Pytania pomocnicze - INF.02

Macierz RAID to sposób połączenia kilku dysków w jedno logiczne urządzenie. W zależności od poziomu RAID może zwiększać wydajność, bezpieczeństwo danych albo łączyć obie cechy.

Striping polega na dzieleniu danych na bloki i zapisywaniu ich naprzemiennie na kilku dyskach. Dzięki temu operacje zapisu i odczytu mogą być wykonywane równolegle.

Nie. RAID 0 nie ma nadmiarowości, więc awaria jednego dysku zwykle oznacza utratę danych z całej macierzy.

Do RAID 0 potrzebne są co najmniej dwa dyski. Im więcej dysków, tym większy potencjalny wzrost wydajności, ale także większe ryzyko awarii całej macierzy.

RAID 0 zwiększa wydajność przez rozdzielanie danych między dyski, ale nie chroni danych. RAID 1 tworzy kopię lustrzaną danych na drugim dysku, zwiększając bezpieczeństwo kosztem pojemności.

Ponieważ kilka dysków jednocześnie uczestniczy w odczycie lub zapisie danych. Obciążenie jest rozdzielane między dyski, co może zwiększyć przepustowość.

Pojemność RAID 0 to suma pojemności użytych dysków, przy czym w praktyce najlepiej stosować dyski o tej samej pojemności. Dwa dyski po 500 GB dadzą około 1 TB przestrzeni.

Formatowanie niskopoziomowe dotyczy fizycznej organizacji powierzchni dysku i jest wykonywane przez producenta. Formatowanie partycji tworzy system plików, np. NTFS lub FAT32, i może być wykonane przez użytkownika.

Współczesne dyski HDD są przygotowywane fabrycznie przez producenta. Narzędzia dostępne dla użytkownika wykonują zwykle zerowanie, diagnostykę lub formatowanie wysokopoziomowe, a nie prawdziwe formatowanie niskopoziomowe.

Nie. Tworzenie partycji podstawowej jest elementem partycjonowania dysku, czyli logicznego podziału przestrzeni dyskowej.

Nie. MBR to obszar zawierający kod rozruchowy i tablicę partycji w klasycznym schemacie partycjonowania. Jego zapis nie zmienia fizycznej struktury dysku.

IDE, nazywany też PATA, to starszy interfejs podłączania dysków twardych i napędów optycznych do komputera. Nie określa on sposobu formatowania danych, lecz sposób komunikacji urządzenia z płytą główną.

Najczęściej tworzy się partycje, wybiera system plików i formatuje partycję. Nie wykonuje się przy tym niskopoziomowego formatowania dysku.

Polecenie tar służy do tworzenia i rozpakowywania archiwów, czyli łączenia wielu plików lub katalogów w jeden plik. Jest często używane do wykonywania kopii zapasowych.

Można użyć polecenia: tar -cvf kopia.tar plik1 plik2 katalog/. Opcja -c tworzy archiwum, -v pokazuje szczegóły, a -f wskazuje nazwę pliku archiwum.

Archiwizacja łączy wiele plików w jeden plik, np. za pomocą tar. Kompresja zmniejsza rozmiar danych, np. przy użyciu gzip lub xz.

Do kompresji gzip używa się opcji -z, np. tar -czvf kopia.tar.gz katalog/. Powstaje archiwum tar dodatkowo zmniejszone przez kompresję.

Do rozpakowania archiwum używa się opcji -x, np. tar -xvf kopia.tar. Dla archiwum gzip stosuje się tar -xzvf kopia.tar.gz.

Polecenie cal w Linuxie wyświetla kalendarz w terminalu. Nie służy do tworzenia kopii zapasowych ani archiwów.

gdb to debugger używany do analizy i uruchamiania programów krok po kroku. Nie jest narzędziem do archiwizacji ani tworzenia kopii zapasowych plików.

Symbol FireWire oznacza złącze IEEE 1394, używane do szybkiej transmisji danych. Spotykano je m.in. w kamerach cyfrowych, kartach rozszerzeń i zewnętrznych dyskach.

FireWire służy głównie do przesyłania danych między urządzeniami. HDMI jest interfejsem audio-wideo, używanym do przesyłania obrazu i dźwięku, np. z komputera do monitora lub telewizora.

DVI to złącze obrazu przeznaczone do podłączania monitora. FireWire nie jest złączem monitora, tylko interfejsem komunikacyjnym do transmisji danych.

FireWire często stosowano w kamerach cyfrowych DV, zewnętrznych dyskach twardych, interfejsach audio i sprzęcie multimedialnym. Był popularny przed upowszechnieniem szybkich wersji USB.

COM oznacza port szeregowy RS-232, zwykle kojarzony ze złączem D-Sub DE-9. Symbol z ilustracji nie oznacza portu COM, lecz FireWire.

FireWire to nazwa handlowa interfejsu IEEE 1394. W urządzeniach Sony można spotkać także nazwę i.LINK.

Tak, FireWire obsługuje podłączanie urządzeń podczas pracy komputera, czyli hot plugging. Podobną cechę ma również USB.

Ponieważ w drukarce laserowej na bębnie tworzony jest elektrostatyczny obraz strony. Dopiero potem toner jest przenoszony z bębna na papier.

Toner jest proszkiem barwiącym, który przyczepia się do odpowiednich miejsc na bębnie lub papierze. Następnie zostaje utrwalony na kartce przez wysoką temperaturę i docisk.

Drukarka laserowa używa tonera, bębna światłoczułego i zespołu utrwalania. Drukarka atramentowa nanosi na papier ciekły atrament przez dysze głowicy drukującej.

Typowe objawy to powtarzające się plamy, pasy, szare tło, blade wydruki lub zabrudzenia pojawiające się cyklicznie na stronie.

Nie zawsze. W niektórych drukarkach toner i bęben są zintegrowane w jednym kartridżu, a w innych wymienia się je oddzielnie.

Drukarka igłowa działa mechanicznie: igły uderzają przez taśmę barwiącą w papier. Nie tworzy obrazu elektrostatycznego, więc nie potrzebuje bębna światłoczułego.

Zespół utrwalający, czyli fuser, stapia toner z papierem za pomocą temperatury i docisku. Dzięki temu wydruk nie ściera się z kartki.

S.M.A.R.T. służy do monitorowania parametrów pracy dysku HDD lub SSD. Pozwala ocenić stan nośnika i wykrywać oznaki możliwej awarii.

S.M.A.R.T. jest technologią diagnostyczną stosowaną w nośnikach danych. Procesor ma inne mechanizmy monitorowania, np. czujniki temperatury i taktowania.

Mogą to być błędy odczytu, bad sektory, rosnąca liczba sektorów przeniesionych, wysoka temperatura dysku lub spadek wydajności. Takie objawy mogą zapowiadać awarię nośnika.

Nie. S.M.A.R.T. występuje także w dyskach SSD, choć część parametrów jest inna, np. poziom zużycia pamięci flash.

W Windows popularnym narzędziem jest CrystalDiskInfo, a w Linuxie smartctl z pakietu smartmontools. Można też używać programów dostarczanych przez producentów dysków.

Najpierw należy wykonać kopię zapasową ważnych danych. Następnie warto przeprowadzić dokładniejszą diagnostykę i przygotować się do wymiany dysku.

RIS służy do zdalnej instalacji systemu operacyjnego przez sieć. Pozwala administratorowi instalować system na komputerach bez używania lokalnego nośnika instalacyjnego.

Najczęściej wykorzystywany jest PXE, czyli uruchamianie komputera z sieci przed załadowaniem systemu operacyjnego z dysku.

IIS to usługa serwera WWW firmy Microsoft. Służy do udostępniania stron i aplikacji internetowych, a nie do instalowania systemu operacyjnego.

DNS tłumaczy nazwy domenowe na adresy IP, np. nazwę strony na adres serwera. RIS odpowiada za zdalną instalację systemu operacyjnego.

Jest przydatna przy przygotowywaniu wielu komputerów jednocześnie, np. w pracowni szkolnej, firmie lub serwisie. Skraca czas instalacji i ułatwia standaryzację konfiguracji.

Następcą RIS jest WDS, czyli Windows Deployment Services. Pełni podobną funkcję, ale obsługuje nowsze metody wdrażania systemów Windows.

Przechowuje chronione informacje o hasłach użytkowników, w tym skróty haseł oraz parametry ich ważności. Jest dostępny tylko dla uprzywilejowanych użytkowników i procesów.

/etc/passwd zawiera podstawowe informacje o kontach użytkowników, np. UID, GID, katalog domowy i powłokę. /etc/shadow przechowuje poufne dane związane z hasłami.

Plik /etc/passwd musi być czytelny dla wielu procesów systemowych, więc przechowywanie tam skrótów haseł byłoby niebezpieczne. Dlatego poufne dane przeniesiono do /etc/shadow.

Można tam znaleźć m.in. datę ostatniej zmiany hasła, maksymalny okres ważności, minimalny czas przed kolejną zmianą oraz okres ostrzegania przed wygaśnięciem.

Do tego służy polecenie chage z opcją -l, np. chage -l jan. Wyświetla ono ustawienia starzenia się hasła danego użytkownika.

Do zmiany hasła służy polecenie passwd. Administrator może zmieniać hasła innych użytkowników, np. passwd jan.

Należy sprawdzić pole Cores w dolnej części zakładki CPU. Wartość tego pola oznacza liczbę fizycznych rdzeni procesora.

Cores oznacza liczbę fizycznych rdzeni procesora. Threads oznacza liczbę wątków logicznych obsługiwanych przez procesor.

Dzieje się tak dzięki technologiom takim jak Intel Hyper-Threading lub SMT. Pozwalają one jednemu rdzeniowi obsługiwać więcej niż jeden wątek logiczny.

Należy odczytać parametr Cores. Parametr Threads nie oznacza liczby rdzeni, tylko liczbę wątków logicznych.

Nie. Procesor może mieć na przykład 2 rdzenie i 4 wątki, jeśli każdy rdzeń obsługuje dwa wątki logiczne.

CPU-Z pokazuje m.in. model procesora, taktowanie, napięcie, mnożnik, pamięć cache, instrukcje procesora oraz liczbę wątków.

Polecenie `resmon` uruchamia Monitor zasobów. Narzędzie pokazuje szczegółowe użycie procesora, pamięci, dysku i sieci przez procesy oraz usługi.

Menedżer zadań pokazuje ogólny podgląd pracy systemu i aplikacji. Monitor zasobów daje bardziej szczegółowe informacje o użyciu CPU, RAM, dysku i sieci przez konkretne procesy.

Pozwala szybko wykryć proces lub usługę, która nadmiernie obciąża procesor, pamięć RAM albo dysk. Dzięki temu można wskazać przyczynę spadku wydajności.

`cleanmgr` uruchamia narzędzie Oczyszczanie dysku. Służy do usuwania zbędnych plików, a nie do monitorowania obciążenia procesora lub pamięci.

Należy nacisnąć `Win + R`, wpisać `resmon` i zatwierdzić klawiszem Enter.

Można analizować użycie procesora, pamięci operacyjnej, dysku oraz sieci. Dane są prezentowane z podziałem na procesy i usługi.