Pytania pomocnicze - INF.03

Selektor `h1` odnosi się do wszystkich elementów `<h1>` w dokumencie HTML, czyli nagłówków pierwszego poziomu.

Służy do stylizowania pierwszej litery tekstu w wybranym elemencie, np. pierwszej litery akapitu lub nagłówka.

Pierwsza litera każdego nagłówka `<h1>` zostanie wyświetlona w kolorze czerwonym.

`::first-letter` stylizuje tylko pierwszą literę, a `::first-line` stylizuje pierwszą linię tekstu w elemencie.

Ponieważ w regule użyto selektora `h1`, który oznacza nagłówek pierwszego poziomu. Nagłówek drugiego poziomu miałby selektor `h2`.

Właściwość `color` ustawia kolor tekstu wybranego elementu lub jego części, np. pierwszej litery wskazanej przez pseudoelement.

Podwójny dwukropek jest współczesną składnią CSS dla pseudoelementów. Odróżnia pseudoelementy od pseudoklas, które zapisuje się zwykle z pojedynczym dwukropkiem.

Prosty typ danych przechowuje pojedynczą wartość, np. liczbę lub znak. Złożony typ danych może grupować wiele wartości lub tworzyć bardziej rozbudowaną strukturę.

`char` przechowuje pojedynczy znak, np. literę lub cyfrę. Jest więc typem prostym.

`bool` może przyjmować tylko jedną z dwóch wartości: `true` albo `false`. Nie przechowuje struktury złożonej z wielu elementów.

`float` służy do przechowywania jednej liczby zmiennoprzecinkowej. Nie zawiera pól ani metod.

`class` służy do definiowania klasy, czyli złożonego typu danych. Klasa może zawierać pola i metody.

Klasa jest wzorcem opisującym dane i zachowania. Obiekt jest konkretnym egzemplarzem utworzonym na podstawie klasy.

Znacznik `<img>` służy do wstawiania obrazu na stronę internetową. Wymaga podania ścieżki do pliku graficznego w atrybucie `src`.

`src` określa lokalizację pliku graficznego, który ma zostać wczytany. `alt` zawiera tekst alternatywny wyświetlany lub odczytywany, gdy obraz nie jest dostępny.

Strona nadal się załaduje, ale obraz nie zostanie wyświetlony. W jego miejscu może pojawić się tekst z atrybutu `alt`.

Atrybut `alt` poprawia dostępność strony, ponieważ opisuje grafikę osobom korzystającym z czytników ekranu. Pomaga też zrozumieć zawartość strony, gdy obraz się nie załaduje.

Nie. Brak pliku graficznego nie zatrzymuje ładowania strony internetowej. Problem dotyczy tylko wyświetlenia konkretnego obrazu.

Należy użyć znacznika `<img>` z atrybutami `src` i `alt`, np. `<img src="obraz.jpg" alt="Opis obrazu">`.

Indeksowanie zaczyna się od 0. Pierwszy znak napisu ma indeks 0, drugi indeks 1 itd.

Metoda pobiera znaki od indeksu 2 do indeksu 5, ponieważ indeks końcowy 6 nie jest wliczany. Są to znaki: `v`, `a`, `S`, `c`.

Nie. `substring()` zwraca nowy fragment tekstu, a oryginalna zmienna pozostaje bez zmian.

Drugi argument oznacza indeks końcowy fragmentu, ale znak znajdujący się pod tym indeksem nie zostaje pobrany.

`substring(2, 6)` pobiera znaki od indeksu 2 do 5, czyli 4 znaki. Nie oznacza pobrania 6 znaków od wskazanej pozycji.

Należy przypisać pierwszemu znakowi indeks 0: `J` ma 0, `a` ma 1, `v` ma 2, `a` ma 3, `S` ma 4, `c` ma 5 itd.

Właściwość `word-spacing` ustala odstępy między słowami w tekście. Może zwiększać lub zmniejszać standardowe przerwy między wyrazami.

`word-spacing` zmienia odstępy między słowami, a `letter-spacing` zmienia odstępy między znakami lub literami. To dwie różne właściwości typograficzne CSS.

Nie, poprawna nazwa to `letter-spacing`. Forma `letter-space` jest błędna i często pojawia się jako odpowiedź-pułapka.

Nie, standardową właściwością do kontrolowania wysokości linii tekstu jest `line-height`. `line-spacing` nie jest poprawną właściwością CSS.

`white-space` określa, jak przeglądarka traktuje spacje, tabulatory i łamanie wierszy. Nie służy bezpośrednio do ustawiania odległości między słowami.

Należy użyć zapisu `word-spacing: 10px;`. Tę deklarację umieszcza się w regule CSS dla wybranego elementu.

Kod PHP zwykle znajduje się między znacznikami `<?php` i `?>`. Charakterystyczne są też zmienne zaczynające się od `$`, np. `$ilosc`.

`echo` służy do wypisywania tekstu lub wartości zmiennych do wyniku strony. To, co wypisze `echo`, trafia zwykle do kodu HTML wysyłanego do przeglądarki.

PHP jest często używany do dynamicznego generowania fragmentów strony HTML. Serwer wykonuje kod PHP, a przeglądarka otrzymuje gotowy wynik.

Znak `$` oznacza zmienną. Przykładowo `$ilosc` to zmienna o nazwie `ilosc`.

Funkcja `file_get_contents()` odczytuje zawartość pliku i zwraca ją jako tekst. Może być użyta np. do pobrania wartości licznika z pliku.

Skrypt odczytuje liczbę z pliku, zwiększa ją o 1, a następnie zapisuje nową wartość z powrotem do pliku. Na końcu może wyświetlić aktualną liczbę odwiedzin.

PHP jest wykonywany głównie po stronie serwera, zanim strona trafi do użytkownika. JavaScript najczęściej wykonuje się w przeglądarce po stronie klienta.

Właściwość `float` ustawia element po lewej lub prawej stronie, tak aby inne treści mogły go opływać. Przykładowo `float: left;` przesuwa element w lewo.

`float: left` ustawia cały element po lewej stronie względem innych elementów. `text-align: left` wyrównuje tekst wewnątrz elementu do lewej.

Nie. Elementy z `float: left` mogą ustawiać się obok siebie od lewej strony, jeśli jest na nie miejsce w kontenerze.

Najczęstsze wartości to `left`, `right` i `none`. `left` przesuwa element w lewo, `right` w prawo, a `none` wyłącza pływanie.

Typowy przykład to ustawienie obrazka z lewej lub prawej strony tekstu, aby tekst opływał obrazek. Dawniej `float` stosowano także do tworzenia układów kolumnowych.

Można użyć właściwości `clear`, np. `clear: both;`, aby kolejny element pojawił się poniżej elementów pływających.

Właściwość to element obiektu zapisany jako para klucz: wartość. Może przechowywać np. liczbę, tekst, tablicę lub inny obiekt.

Metoda to funkcja przypisana do obiektu jako jedna z jego właściwości. Służy do wykonywania operacji związanych z obiektem.

Jeżeli po nazwie właściwości znajduje się funkcja, np. `wsp: function() { ... }`, to jest to metoda obiektu.

Ma dwie zwykłe właściwości: `x` i `y`, oraz jedną metodę: `pokaz`, ponieważ jej wartością jest funkcja.

Najczęściej używa się notacji z kropką, np. `obiekt.x`. Można też użyć nawiasów kwadratowych, np. `obiekt['x']`.

Metodę wywołuje się podobnie jak funkcję, ale przez obiekt, np. `obiekt.wsp()`. Nawiasy oznaczają wykonanie funkcji.

Operator `%` zwraca resztę z dzielenia całkowitego. Na przykład `32 % 3` daje `2`, ponieważ 32 dzielone przez 3 daje resztę 2.

Jest to skrócony zapis instrukcji `x = x % 3`. Zmienna `x` przyjmuje wartość reszty z dzielenia przez 3.

Najpierw wykonywane jest `32 % 3`, co daje `2`. Następnie instrukcja `x++` zwiększa tę wartość o 1, więc funkcja zwraca `3`.

Operator `++` zwiększa wartość zmiennej o 1. Jeśli `x` miało wartość 2, po `x++` będzie miało wartość 3.

Oba zapisy zwiększają zmienną o 1. Różnica jest widoczna w wyrażeniach: `x++` najpierw używa starej wartości, a `++x` najpierw zwiększa wartość.

Instrukcja `return x;` kończy działanie funkcji i przekazuje wartość zmiennej `x` do miejsca, z którego funkcja została wywołana.

Najpierw wywoływana jest funkcja `obliczenia` z argumentem `32`, a następnie zwrócona wartość jest wypisywana na standardowe wyjście. W tym przypadku zostanie wyświetlone `3`.

Służy do dodawania nowych rekordów, czyli wierszy danych, do istniejącej tabeli.

`INSERT INTO` dodaje nowy rekord do tabeli, natomiast `UPDATE` zmienia wartości w rekordach, które już istnieją.

Do tworzenia nowej tabeli służy instrukcja `CREATE TABLE`, a nie `INSERT INTO`.

Należy po nazwie tabeli podać listę kolumn, np. `INSERT INTO osoby (imie, nazwisko) VALUES ('Jan', 'Nowak');`.

Zwiększa to czytelność i bezpieczeństwo zapytania, ponieważ wartości są jednoznacznie przypisane do konkretnych kolumn.

Tak, można podać kilka zestawów wartości po słowie `VALUES`, oddzielając je przecinkami.