Pytania pomocnicze - INF.02

RAID 5 zwiększa odporność na awarię jednego dysku dzięki rozproszonej parzystości. Samo utworzenie macierzy RAID 5 jest mechanizmem ochronnym, a nie typową przyczyną utraty danych.

Nie. RAID 5 chroni głównie przed awarią jednego dysku, ale nie chroni przed skasowaniem plików, formatowaniem, wirusem, błędem użytkownika ani kradzieżą sprzętu.

Uszkodzenie głowic, silnika, elektroniki lub talerzy może uniemożliwić odczyt danych. W skrajnych przypadkach dane mogą zostać trwale zniszczone.

Talerze są nośnikiem, na którym zapisane są dane magnetyczne. Ich porysowanie, pęknięcie lub zniszczenie może oznaczać nieodwracalną utratę danych.

Nie zawsze. Po szybkim formatowaniu część danych może być możliwa do odzyskania, dopóki nie zostanie nadpisana nowymi plikami.

Najważniejsze są regularne kopie zapasowe, monitorowanie S.M.A.R.T., ochrona przed wstrząsami, poprawne wyłączanie komputera oraz stosowanie macierzy RAID tam, gdzie jest to uzasadnione.

Awaria dysku dotyczy sprzętu, np. głowic, talerzy lub elektroniki. Błąd logiczny dotyczy struktury danych, np. uszkodzonego systemu plików lub tablicy partycji.

Stukanie lub cykanie może oznaczać problem mechaniczny, np. z głowicami dysku HDD. Taki objaw wskazuje na ryzyko całkowitej awarii nośnika.

Uszkodzony dysk może w każdej chwili przestać działać. Kopia zapasowa zabezpiecza dane przed utratą podczas dalszej diagnostyki lub wymiany nośnika.

Nie. Defragmentacja porządkuje rozmieszczenie danych na sprawnym dysku HDD, ale nie usuwa uszkodzeń mechanicznych ani problemów z elektroniką.

Formatowanie dotyczy struktury logicznej danych i systemu plików. Nie naprawia uszkodzonych głowic, talerzy, silnika ani elektroniki dysku.

S.M.A.R.T. monitoruje parametry pracy dysku, np. liczbę realokowanych sektorów czy błędy odczytu. Ostrzeżenia S.M.A.R.T. mogą wskazywać na zbliżającą się awarię.

Wymiana na SSD jest korzystna przy modernizacji komputera lub po awarii starego HDD. SSD zwykle przyspiesza uruchamianie systemu i pracę aplikacji.

Intensywne operacje, takie jak defragmentacja, pełne skanowanie, formatowanie lub wielokrotne próby kopiowania wszystkiego naraz, mogą dodatkowo obciążyć uszkodzony nośnik.

Dyski SSD nie mają ruchomej głowicy, więc fragmentacja nie wpływa na czas dostępu tak jak w HDD. Defragmentacja generuje dodatkowe zapisy, które mogą niepotrzebnie zużywać komórki pamięci flash.

SSD używa pamięci flash i nie ma części mechanicznych, a HDD zapisuje dane na obracających się talerzach magnetycznych. SSD jest zwykle szybszy, cichszy i odporniejszy na wstrząsy.

Warto wykonywać kopie zapasowe, monitorować stan S.M.A.R.T., pozostawiać wolne miejsce i korzystać z funkcji TRIM. Nie należy wykonywać klasycznej defragmentacji.

Nie. Kopie zapasowe są zalecane niezależnie od rodzaju dysku, ponieważ chronią dane przed awarią, przypadkowym usunięciem lub infekcją malware.

TRIM informuje dysk SSD, które bloki danych są już nieużywane. Pomaga to utrzymać wydajność zapisu i poprawia zarządzanie pamięcią flash.

Pośrednio tak, ponieważ kurz pogarsza chłodzenie całej jednostki centralnej. Nie jest to jednak czynność specyficzna dla SSD i nie należy jej unikać.

Tak. Regularne sprawdzanie systemu programem antywirusowym pomaga wykrywać złośliwe oprogramowanie i nie jest czynnością, której należy unikać w przypadku SSD.

Cache znajduje się bardzo blisko rdzeni procesora i jest wykonana jako bardzo szybka pamięć podręczna. RAM ma większą pojemność, ale dłuższy czas dostępu.

Cache przechowuje najczęściej używane dane bezpośrednio dla procesora i jest bardzo szybka, ale ma małą pojemność. RAM jest większa i przechowuje dane używane przez uruchomione programy, lecz działa wolniej niż cache.

Najdłuższy czas dostępu mają nośniki mechaniczne lub wolniejsze nośniki zewnętrzne, np. dyski HDD, napędy optyczne i taśmy. Wynika to m.in. z opóźnień mechanicznych.

Nie. Pamięć USB jest nośnikiem pamięci masowej i ma znacznie dłuższy czas dostępu niż RAM. RAM służy do bieżącej pracy systemu i programów.

Hierarchia pamięci porządkuje typy pamięci według szybkości, pojemności i kosztu. Najszybsze są rejestry i cache procesora, dalej RAM, a następnie nośniki danych.

HDD korzysta z ruchomych elementów, takich jak talerze i głowice. Konieczność mechanicznego ustawienia głowicy powoduje większe opóźnienia.

Nie. Zwykle jest odwrotnie: najszybsze pamięci, takie jak cache, mają małą pojemność, a większe nośniki danych są wolniejsze.

Windows 7 32-bit wymaga minimum 1 GB pamięci RAM. Wersja 64-bitowa wymaga więcej, czyli 2 GB RAM.

System 64-bitowy obsługuje większą przestrzeń adresową i korzysta ze sterowników oraz komponentów 64-bitowych. Dlatego jego minimalne wymagania pamięci są wyższe.

Nie. Dla Windows 7 64-bit minimalne wymaganie to 2 GB RAM, więc 1 GB jest wartością niewystarczającą.

Tryb graficzny oznacza pracę z graficznym interfejsem użytkownika, który wymaga odpowiedniej ilości pamięci RAM i zgodnej karty graficznej. Windows 7 do pracy w takim trybie potrzebuje spełnienia minimalnych wymagań sprzętowych.

Windows 7 wymaga procesora co najmniej 1 GHz, odpowiedniej ilości miejsca na dysku oraz karty graficznej zgodnej z DirectX 9. Dla wersji 64-bitowej wymagane jest też około 20 GB wolnego miejsca na dysku.

Nie. Komputer musi mieć procesor obsługujący architekturę 64-bitową oraz zgodne sterowniki urządzeń.

Program tar służy do archiwizowania plików, czyli łączenia wielu plików i katalogów w jeden plik archiwum, najczęściej z rozszerzeniem .tar.

Archiwizacja polega na połączeniu wielu plików w jeden plik archiwum. Kompresja zmniejsza rozmiar danych, np. przy użyciu gzip, bzip2 lub xz.

Podstawowo tar tylko archiwizuje pliki. Może jednak współpracować z programami kompresującymi, np. gzip, tworząc archiwa .tar.gz.

Przykładowe polecenie to: tar -cf archiwum.tar katalog/. Opcja -c oznacza utworzenie archiwum, a -f wskazuje nazwę pliku archiwum.

Do rozpakowania archiwum można użyć polecenia: tar -xf archiwum.tar. Opcja -x oznacza wyodrębnienie plików z archiwum.

Plik .tar jest tylko archiwum bez kompresji. Pliki .tar.gz i .tar.xz są archiwami tar dodatkowo skompresowanymi odpowiednio algorytmem gzip lub xz.

Jest to główne złącze zasilające płytę główną. Dostarcza kilka napięć roboczych, m.in. 3,3 V, 5 V i 12 V.

PCI-E w kontekście zasilacza oznacza przewód zasilający kartę graficzną. DE-15/HD-15 to złącze VGA służące do przesyłania obrazu, a nie zasilania.

SATA Power zasila dyski HDD SATA, dyski SSD SATA oraz napędy optyczne. Nie przesyła danych, tylko energię elektryczną.

Molex to starsze 4-pinowe złącze zasilające urządzenia peryferyjne. Było używane m.in. do starszych dysków, napędów i wentylatorów.

DE-15/HD-15, znane jako VGA, służy do przesyłania analogowego sygnału wideo do monitora. Nie dostarcza zasilania podzespołom komputera.

Złącze zasilania procesora ma zwykle postać 4-pin, 8-pin lub 4+4-pin i jest oznaczane jako ATX12V albo EPS12V. Podłącza się je do płyty głównej w pobliżu procesora.

To odległość pomiędzy początkiem jednego piksela a początkiem kolejnego piksela. Parametr ten jest zwykle podawany w milimetrach.

Rozmiar plamki opisuje odstęp między sąsiednimi pikselami, a nie samą powierzchnię pojedynczego piksela. W egzaminach należy zapamiętać definicję jako odległość między początkami pikseli.

Mniejszy rozmiar plamki oznacza większe zagęszczenie pikseli, co zwykle daje ostrzejszy i bardziej szczegółowy obraz. Większa plamka może powodować mniej dokładne odwzorowanie szczegółów.

Najczęściej podaje się go w milimetrach, np. 0,24 mm lub 0,28 mm. Wartość oznacza fizyczną odległość między sąsiednimi pikselami.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli w poziomie i pionie, np. 1920 × 1080. Rozmiar plamki określa fizyczny odstęp między pikselami na matrycy.

Nie zawsze, ale zwykle sprzyja większej ostrości obrazu. Na jakość monitora wpływają też m.in. typ matrycy, jasność, kontrast, odświeżanie i odwzorowanie kolorów.

Głównym celem jest usunięcie błędów i luk bezpieczeństwa, które mogą zostać wykorzystane przez złośliwe oprogramowanie lub atakującego.

Aktualizacja instaluje poprawki i zwiększa bezpieczeństwo lub stabilność systemu. Defragmentacja porządkuje rozmieszczenie danych na dysku HDD w celu poprawy wydajności odczytu.

Nieaktualny system może zawierać znane luki bezpieczeństwa. Atakujący często wykorzystują takie podatności przy użyciu exploitów.

Nie. Aktualizacje mogą czasem dodawać funkcje, ale ich podstawowym zadaniem jest naprawa błędów, usuwanie podatności i poprawa stabilności.

Aktualizacja może się nie powieść lub spowodować problemy ze zgodnością. Kopia zapasowa pozwala odzyskać dane albo przywrócić wcześniejszy stan systemu.

Luka bezpieczeństwa to błąd lub słabość w systemie albo programie, która może umożliwić nieautoryzowany dostęp, uruchomienie kodu lub kradzież danych.

Służy do diagnostyki DirectX oraz sprawdzania informacji o grafice, dźwięku i sterownikach multimedialnych. Jest pomocne przy problemach z grami i odtwarzaniem filmów.

Najczęściej uruchamia się je przez okno Uruchamianie: Win + R, następnie wpisuje się `dxdiag` i naciska Enter.

Gry często korzystają z DirectX do obsługi grafiki, animacji, dźwięku i wejścia. Dxdiag pozwala sprawdzić wersję DirectX oraz stan sterowników.

Można sprawdzić m.in. nazwę karty graficznej, producenta, ilość pamięci, tryb wyświetlania oraz dane sterownika.

`dxdiag` służy do diagnostyki DirectX i multimediów, natomiast `cacls` jest poleceniem do zarządzania uprawnieniami dostępu do plików i folderów.

`dxdiag` diagnozuje grafikę, dźwięk i DirectX, a `fsmgmt.msc` służy do zarządzania folderami udostępnionymi w systemie Windows.

`dxdiag` dotyczy diagnostyki multimediów, natomiast `userpasswords2` otwiera narzędzie do zarządzania kontami użytkowników i logowaniem.