Pytania pomocnicze - INF.03

Przedrostek `0x` oznacza, że liczba została zapisana w systemie szesnastkowym. Przykładem jest `0x142`.

Przedrostek `0x` oznacza, że liczba jest zapisana w systemie szesnastkowym, czyli o podstawie 16. Przykład: `0x142` to zapis heksadecymalny.

W systemie szesnastkowym używa się cyfr `0–9` oraz liter `A–F` lub `a–f`, które odpowiadają wartościom od 10 do 15.

W systemie szesnastkowym używa się cyfr `0-9` oraz liter `A-F` lub `a-f`, gdzie litery oznaczają wartości od 10 do 15.

Zapis dwójkowy zaczyna się od `0b`, ósemkowy od `0o`, a szesnastkowy od `0x`.

Zapis szesnastkowy w JavaScript zaczyna się od `0x`, np. `0x10`. Zapis dziesiętny nie ma takiego przedrostka, np. `16`.

`0x142` to `1 * 16^2 + 4 * 16^1 + 2 * 16^0`, czyli `256 + 64 + 2 = 322` w systemie dziesiętnym.

Nie. `0x142` jest literałem liczbowym, czyli wartością typu `number`, tylko zapisaną w systemie szesnastkowym.

Nie. Zapisy `0xFF` i `0xff` oznaczają tę samą wartość liczbową.

Liczby szesnastkowe często stosuje się przy zapisie kolorów, adresów pamięci, masek bitowych oraz danych binarnych w czytelniejszej formie.

Zapis szesnastkowy jest wygodny m.in. przy pracy z kolorami, adresami pamięci, bitami i wartościami bajtowymi, ponieważ jest krótszy niż zapis dwójkowy.

Skrócony zapis ma postać `#RGB`, gdzie każda cyfra jest powielana. Na przykład `#0F0` oznacza `#00FF00`.

Skrócona notacja ma postać `#RGB`, gdzie każda cyfra jest powielana. Na przykład `#0F0` oznacza `#00FF00`.

W modelu RGB pierwsza składowa to czerwony, druga zielony, trzecia niebieski. `#0F0` po rozwinięciu daje `#00FF00`, czyli brak czerwieni, maksymalna zieleń i brak niebieskiego.

W zapisie RGB kolejność składowych to czerwony, zielony, niebieski. `#0F0` oznacza: czerwony 0, zielony F, niebieski 0, czyli maksymalna ilość zieleni.

`#F00` to czerwony, `#00F` to niebieski, a `#FFF` to biały. Wynika to z wartości składowych RGB.

`F` to najwyższa pojedyncza cyfra szesnastkowa, odpowiadająca wartości 15, a po powieleniu `FF` oznacza 255. `0` oznacza brak danej składowej koloru.

Nie ma różnicy w kolorze. `#0F0` jest skróconą formą zapisu `#00FF00`.

Czerwony to `#F00`, zielony to `#0F0`, niebieski to `#00F`, biały to `#FFF`, a czarny to `#000`.

Są to wartości w systemie szesnastkowym od 0 do F. `0` oznacza brak danej składowej koloru, a `F` jej maksymalną wartość w zapisie skróconym.

Skróconej notacji można użyć tylko wtedy, gdy w pełnym zapisie każda para cyfr jest taka sama, np. `#00FF00` można skrócić do `#0F0`. Koloru `#12AA33` nie da się poprawnie skrócić do trzech cyfr.

FTP służy do przesyłania plików między komputerem klienta a serwerem. W praktyce często używa się go do wgrywania plików strony internetowej na serwer WWW.

FTP służy do przesyłania plików między komputerem klienta a serwerem. W kontekście stron WWW używa się go m.in. do wgrywania plików strony na hosting.

Ponieważ FTP jest protokołem zaprojektowanym do transferu plików. Serwer WWW udostępnia stronę użytkownikom, ale pliki strony często trafiają na niego właśnie przez FTP lub jego bezpieczniejsze odmiany.

Ponieważ umożliwia wysyłanie, pobieranie, usuwanie i organizowanie plików na zdalnym serwerze. Dzięki temu można umieścić na serwerze pliki HTML, CSS, JavaScript, PHP lub obrazy.

FTP przesyła pliki, natomiast DNS tłumaczy nazwy domenowe, np. example.com, na adresy IP serwerów. DNS nie służy do wysyłania plików na serwer.

DHCP automatycznie przydziela urządzeniom w sieci adresy IP oraz inne ustawienia sieciowe. Nie służy do przesyłania plików na serwer.

DHCP automatycznie przydziela urządzeniom konfigurację sieciową, np. adres IP, maskę i bramę. Nie jest protokołem do transferu plików.

POP3 jest używany do odbierania poczty elektronicznej z serwera pocztowego. Nie jest protokołem do publikowania plików strony WWW.

POP3 służy do odbierania poczty elektronicznej z serwera pocztowego. FTP służy do przesyłania plików, np. plików HTML, CSS, JS i obrazów na serwer WWW.

DNS tłumaczy nazwy domen, np. example.com, na adresy IP serwerów. Ułatwia odnajdywanie serwerów w sieci, ale nie przesyła plików.

Najczęściej potrzebne są: adres serwera FTP, nazwa użytkownika, hasło oraz numer portu. Standardowy port FTP to 21.

Najczęściej potrzebny jest adres serwera FTP, nazwa użytkownika, hasło oraz czasem numer portu. Dane te podaje się w kliencie FTP, np. FileZilla.

Klasyczny FTP przesyła dane logowania i pliki bez szyfrowania, więc mogą zostać przechwycone. Bezpieczniejszym rozwiązaniem jest np. SFTP lub FTPS.

Właściwość font-family określa krój czcionki używany do wyświetlania tekstu, np. Verdana, Arial lub Times New Roman.

Właściwość `font-family` określa krój czcionki używany do wyświetlania tekstu, np. `Verdana`, `Arial` lub `Times New Roman`.

Należy przypisać właściwość `font-family` do selektora `body`, np. `body { font-family: Verdana; }`.

Poprawny zapis to np. body { font-family: Verdana; }. W praktyce często dodaje się też czcionkę zapasową, np. font-family: Verdana, sans-serif;

Jest to lista czcionek zapasowych. Jeśli pierwsza czcionka nie jest dostępna, przeglądarka użyje kolejnej z listy.

Przeglądarka użyje pierwszej dostępnej czcionki z listy. Jeśli Verdana nie będzie dostępna, zastosuje kolejną, np. sans-serif.

Gdy nazwa czcionki składa się z kilku wyrazów, np. `font-family: "Times New Roman";`.

font-family określa krój czcionki, np. Verdana. font-style określa styl pisma, np. normal, italic lub oblique.

`font-family` wybiera krój czcionki, np. Verdana, a `font-weight` określa grubość tekstu, np. `normal`, `bold` lub `700`.

font-family wybiera rodzinę czcionek, np. Verdana. font-weight określa grubość tekstu, np. normal, bold, 400 lub 700.

`font-family` ustawia rodzinę czcionek, a `font-style` określa styl pisma, np. `normal`, `italic` lub `oblique`.

Cudzysłów stosuje się zwykle przy nazwach wielowyrazowych, np. font-family: "Times New Roman", serif;. Dla jednowyrazowej nazwy Verdana cudzysłów nie jest konieczny.

Funkcja Math.pow() oblicza potęgę liczby, czyli podnosi podstawę do wskazanego wykładnika. Przykład: Math.pow(2, 3) zwraca 8.

Metoda `Math.pow()` służy do obliczania potęgi liczby. Przyjmuje podstawę i wykładnik, np. `Math.pow(2, 3)` zwraca `8`.

Można użyć zapisu `Math.pow(5, 2)` albo operatora potęgowania `5 ** 2`. Oba zapisy zwrócą `25`.

Math.pow() przyjmuje dwa argumenty: podstawę potęgi oraz wykładnik. Składnia to Math.pow(podstawa, wykladnik).

`Math.pow()` oblicza dowolną potęgę liczby, np. trzecią lub drugą. `Math.sqrt()` oblicza tylko pierwiastek kwadratowy.

Math.pow() służy do obliczania potęg, np. 2 do potęgi 3. Math.sqrt() oblicza pierwiastek kwadratowy liczby, np. Math.sqrt(9) zwraca 3.

Math.pow() podnosi liczbę do potęgi, a Math.abs() zwraca wartość bezwzględną liczby. Przykład: Math.abs(-5) zwraca 5.

Do obliczania wartości bezwzględnej służy `Math.abs()`, np. `Math.abs(-7)` zwraca `7`.

Do zaokrąglania do najbliższej liczby całkowitej służy `Math.round()`. Przykład: `Math.round(4.6)` zwraca `5`.

Można użyć operatora potęgowania **. Przykład: 2 ** 3 daje taki sam wynik jak Math.pow(2, 3), czyli 8.

`Math` to wbudowany obiekt JavaScript zawierający metody i stałe matematyczne. Udostępnia m.in. `Math.pow()`, `Math.sqrt()`, `Math.abs()` i `Math.round()`.

Zwróci 25, ponieważ oznacza to 5 podniesione do potęgi drugiej, czyli 5 × 5.

Ponieważ została zapisana w cudzysłowie, więc JavaScript traktuje ją jako tekst. Typ logiczny miałaby wartość `true` zapisana bez cudzysłowu.

Ponieważ została zapisana w cudzysłowie, więc JavaScript traktuje ją jako tekst. Typ boolean miałaby wartość `true` bez cudzysłowu.

`true` to wartość typu boolean, czyli logiczna prawda. `"true"` to ciąg znaków, czyli string zawierający litery t, r, u, e.

`true` to wartość logiczna typu boolean. `"true"` to ciąg znaków typu string.

Można użyć operatora `typeof`, np. `typeof x`. Dla `var x = "true";` wynikiem będzie `"string"`.

Do sprawdzenia typu służy operator `typeof`. Na przykład `typeof "true"` zwróci `"string"`.

Nie. Ponieważ `123` znajduje się w cudzysłowie, zmienna ma typ string, a nie number.

Zmienna ma typ `undefined`, gdy została zadeklarowana, ale nie przypisano jej żadnej wartości. Przykład: `var x;`.

Tekst zapisuje się w cudzysłowie podwójnym, apostrofach lub backtickach, np. `"tekst"`, `'tekst'`, `` `tekst` ``.

Nie. Na przykład `"123"` jest tekstem typu string, a `123` jest liczbą typu number.

`undefined` oznacza, że zmiennej nie przypisano wartości albo dana wartość nie istnieje. Nie dotyczy to zmiennej `var x = "true";`, bo ma ona przypisany tekst.

Tworzy zmienną `x` i przypisuje jej tekst `"true"`. Typ tej zmiennej to `string`.

Klauzula WHERE służy do filtrowania rekordów zwracanych przez zapytanie. Dzięki niej można pobrać tylko te wiersze, które spełniają określony warunek.

Klauzula WHERE ogranicza wyniki zapytania do rekordów spełniających podany warunek. Bez WHERE zapytanie SELECT zwróci wszystkie wiersze z tabeli.

Klauzula WHERE służy do filtrowania rekordów, czyli zwracania tylko tych wierszy, które spełniają podany warunek. Bez WHERE zapytanie SELECT zwraca wszystkie rekordy z tabeli.

Klauzula `WHERE` ogranicza wyniki zapytania tylko do rekordów spełniających podany warunek. Bez niej `SELECT * FROM tabela` zwraca wszystkie wiersze.

Dla wieku zapisanego jako liczba całkowita oba warunki oznaczają osoby mające co najmniej 26 lat. Warunek wiek > 25 jest równoważny warunkowi wiek >= 26.

Osoba, która ukończyła 26 lat, ma wiek większy niż 25. Warunek wiek > 25 zwróci więc osoby w wieku 26, 27, 28 itd.

Oznacza pobranie wszystkich kolumn ze wszystkich rekordów tabeli `pracownicy`. Gwiazdka `*` oznacza wszystkie kolumny.

Dla wieku zapisanego jako liczba całkowita oba warunki zwrócą osoby mające co najmniej 26 lat. W pytaniu użyto wiek > 25, czyli osoby starsze niż 25 lat.

Poprawna kolejność to: SELECT lista_kolumn FROM nazwa_tabeli WHERE warunek. Przykład: SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek > 25.

Podstawowa składnia to: SELECT kolumny FROM tabela WHERE warunek;. Przykład: SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek > 25;

`WHERE` rozpoczyna warunek filtrowania danych. Operatory `AND` i `OR` mogą jedynie łączyć kilka warunków, np. `WHERE wiek > 25 AND stanowisko = 'programista'`.

Podstawowa składnia to: SELECT kolumny FROM tabela WHERE warunek. Przykład: SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek > 25.

Operatory AND i OR służą do łączenia warunków, ale muszą występować w odpowiednim miejscu, najczęściej po klauzuli WHERE. Nie zastępują klauzuli WHERE.

`wiek > 25` wybierze osoby mające 26 lat i więcej. `wiek >= 25` wybierze osoby mające 25 lat i więcej.

Gwiazdka oznacza wybór wszystkich kolumn z tabeli. W tym przypadku zapytanie pobiera wszystkie dane pracowników spełniających warunek.

Operatory AND i OR służą do łączenia warunków, ale muszą występować w odpowiednim miejscu, najczęściej po klauzuli WHERE. Nie zastępują słowa WHERE.

Gwiazdka oznacza wybór wszystkich kolumn z tabeli pracownicy. Jeśli potrzebne są tylko konkretne dane, lepiej podać nazwy kolumn, np. SELECT imie, nazwisko FROM pracownicy.

Należy użyżyć operatora równości: `SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek = 26;`.

Operatory AND i OR służą do łączenia warunków, ale warunki w zapytaniu SELECT powinny znajdować się po klauzuli WHERE. Zapis SELECT * FROM pracownicy AND wiek > 25 jest niepoprawny składniowo.

Gwiazdka oznacza wybór wszystkich kolumn z tabeli. W tym przypadku zostaną zwrócone wszystkie kolumny pracowników spełniających warunek wiek > 25.

Należy użyć operatora równości: SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek = 26. Taki warunek zwróci tylko rekordy, w których kolumna wiek ma wartość 26.

Zamiast `*` należy podać nazwy kolumn, np. `SELECT imie, nazwisko FROM pracownicy WHERE wiek > 25;`.

Zamiast SELECT * należy podać nazwy kolumn, np. SELECT imie, nazwisko FROM pracownicy WHERE wiek > 25;. Dzięki temu wynik zawiera tylko potrzebne dane.

Należy użyć operatora równości: SELECT * FROM pracownicy WHERE wiek = 26. W SQL do porównania równości stosuje się pojedynczy znak =.

Znacznik <title> określa tytuł dokumentu HTML. Ten tytuł jest wyświetlany m.in. na karcie przeglądarki oraz może być używany przez wyszukiwarki.

Znacznik <title> określa tytuł strony wyświetlany na karcie przeglądarki. Jest też wykorzystywany przez wyszukiwarki i przy zapisywaniu strony w zakładkach.

Znacznik <title> umieszcza się w sekcji <head>, czyli w części zawierającej metadane strony, a nie widoczną treść dokumentu.

Znacznik <title> umieszcza się wewnątrz sekcji <head>. Nie powinien znajdować się w sekcji <body>, ponieważ nie jest treścią widoczną bezpośrednio na stronie.

Znacznik <title> ustawia tytuł całego dokumentu HTML. Atrybut title dodaje podpowiedź lub opis do konkretnego elementu, np. linku albo obrazka.

Znacznik <head> wyznacza sekcję metadanych dokumentu, ale sam nie służy do ustawiania tytułu. Tytuł musi być zapisany wewnątrz znacznika <title>.

<title> ustawia tytuł dokumentu widoczny na karcie przeglądarki. <meta> służy do podawania metadanych, np. kodowania znaków, opisu strony lub słów kluczowych.

Znacznik <head> jest kontenerem na metadane dokumentu, a nie znacznikiem tytułu. Tytuł strony musi być zapisany w elemencie <title> wewnątrz <head>.

Poprawny zapis to np. <!DOCTYPE html><html><head><title>Moja strona</title></head><body>Treść strony</body></html>. Element <title> znajduje się w sekcji <head>.

Nie. Znaczniki <meta> służą do podawania metadanych, np. kodowania znaków, opisu strony lub ustawień widoku, ale nie zastępują elementu <title>.

Minimalny dokument zawiera deklarację <!DOCTYPE html>, element <html>, sekcję <head> z <title> oraz sekcję <body>. Przykład: <head><title>Moja strona</title></head>.

Należy połączyć dwa porównania operatorem logicznym AND: `(b >= 10) && (b <= 100)`. Przedział domknięty oznacza, że wartości graniczne 10 i 100 także są dozwolone.

Dla przedziału zamkniętego od 10 do 100 zapisuje się dwa porównania połączone operatorem AND: `b >= 10 && b <= 100`. Oznacza to, że oba warunki muszą być spełnione jednocześnie.

Operator `&&` oznacza logiczne „i” — cały warunek jest prawdziwy, gdy oba warunki są prawdziwe. Operator `||` oznacza logiczne „lub” — wystarczy, że prawdziwy jest co najmniej jeden warunek.

Operator `&&` oznacza logiczne „i” — całe wyrażenie jest prawdziwe tylko wtedy, gdy oba warunki są prawdziwe. Operator `||` oznacza logiczne „lub” — wystarczy, że prawdziwy będzie jeden z warunków.

Zmienna `b` ma być jednocześnie większa lub równa 10 oraz mniejsza lub równa 100. Użycie `||` sprawiłoby, że warunek byłby prawdziwy dla prawie każdej liczby, np. dla 5 lub 150.

Treść mówi, że warunek ma być prawdziwy, gdy `a` jest dodatnie lub `b` należy do przedziału od 10 do 100. Słowo „lub” odpowiada operatorowi `||`.

Taki warunek jest prawdziwy dla prawie każdej liczby, np. dla `b = 5` spełnione jest `b <= 100`, a dla `b = 150` spełnione jest `b >= 10`. Do sprawdzenia przynależności do przedziału potrzebny jest operator `&&`.

Zapis `a > 0` sprawdza, czy wartość zmiennej `a` jest większa od zera. W uproszczeniu egzaminacyjnym odpowiada to liczbie dodatniej, choć samo porównanie nie sprawdza, czy liczba jest całkowita.

Nawiasy określają kolejność obliczania warunków i zwiększają czytelność kodu. Dzięki nim łatwiej odróżnić, które porównania tworzą jeden wspólny warunek.

Nawiasy określają kolejność obliczania warunków i poprawiają czytelność kodu. W tym przykładzie oddzielają warunek dotyczący `a` od warunku sprawdzającego zakres wartości `b`.

Treść zadania mówi, że wystarczy spełnienie jednego z dwóch warunków: `a` jest dodatnie lub `b` należy do przedziału od 10 do 100. Dlatego warunki główne łączy `||`, a granice przedziału dla `b` łączy `&&`.

W sensie matematycznym nie zawsze, bo `a > 0` dopuszcza także liczby ułamkowe, np. `2.5`. W pytaniach egzaminacyjnych często zakłada się jednak, że zmienna `a` jest już liczbą, a sprawdzana jest tylko dodatniość.

Można użyć warunku `Number.isInteger(a) && a > 0`. Sprawdza on jednocześnie, czy `a` jest liczbą całkowitą i czy jest większe od zera.

Instrukcja UPDATE służy do modyfikowania wartości w istniejących rekordach tabeli. Zwykle używa się jej razem z SET oraz WHERE.

Instrukcja UPDATE służy do modyfikowania wartości w istniejących rekordach tabeli. Zmieniane kolumny podaje się po słowie SET.

WHERE określa, które rekordy mają zostać zmienione. Bez WHERE aktualizacja obejmie wszystkie rekordy w tabeli.

Klauzula SET wskazuje, które pole tabeli ma zostać zmienione i jaką nową wartość ma otrzymać. Przykład: SET URL = 'toshiba.pl'.

WHERE ogranicza aktualizację tylko do rekordów spełniających warunek, czyli producent = 'TOSHIBA'. Bez WHERE zmienione zostałyby wszystkie rekordy w tabeli.

Polecenie UPDATE podzespoly SET URL = 'toshiba.pl'; zmieniłoby wartość URL we wszystkich rekordach tabeli, niezależnie od producenta. W zadaniu trzeba zmienić tylko rekordy producenta TOSHIBA.

Wartość pola URL zostanie ustawiona na 'toshiba.pl' we wszystkich rekordach tabeli podzespoly. Jest to niebezpieczne, jeśli zmiana miała dotyczyć tylko części danych.

Poprawna składnia to: UPDATE nazwa_tabeli SET kolumna = wartość WHERE warunek; Na przykład: UPDATE podzespoly SET URL='toshiba.pl' WHERE producent='TOSHIBA';

Ogólna składnia to: UPDATE nazwa_tabeli SET kolumna = wartość WHERE warunek;. Najpierw podaje się tabelę, potem zmieniane pole, a na końcu warunek wyboru rekordów.

Do porównania używa się operatora równości =, a wartości tekstowe zapisuje się w apostrofach. Przykład: WHERE producent = 'TOSHIBA'.

Wartości tekstowe, czyli literały znakowe, zapisuje się w apostrofach, np. 'TOSHIBA' lub 'toshiba.pl'. Bez apostrofów SQL mógłby potraktować tekst jako nazwę kolumny lub obiektu.

Oznacza przypisanie nowej wartości do kolumny URL. Każdy rekord spełniający warunek WHERE otrzyma w tej kolumnie wartość 'toshiba.pl'.

W WHERE zapis producent = 'TOSHIBA' jest porównaniem, które wybiera pasujące rekordy. W SET zapis URL = 'toshiba.pl' oznacza przypisanie nowej wartości do kolumny.