownika.

Windows 7 wymaga procesora o taktowaniu co najmniej 1 GHz. Procesor musi obsługiwać odpowiednią architekturę: 32-bitową lub 64-bitową.

Wersja 64-bitowa wymaga więcej pamięci RAM i więcej miejsca na dysku. Windows 7 32-bit wymaga 1 GB RAM, a Windows 7 64-bit wymaga 2 GB RAM.

XFCE zużywa stosunkowo mało pamięci RAM i zasobów procesora. Dzięki temu dobrze działa na starszych komputerach oraz w maszynach wirtualnych.

Dystrybucja Linuxa to cały system operacyjny z pakietami i narzędziami, np. Ubuntu lub Debian. Środowisko graficzne to interfejs użytkownika, np. XFCE, GNOME lub KDE.

GNOME oferuje bardziej rozbudowany i nowoczesny interfejs, animacje oraz dodatkowe usługi działające w tle. To zwiększa zużycie pamięci RAM i procesora.

Nie. Aero to interfejs graficzny znany z systemów Windows Vista i Windows 7, a nie środowisko graficzne Linuxa.

XFCE warto wybrać na starszych komputerach, urządzeniach z małą ilością RAM oraz tam, gdzie liczy się szybkość i prostota działania.

Unity jest środowiskiem graficznym znanym z Ubuntu, ale nie należy do najlżejszych. W porównaniu z XFCE ma większe wymagania sprzętowe.

Do lekkich środowisk należą między innymi LXDE, LXQt oraz MATE. W pytaniach egzaminacyjnych najczęściej wskazywanym lekkim środowiskiem jest jednak XFCE.

W matrycach TN ciekłe kryształy zmieniają sposób przepuszczania światła tak, że obraz mocno zależy od kąta patrzenia. Przy spojrzeniu z boku lub z góry kolory i kontrast szybko się pogarszają.

TN ma zwykle krótszy czas reakcji i niższą cenę, ale słabsze kolory oraz małe kąty widzenia. IPS oferuje lepsze kolory i szerokie kąty widzenia.

Najlepsze kąty widzenia mają zwykle matryce IPS oraz ich odmiany, np. S-IPS. Obraz pozostaje czytelny i stabilny kolorystycznie nawet przy patrzeniu z boku.

Nie. MVA i PVA mają zazwyczaj lepsze kąty widzenia niż TN, choć często słabsze niż IPS.

Matryca TN może być dobrym wyborem, gdy ważna jest niska cena lub krótki czas reakcji. Nie sprawdza się najlepiej tam, gdzie istotne są szerokie kąty widzenia i wierne kolory.

Typ matrycy wpływa na jakość obrazu, kąty widzenia, kontrast, kolory i czas reakcji. Znajomość tych cech pomaga dobrać monitor do zastosowania oraz poprawnie odpowiadać na pytania egzaminacyjne.

To szybka pamięć podręczna umieszczona blisko rdzeni procesora. Przechowuje często używane dane i instrukcje, aby procesor nie musiał za każdym razem pobierać ich z wolniejszej pamięci RAM.

Cache L1 jest najmniejsza i najszybsza, zwykle przypisana do konkretnego rdzenia. Cache L2 i L3 są większe, ale wolniejsze; w procesorach wielordzeniowych L3, a czasem L2, może być współdzielona przez rdzenie.

Cache L1 jest zwykle prywatna dla każdego rdzenia i ma bardzo małą pojemność. Intel Smart Cache odnosi się do współdzielonej pamięci wyższego poziomu, czyli L2 lub L3.

Oznacza to, że wszystkie rdzenie procesora mogą korzystać z tej samej puli pamięci cache. Nie jest ona sztywno podzielona po równo między rdzenie.

Pozwala lepiej wykorzystać dostępną pamięć podręczną i ogranicza dostęp do wolniejszej pamięci RAM. Może też ułatwiać wymianę danych między rdzeniami.

Oznacza sztywny podział pamięci cache na części przypisane do poszczególnych rdzeni. W przypadku Intel Smart Cache jest to niepoprawne, ponieważ cache jest współdzielona elastycznie.

Partycja to wydzielony logicznie obszar dysku, który system operacyjny może traktować jak osobny dysk. Na partycji można utworzyć system plików i przechowywać dane.

Partycja systemowa zawiera system operacyjny lub pliki potrzebne do jego uruchomienia. Partycja danych służy głównie do przechowywania dokumentów, zdjęć, programów i innych plików użytkownika.

Partycja rozszerzona występuje w schemacie MBR i pozwala tworzyć partycje logiczne. Stosowano ją, aby obejść ograniczenie liczby partycji podstawowych.

Partycja wymiany, np. swap w Linuxie, służy jako rozszerzenie pamięci RAM na dysku. Nie instaluje się na niej systemu operacyjnego.

Formatowanie partycji systemowej usuwa znajdujący się na niej system operacyjny i dane. Po takiej operacji komputer może przestać się uruchamiać.

Nie. Folder jest elementem systemu plików znajdującym się na partycji, natomiast partycja jest wydzielonym obszarem dysku.