Pytania pomocnicze - INF.02

Administrator to domyślne konto wbudowane w system Windows XP. Admin to tylko przykładowa nazwa konta i nie jest tworzona automatycznie przez system.

Konto Gość służy do tymczasowego dostępu z ograniczonymi uprawnieniami. Ze względów bezpieczeństwa często jest wyłączone.

Konto Administrator ma pełne uprawnienia do zarządzania systemem, instalowania programów, zmiany ustawień oraz tworzenia i usuwania kont.

Można użyć polecenia net user. Wyświetla ono lokalne konta użytkowników dostępne w systemie.

Windows rozróżnia konkretne nazwy kont. Administrator jest kontem wbudowanym, ale admin nie jest kontem domyślnym, mimo że nazwa brzmi podobnie.

Konto Pomocnik jest związane z mechanizmami pomocy zdalnej i wsparcia technicznego w Windows XP.

Ponieważ w obu rozwiązaniach te same dane są zapisywane równocześnie na dwóch dyskach. Celem jest zwiększenie odporności na awarię jednego nośnika.

Wolumin dublowany kopiuje te same dane na drugi dysk, a wolumin rozłożony dzieli dane między dyski. Wolumin rozłożony przypomina RAID 0 i nie zapewnia odporności na awarię dysku.

Nie. RAID 1 wykorzystuje drugi dysk do przechowywania kopii danych, więc pojemność użytkowa jest zwykle równa pojemności jednego dysku.

Nie. Chroni głównie przed awarią fizyczną jednego dysku, ale nie chroni przed przypadkowym usunięciem plików, zaszyfrowaniem przez malware lub uszkodzeniem danych.

System może nadal korzystać z danych zapisanych na drugim dysku. Po wymianie uszkodzonego dysku należy odbudować dublowanie.

Wolumin dublowany odpowiada RAID 1, a wolumin rozłożony odpowiada idei RAID 0. Wolumin prosty działa na jednym dysku, a łączony scala przestrzeń z kilku dysków.

udev odpowiada za dynamiczne wykrywanie urządzeń i tworzenie odpowiednich plików urządzeń w katalogu `/dev`.

Pliki urządzeń znajdują się w katalogu `/dev`, np. `/dev/sda`, `/dev/tty0` lub `/dev/input/mouse0`.

`uname` wyświetla informacje o systemie, np. nazwę jądra i architekturę. `udev` obsługuje dynamiczne wykrywanie urządzeń.

`uptime` pokazuje, jak długo działa system oraz jakie jest jego obciążenie. Nie służy do obsługi urządzeń.

System wykrywa nowe urządzenie, a udev pomaga utworzyć odpowiednie wpisy w `/dev`, np. `/dev/sdb` i `/dev/sdb1`.

Reguły udev pozwalają określać sposób obsługi urządzeń, np. ich nazwy, uprawnienia lub akcje wykonywane po podłączeniu sprzętu.

Bateria jest elementem układu zasilania laptopa. Jeżeli jest wyjmowana, powinna być poprawnie osadzona przed podłączeniem zasilacza i uruchomieniem komputera.

Instalacja systemu nie powinna zostać przerwana przez rozładowanie baterii. Utrata zasilania może spowodować błędy instalacji lub uszkodzenie plików systemowych.

Najpierw montuje się baterię, następnie podłącza zasilanie zewnętrzne, uruchamia laptop, instaluje system operacyjny i po zakończeniu instalacji wyłącza komputer.

W laptopach z baterią wbudowaną etap montażu baterii jest wykonany fabrycznie. Użytkownik powinien podłączyć zasilacz, uruchomić laptop i przeprowadzić konfigurację lub instalację systemu.

Należy zainstalować lub zaktualizować sterowniki, wykonać aktualizacje systemu, skonfigurować konto użytkownika, zabezpieczenia oraz podstawowe ustawienia pracy.

BIOS/UEFI inicjuje sprzęt i pozwala wybrać urządzenie startowe, np. pendrive instalacyjny lub dysk. Może być potrzebne ustawienie kolejności bootowania.

Ponieważ drukarka może odczytywać stan tonera z chipa zliczającego. Jeśli chip nadal wskazuje pusty lub zużyty kartridż, urządzenie może zablokować drukowanie.

Chip identyfikuje kasetę z tonerem i przekazuje drukarce informacje o jej stanie, np. liczbie wydrukowanych stron lub poziomie zużycia.

Uszkodzony lub niewymieniony chip może uniemożliwić rozpoczęcie drukowania. Niska jakość tonera zwykle objawia się słabym wydrukiem, smugami, bladością lub zabrudzeniami.

Zabrudzony wałek magnetyczny najczęściej powoduje problemy z jakością wydruku, np. smugi, nierównomierne zaczernienie lub zabrudzenia na kartce.

Należy sprawdzić poprawność montażu kasety, zgodność tonera z modelem drukarki oraz stan lub wymianę chipa zliczającego.

Liczniki pomagają kontrolować zużycie tonera i innych elementów eksploatacyjnych. Mogą też zapobiegać pracy urządzenia z kasetą uznaną przez drukarkę za zużytą.

Polecenie uname wyświetla informacje o systemie operacyjnym i jądrze Linux. Może pokazać m.in. nazwę systemu, wersję jądra, architekturę procesora i nazwę hosta.

Opcja -a oznacza all, czyli wyświetlenie wszystkich podstawowych informacji dostępnych przez polecenie uname. Wynik zawiera m.in. nazwę jądra, nazwę komputera, wersję jądra, datę kompilacji i architekturę.

Wynik zawiera ciąg informacji w jednej linii, np. nazwę Linux, nazwę hosta, wersję jądra, numer kompilacji, architekturę i GNU/Linux. Taki format jest typowy dla uname -a.

hostname wyświetla głównie nazwę komputera w sieci. uname -a pokazuje szersze informacje o systemie i jądrze Linux.

uptime pokazuje czas działania systemu, liczbę użytkowników i obciążenie systemu. uname -a pokazuje informacje identyfikujące system operacyjny i jądro.

Można użyć polecenia uname -r. Wyświetla ono tylko wersję jądra, np. 4.8.0-36-generic.

Recuva skanuje nośnik w poszukiwaniu plików, których dane nie zostały jeszcze nadpisane. Dlatego może pomóc po przypadkowym usunięciu plików lub szybkim formatowaniu.

Należy przestać używać dysku i nie zapisywać na nim nowych danych. Każdy nowy zapis może nadpisać utracone pliki.

Recuva służy do odzyskiwania utraconych plików. Acronis True Image służy głównie do tworzenia i odtwarzania kopii zapasowych oraz obrazów dysków.

Tak. Pełne formatowanie może nadpisywać obszary dysku, przez co odzyskanie danych jest znacznie trudniejsze lub niemożliwe.

Zapis na tym samym dysku może nadpisać inne dane, które nadal mogłyby zostać odzyskane. Bezpieczniej zapisać je na innym nośniku.

Tak. W dyskach SSD mechanizm TRIM może szybko usuwać informacje o skasowanych blokach, co często utrudnia lub uniemożliwia odzysk danych.

Polecenie `uptime` pokazuje czas działania systemu od ostatniego uruchomienia, liczbę zalogowanych użytkowników oraz średnie obciążenie systemu.

Oznaczają średnie obciążenie systemu z ostatnich 1, 5 i 15 minut. Pozwalają ocenić, czy obciążenie rośnie, spada czy utrzymuje się na podobnym poziomie.

`uptime` pokazuje czas pracy i obciążenie systemu. `uname -a` pokazuje informacje o jądrze systemu, architekturze i wersji systemu.

Najprościej użyć polecenia `uptime`. Informację o czasie działania można też znaleźć np. w pliku `/proc/uptime`.

Nie zawsze. Wysokie obciążenie może wynikać także z oczekiwania procesów na operacje dyskowe lub inne zasoby systemowe.

`dmidecode` wyświetla informacje sprzętowe zapisane w tabelach DMI/SMBIOS, np. dane o BIOS-ie, płycie głównej czy pamięci RAM. Nie służy do sprawdzania czasu działania systemu.

Macierz RAID to sposób połączenia kilku dysków w jedno logiczne urządzenie. W zależności od poziomu RAID może zwiększać wydajność, bezpieczeństwo danych albo łączyć obie cechy.

Striping polega na dzieleniu danych na bloki i zapisywaniu ich naprzemiennie na kilku dyskach. Dzięki temu operacje zapisu i odczytu mogą być wykonywane równolegle.

Nie. RAID 0 nie ma nadmiarowości, więc awaria jednego dysku zwykle oznacza utratę danych z całej macierzy.

Do RAID 0 potrzebne są co najmniej dwa dyski. Im więcej dysków, tym większy potencjalny wzrost wydajności, ale także większe ryzyko awarii całej macierzy.

RAID 0 zwiększa wydajność przez rozdzielanie danych między dyski, ale nie chroni danych. RAID 1 tworzy kopię lustrzaną danych na drugim dysku, zwiększając bezpieczeństwo kosztem pojemności.

Ponieważ kilka dysków jednocześnie uczestniczy w odczycie lub zapisie danych. Obciążenie jest rozdzielane między dyski, co może zwiększyć przepustowość.

Pojemność RAID 0 to suma pojemności użytych dysków, przy czym w praktyce najlepiej stosować dyski o tej samej pojemności. Dwa dyski po 500 GB dadzą około 1 TB przestrzeni.

Formatowanie niskopoziomowe dotyczy fizycznej organizacji powierzchni dysku i jest wykonywane przez producenta. Formatowanie partycji tworzy system plików, np. NTFS lub FAT32, i może być wykonane przez użytkownika.

Współczesne dyski HDD są przygotowywane fabrycznie przez producenta. Narzędzia dostępne dla użytkownika wykonują zwykle zerowanie, diagnostykę lub formatowanie wysokopoziomowe, a nie prawdziwe formatowanie niskopoziomowe.

Nie. Tworzenie partycji podstawowej jest elementem partycjonowania dysku, czyli logicznego podziału przestrzeni dyskowej.

Nie. MBR to obszar zawierający kod rozruchowy i tablicę partycji w klasycznym schemacie partycjonowania. Jego zapis nie zmienia fizycznej struktury dysku.

IDE, nazywany też PATA, to starszy interfejs podłączania dysków twardych i napędów optycznych do komputera. Nie określa on sposobu formatowania danych, lecz sposób komunikacji urządzenia z płytą główną.

Najczęściej tworzy się partycje, wybiera system plików i formatuje partycję. Nie wykonuje się przy tym niskopoziomowego formatowania dysku.