Pytania pomocnicze - INF.03

Znaczniki strukturalne organizują dokument na logiczne części, np. nagłówek, sekcję lub stopkę. Znaczniki formatujące tekst wpływają głównie na wygląd fragmentu tekstu, np. pogrubienie lub pochylenie.

Znaczniki strukturalne wyznaczają układ i części dokumentu, np. nagłówek, sekcję lub stopkę. Znaczniki formatowania tekstu zmieniają wygląd albo wyróżniają fragment tekstu, np. pogrubienie lub kursywę.

Znacznik <header> oznacza nagłówek strony albo nagłówek konkretnej sekcji. Może zawierać np. logo, tytuł, menu lub wprowadzenie.

Znacznik <header> oznacza nagłówek strony lub konkretnej sekcji. Może zawierać tytuł, logo, menu albo wprowadzenie.

Nie, <div> jest uniwersalnym kontenerem bez własnego znaczenia semantycznego. Może jednak służyć do grupowania elementów i budowania struktury układu strony.

Znacznik <footer> oznacza stopkę strony lub sekcji. Zwykle zawiera informacje o autorze, prawach autorskich, linkach pomocniczych lub danych kontaktowych.

Nie, <div> jest ogólnym kontenerem blokowym bez własnego znaczenia semantycznego. Może jednak służyć do grupowania elementów i budowania układu strony.

Ponieważ odnoszą się do wyglądu lub wyróżnienia tekstu: kursywy, pogrubienia i podkreślenia. Nie tworzą logicznych części strony, takich jak nagłówek, sekcja czy stopka.

Znacznik <section> wyznacza logiczną sekcję dokumentu, zwykle z własnym nagłówkiem. Używa się go, gdy fragment treści stanowi osobną część tematyczną.

<section> oznacza tematyczną sekcję dokumentu i ma znaczenie semantyczne. <div> jest neutralnym kontenerem używanym głównie do grupowania i stylowania elementów.

Znaczniki semantyczne poprawiają czytelność kodu, dostępność strony i ułatwiają interpretację dokumentu przez przeglądarki, czytniki ekranowe oraz wyszukiwarki.

Ponieważ odnoszą się do sposobu prezentacji lub wyróżnienia tekstu, a nie do podziału dokumentu na części. Nie informują, że dany fragment jest nagłówkiem, sekcją, stopką czy nawigacją.

Znaczniki semantyczne lepiej opisują znaczenie treści i poprawiają czytelność kodu. Ułatwiają też indeksowanie strony przez wyszukiwarki oraz obsługę przez czytniki ekranu.

Ponieważ JavaScript numeruje elementy kolekcji od zera. Indeks `[0]` oznacza pierwszy znaleziony element, `[1]` drugi, a `[2]` trzeci.

Metoda zwraca kolekcję wszystkich elementów `<p>`. Indeksowanie w JavaScript zaczyna się od 0, więc `[0]` oznacza pierwszy znaleziony akapit.

getElementById() zwraca jeden element o konkretnym identyfikatorze `id`. getElementsByTagName() zwraca kolekcję elementów o danej nazwie znacznika, np. wszystkie akapity `<p>`.

`getElementById()` pobiera jeden element o wskazanym identyfikatorze `id`. `getElementsByTagName()` pobiera kolekcję elementów o podanej nazwie znacznika, np. wszystkie akapity `<p>`.

W kodzie HTML akapity nie mają atrybutu `id="p1"`. Nie można pobrać elementu po identyfikatorze, który nie został zdefiniowany.

Zwraca kolekcję elementów HTMLCollection zawierającą wszystkie elementy `<p>` znalezione w dokumencie. Aby pobrać konkretny akapit, trzeba odwołać się do jego indeksu.

Zwraca kolekcję HTMLCollection zawierającą wszystkie elementy `<p>` znalezione w dokumencie. Aby wybrać konkretny element, trzeba użyć indeksu, np. `[0]` lub `[1]`.

Należy użyć zapisu `document.getElementsByTagName('p')[1]`, ponieważ drugi element ma indeks 1.

W kodzie HTML nie ma elementu z atrybutem `id="p1"`. Metoda `getElementById()` działa tylko wtedy, gdy taki identyfikator został nadany elementowi.

Należy użyć `document.getElementsByTagName("p")[1]`, ponieważ drugi element w kolekcji ma indeks 1.

getElementsByClassName() wyszukuje elementy po nazwie klasy CSS, np. `class="opis"`. getElementsByTagName() wyszukuje elementy po nazwie znacznika HTML, np. `p`, `div`, `img`.

Poprawna metoda DOM w JavaScript to `getElementsByTagName()` z literą `s` w słowie `Elements`, ponieważ zwraca kolekcję wielu elementów.

Poprawny zapis w JavaScript to `document.getElementsByTagName("p")[0]`. Nazwa metody zawiera `Elements` w liczbie mnogiej.

Można użyć zapisu `document.querySelector('p')`. Metoda `querySelector()` zwraca pierwszy element pasujący do selektora CSS.

Znacznik <abbr> oznacza skrót lub akronim w treści strony. Dzięki niemu dokument HTML jest bardziej semantyczny.

Znacznik <abbr> oznacza skrót lub akronim, np. „HTML”, „CSS”, „inż.”. Jest znacznikiem semantycznym, czyli informuje przeglądarkę i technologie wspomagające o znaczeniu fragmentu tekstu.

Należy użyć atrybutu title. Jego wartość może zostać pokazana jako podpowiedź po najechaniu kursorem.

Atrybut title zawiera rozwinięcie skrótu. W wielu przeglądarkach po najechaniu kursorem na skrót pojawia się dymek z tekstem wpisanym w title.

Atrybut title dodaje dodatkową informację do konkretnego elementu HTML. Znacznik <title> określa tytuł całego dokumentu, widoczny np. na karcie przeglądarki.

Należy użyć składni: <abbr title="inżynier">inż.</abbr>. Tekst między znacznikami to widoczny skrót, a wartość title to jego objaśnienie.

Atrybut alt służy do podawania tekstu alternatywnego dla obrazów, głównie w znaczniku <img>. Nie jest przeznaczony do rozwijania skrótów w <abbr>.

Atrybut alt służy głównie do podawania tekstu alternatywnego dla obrazów w znaczniku <img>. Nie służy do rozwijania skrótów w znaczniku <abbr>.

Nie. <abbr> jest znacznikiem semantycznym, czyli opisuje znaczenie tekstu. Wygląd można zmieniać osobno za pomocą CSS.

Zwykły tekst nie przekazuje informacji, że dany fragment jest skrótem. Znacznik <abbr> nadaje tekstowi znaczenie semantyczne i może być użyty z atrybutem title do podania rozwinięcia.

Można zapisać: <abbr title="HyperText Markup Language">HTML</abbr>. Skrót jest widoczny w treści, a rozwinięcie znajduje się w atrybucie title.

Nie. Atrybut title jest atrybutem globalnym HTML, więc można go stosować z wieloma elementami. W przypadku <abbr> ma szczególnie praktyczne zastosowanie, bo pozwala podać rozwinięcie skrótu.

Każdą składową RGB: red, green i blue zamienia się osobno z systemu dziesiętnego na szesnastkowy. Wyniki zapisuje się kolejno w formacie #RRGGBB.

Każdą składową R, G i B z zakresu 0-255 zapisuje się jako dwie cyfry szesnastkowe. Przykład: 255 = ff, 128 = 80, 16 = 10.

W systemie szesnastkowym cyfry po 9 oznacza się literami A-F. Liczba 255 to maksymalna wartość jednego bajtu i odpowiada zapisowi FF.

Kod #RRGGBB składa się z trzech par znaków: RR oznacza czerwony, GG zielony, a BB niebieski. Każda para jest zapisem szesnastkowym wartości od 00 do ff.

128 dzielimy przez 16: 128 = 8 × 16 + 0, więc zapis szesnastkowy to 80.

255 to ff, 128 to 80, a 16 to 10, więc pełny zapis to #ff8010.

00 odpowiada wartości 0, 80 odpowiada 128, a ff odpowiada 255. Są to często spotykane wartości w zapisie kolorów RGB.

16 dziesiętnie to 10 w systemie szesnastkowym, ponieważ oznacza jedną pełną szesnastkę i zero jedności.

Składowe zamienia się kolejno: 255 = ff, 128 = 80, 16 = 10. Po połączeniu otrzymujemy #ff8010.

Nie, CSS traktuje #ff8010 i #FF8010 tak samo. Wielkość liter w cyfrach szesnastkowych A-F nie zmienia wartości koloru.

Pełny zapis ma znak # oraz sześć cyfr szesnastkowych: po dwie dla czerwonego, zielonego i niebieskiego, np. #ff8010.

Znak # oznacza odwołanie do fragmentu bieżącej strony. Przeglądarka próbuje przewinąć dokument do elementu, którego id odpowiada tekstowi po znaku #.

Znak # oznacza odwołanie do fragmentu bieżącego dokumentu. Tekst po # wskazuje identyfikator elementu, do którego ma przewinąć się strona.

Link przeniesie do elementu mającego atrybut id="dane", np. <section id="dane">. Jeśli taki element nie istnieje, zwykle nie nastąpi widoczne przewinięcie.

Musi odnosić się do elementu HTML posiadającego atrybut id="dane". Jeśli taki element istnieje, przeglądarka przewinie stronę do jego położenia.

Nie. Sam zapis href="#dane" nie uruchamia skryptu, tylko działa jako odnośnik do fragmentu strony.

href="#dane" wskazuje fragment bieżącej strony, czyli kotwicę o identyfikatorze dane. href="dane" jest adresem względnym i prowadzi do zasobu lub ścieżki o nazwie dane.

Atrybut id nadaje elementowi unikalny identyfikator w dokumencie. Atrybut href z # wskazuje, do którego identyfikatora ma prowadzić link.

Należy nadać wybranemu elementowi unikalny identyfikator id, np. <h2 id="dane">Dane</h2>. Następnie można odwołać się do niego linkiem <a href="#dane">Przejdź do danych</a>.

Nie, sam zapis href="#dane" nie uruchamia skryptu. Jest to mechanizm nawigacji po fragmencie dokumentu HTML.

Przeglądarka nie znajdzie miejsca docelowego, więc zwykle nie przewinie strony do konkretnego elementu. Adres w pasku może jednak zostać uzupełniony o fragment po #.

Część po znaku # to identyfikator fragmentu dokumentu. Po otwarciu strony przeglądarka może automatycznie przewinąć ją do elementu o id="kontakt".

Nie. Otwieranie nowej karty wymaga zwykle atrybutu target="_blank" albo działania skryptu, a nie samego znaku #.

CHAR to typ znakowy o stałej długości. Służy do przechowywania tekstu, którego długość jest z góry określona, np. kodu kraju, skrótu lub identyfikatora.

Typ stało-znakowy przechowuje tekst o z góry określonej, stałej długości. W SQL takim typem jest `CHAR`.

`CHAR` ma stałą długość, a `VARCHAR` zmienną długość do określonego limitu. `CHAR` jest dobry dla danych zawsze tej samej długości, np. kodów.

CHAR ma stałą długość i może dopełniać wartość spacjami, natomiast VARCHAR ma długość zmienną. VARCHAR zwykle lepiej nadaje się do tekstów o różnej długości.

`TEXT` służy do przechowywania dłuższych fragmentów tekstu. Nie jest typem stało-znakowym.

Podaje się typ oraz długość w nawiasie, np. `kod CHAR(3)`. Oznacza to, że kolumna przechowuje ciąg znaków o długości 3.

Typ CHAR warto stosować dla danych o zawsze tej samej długości, np. `PESEL CHAR(11)`, `kod_kraju CHAR(2)` albo stały kod statusu.

Można użyć typu `CHAR(2)`, np. `kod_kraju CHAR(2)`. Taki zapis oznacza dokładnie dwa znaki.

`TIME` jest typem przeznaczonym do przechowywania czasu, np. godziny. Nie służy do przechowywania tekstu.

TEXT służy do przechowywania dłuższych tekstów o zmiennej długości. Nie jest typem stało-znakowym, ponieważ nie określa stałej liczby znaków tak jak CHAR.

Nie. TIME jest typem czasowym, używanym do przechowywania godziny lub czasu, a nie ciągu znaków.

`BOOL` lub `BOOLEAN` przechowuje wartości logiczne, czyli prawda/fałsz. Nie jest typem znakowym.

Nie. BOOL, czyli BOOLEAN, jest typem logicznym i przechowuje wartości prawda/fałsz, np. `TRUE` lub `FALSE`.

Zlicza liczbę różnych, niepowtarzających się wartości w kolumnie wykonawca. Powtarzające się nazwy wykonawców są liczone tylko raz.

Funkcja `COUNT()` zlicza rekordy lub wartości w wyniku zapytania. `COUNT(*)` liczy wszystkie wiersze, a `COUNT(kolumna)` liczy niepuste wartości w danej kolumnie.

`DISTINCT` usuwa powtarzające się wartości z wyniku zapytania. Dzięki temu każda unikalna wartość pojawia się tylko raz.

W kolumnie wykonawca występują trzy różne wartości: Czesław Niemen, Stan Borys i Mikołaj Czechowski. Czesław Niemen pojawia się dwa razy, ale przy DISTINCT jest liczony tylko raz.

`COUNT(*)` liczy wszystkie wiersze tabeli. `COUNT(DISTINCT kolumna)` liczy tylko różne wartości występujące w wybranej kolumnie.

COUNT(wykonawca) liczy wszystkie niepuste wartości w kolumnie, także powtórzenia. COUNT(DISTINCT wykonawca) liczy tylko unikalne wartości.

Tabela ma 4 rekordy, ale jeden wykonawca, `Czesław Niemen`, występuje dwa razy. Po usunięciu powtórzeń zostają 3 różne wartości.

Nie. Funkcja COUNT w SQL nie zlicza wartości NULL, także wtedy, gdy użyto DISTINCT.

Należy sprawdzić kolumnę `wykonawca`, wypisać unikalne nazwy wykonawców i policzyć je. Wynik oznacza liczbę różnych wykonawców w tabeli.

Można użyć zapytania SELECT DISTINCT wykonawca FROM muzyka;. Zwróci ono listę wykonawców bez powtórzeń.

W większości systemów SQL `COUNT(DISTINCT kolumna)` nie zlicza wartości `NULL`. Liczone są tylko różne, niepuste wartości.

DISTINCT stosuje się wtedy, gdy wynik ma zawierać tylko wartości unikalne. Przydaje się np. do sprawdzenia liczby różnych autorów, kategorii, miast lub wykonawców.

Wartości procentowe dopasowują rozmiar elementu do szerokości elementu nadrzędnego lub ekranu. Dzięki temu strona może poprawnie wyglądać na telefonie, tablecie i komputerze.

Ponieważ obraz dopasowuje się do szerokości elementu nadrzędnego. Dzięki temu może zmniejszać się lub zwiększać razem z układem strony.

Piksele określają stały rozmiar, niezależny od ekranu. Procenty określają rozmiar względny, zależny od kontenera.

Najczęściej stosuje się regułę CSS `max-width: 100%; height: auto;`. Obraz skaluje się wtedy w dół razem z kontenerem, zachowując proporcje.

Stosuje się `max-width: 100%; height: auto;`. Obraz skaluje się do szerokości kontenera i zachowuje proporcje.

`width: 100%` zawsze rozciąga obraz do pełnej szerokości kontenera, nawet jeśli jego naturalny rozmiar jest mniejszy. `max-width: 100%` tylko ogranicza maksymalną szerokość, nie wymuszając powiększania.

Tabele służą głównie do prezentacji danych tabelarycznych, a nie do budowania layoutu. Układ tabelaryczny jest trudniejszy do dostosowania do małych ekranów i mniej elastyczny niż CSS.

Tabele służą głównie do prezentacji danych tabelarycznych, a nie do budowy całego układu strony. Układ tabelaryczny jest mniej elastyczny i trudniejszy do dopasowania do małych ekranów.

Nie. Dobór fontu może wpływać na wygląd strony, ale nie zapewnia responsywności. Kluczowe są elastyczny układ, skalowalne obrazy i odpowiednie reguły CSS.

Stosuje się m.in. media queries, elastyczne siatki, jednostki względne (`%`, `em`, `rem`, `vw`) oraz układy oparte na Flexboxie lub CSS Grid.

Zapytania medialne `@media` pozwalają zmieniać style w zależności od cech urządzenia, np. szerokości ekranu. Dzięki nim można inaczej ułożyć elementy na komputerze i telefonie.

Nie. Dobór fontu może wpływać na wygląd strony, ale responsywność dotyczy przede wszystkim dostosowania układu, rozmiarów elementów i mediów do różnych ekranów.

Walidator CSS sprawdza poprawność składni arkusza stylów oraz zgodność kodu ze standardami CSS. Pomaga wykryć błędy, zanim strona zostanie opublikowana.

Walidator CSS sprawdza, czy kod CSS jest zgodny ze składnią i standardami. Wykrywa m.in. literówki w nazwach właściwości, błędne wartości oraz brakujące znaki składniowe.

Walidator sprawdza poprawność kodu względem reguł języka lub standardu. Debugger służy do analizowania działania programu i znajdowania błędów w czasie wykonywania.

Walidacja sprawdza poprawność kodu i zgodność ze standardem. Optymalizacja ma na celu poprawę wydajności, np. zmniejszenie rozmiaru pliku CSS lub usunięcie zbędnych reguł.

Może wykryć między innymi literówki w nazwach właściwości, niepoprawne wartości, brakujące nawiasy klamrowe lub błędną składnię deklaracji.

Debugger służy głównie do śledzenia działania programu lub analizy błędów w czasie wykonywania. Do formalnego sprawdzania poprawności składni CSS używa się walidatora.

Nie. Kod może być poprawny składniowo, ale nadal dawać nieoczekiwany efekt wizualny z powodu złych selektorów, dziedziczenia lub kolejności reguł.

Może wykryć np. niepoprawne nazwy właściwości, brak średnika, niezamknięty nawias klamrowy, błędną wartość koloru albo użycie właściwości niezgodnej ze standardem.

Można użyć usługi W3C CSS Validation Service, wklejając kod CSS, podając adres strony internetowej albo przesyłając plik z arkuszem stylów.

Do sprawdzania CSS można użyć walidatora W3C, np. usługi W3C CSS Validation Service. Pozwala ona sprawdzić kod z adresu URL, pliku lub bezpośrednio wklejonego fragmentu.

Walidacja sprawdza poprawność kodu, a optymalizacja ma na celu poprawę wydajności, np. przez minifikację, usunięcie nieużywanych reguł lub zmniejszenie rozmiaru pliku.

Nie zawsze. Przeglądarki często ignorują błędne fragmenty CSS, dlatego strona może wyglądać poprawnie mimo występowania błędów składniowych.

Służy do pobrania jednego wiersza z wyniku zapytania SQL. Zwraca tablicę indeksowaną numerycznie, np. `$wiersz[0]`, `$wiersz[1]`.

Służy do pobrania jednego wiersza z wyniku zapytania SQL. Zwraca go jako tablicę indeksowaną numerycznie, np. `$wiersz[0]`, `$wiersz[1]`.

Ponieważ po podstawieniu wyniku do zmiennej `$wiersz` kod odwołuje się do `$wiersz[0]` i `$wiersz[1]`. Oznacza to, że potrzebna jest tablica z danymi jednego rekordu.

Zmienna `$zapytanie` przechowuje wynik zapytania `SELECT`. W pętli trzeba pobierać kolejne rekordy z tego wyniku, więc właściwa jest funkcja `mysqli_fetch_row()`.

`mysqli_fetch_row()` pobiera kolejny wiersz danych, a `mysqli_num_rows()` zwraca liczbę wierszy w wyniku zapytania. Pierwsza funkcja daje dane, druga tylko informację o liczbie rekordów.

`mysqli_num_rows()` zwraca liczbę wierszy w wyniku zapytania. `mysqli_fetch_row()` pobiera konkretny kolejny wiersz danych.

Oznaczają kolejne kolumny pobranego rekordu. Dla zapytania `SELECT imie, nazwisko` indeks `0` odpowiada kolumnie `imie`, a indeks `1` kolumnie `nazwisko`.

Są to kolejne kolumny pobranego rekordu. Dla zapytania `SELECT imie, nazwisko` indeks `0` oznacza imię, a indeks `1` oznacza nazwisko.

`mysqli_query()` wykonuje zapytanie SQL na bazie danych. Dla zapytania `SELECT` zwraca wynik, z którego można później pobierać rekordy.

Ta funkcja zwalnia pamięć zajętą przez wynik zapytania, a nie pobiera danych. Używa się jej zwykle po zakończeniu pracy z wynikiem.

Tej funkcji używa się do zwolnienia pamięci zajętej przez wynik zapytania. Nie służy ona do pobierania danych z rekordu.

Funkcja zwraca liczbę kolumn w wyniku zapytania. Nie pobiera wiersza, więc nie nadaje się do przypisania danych wyświetlanych jako `$wiersz[0]` i `$wiersz[1]`.

`mysqli_num_fields()` zwraca liczbę kolumn w wyniku zapytania, a `mysqli_num_rows()` liczbę wierszy. W podanym kodzie liczba wierszy służy do sterowania pętlą.

`mysqli_query()` wykonuje zapytanie SQL i zwraca wynik, który zostaje zapisany w zmiennej `$zapytanie`. Dopiero z tego wyniku można pobierać kolejne wiersze.