Pytania pomocnicze - INF.03

Formularze służą przede wszystkim do wygodnego wprowadzania, edytowania, przeglądania i usuwania danych. Ukrywają przed użytkownikiem techniczne szczegóły pracy z bazą.

Formularz bazy danych służy głównie do wygodnego wprowadzania, edytowania i usuwania danych bez konieczności bezpośredniej pracy na tabelach lub pisania zapytań SQL.

Formularz służy do pracy z pojedynczymi danymi lub rekordami, np. ich dodawania i edycji. Raport służy głównie do prezentowania, drukowania i podsumowywania danych.

Formularze prezentują pola w czytelnej postaci, mogą ograniczać liczbę widocznych danych oraz zmniejszają ryzyko błędów użytkownika podczas edycji rekordów.

Formularz służy do obsługi danych, czyli ich dodawania, edytowania i usuwania. Raport służy do prezentowania i drukowania zestawień danych.

Najczęściej są to `INSERT INTO` przy dodawaniu danych, `UPDATE` przy edycji oraz `DELETE FROM` przy usuwaniu rekordów. Formularz jest interfejsem, a SQL wykonuje właściwą operację w bazie.

Użytkownik nie musi znać struktury tabel ani składni SQL. Wprowadza dane w opisanych polach, a aplikacja zapisuje je w odpowiednich miejscach bazy.

Formularze najczęściej realizują operacje Create, Update i Delete, czyli dodawanie, modyfikowanie i usuwanie rekordów. Mogą też wyświetlać dane, czyli realizować operację Read.

Walidacja sprawdza, czy dane są poprawne przed zapisem do bazy, np. czy e-mail ma właściwy format albo czy wymagane pole nie jest puste. Pomaga ograniczyć błędy i niespójność danych.

Nie. Relacje między tabelami tworzy się za pomocą kluczy głównych i obcych oraz odpowiednich więzów integralności. Formularz może jedynie korzystać z tych relacji podczas obsługi danych.

Tak, formularz może zawierać pola wyszukiwania lub filtrowania, ale jego podstawowym celem w kontekście zarządzania bazą jest ułatwienie wprowadzania, edytowania i usuwania danych.

Nie, relacje tworzy się przez klucze główne, klucze obce i więzy integralności. Formularz może jedynie ułatwiać wprowadzanie danych powiązanych z tymi relacjami.

CRUD oznacza Create, Read, Update, Delete, czyli tworzenie, odczyt, aktualizację i usuwanie danych. Są to podstawowe operacje wykonywane przez większość aplikacji korzystających z baz danych.

Ponieważ służy do grupowania i organizowania elementów strony, a nie do bezpośredniego wyróżniania lub zmiany znaczenia fragmentu tekstu.

Znacznik `<em>` oznacza tekst zaakcentowany. Przeglądarki najczęściej wyświetlają go kursywą, ale jego głównym celem jest nadanie znaczenia semantycznego.

Znacznik `<strong>` oznacza tekst o dużym znaczeniu lub ważności. Zwykle jest wyświetlany jako pogrubiony.

Znacznik <em> oznacza tekst zaakcentowany, czyli taki, na który należy położyć nacisk. Przeglądarki zwykle wyświetlają go kursywą.

Znacznik `<sub>` służy do zapisu indeksu dolnego. Typowy przykład to wzór chemiczny `H<sub>2</sub>O`.

Znacznik <strong> oznacza tekst o dużej ważności. Przeglądarki najczęściej wyświetlają go pogrubieniem.

Znacznik <sub> zapisuje tekst jako indeks dolny, np. we wzorze chemicznym H₂O.

`<div>` jest elementem blokowym służącym do grupowania treści i budowania struktury strony. Nie nadaje tekstowi konkretnego formatowania tak jak `<em>`, `<strong>` czy `<sub>`.

Znacznik semantyczny opisuje znaczenie treści, np. `<strong>` wskazuje ważny tekst. Znacznik strukturalny, np. `<div>`, organizuje układ dokumentu.

Znacznik strukturalny organizuje układ dokumentu, np. <div>. Znacznik formatowania tekstu wpływa na sposób oznaczenia lub prezentacji fragmentu tekstu, np. <strong> albo <em>.

Wygląd tekstu najlepiej definiować w CSS. HTML powinien głównie opisywać strukturę i znaczenie treści.

Tak, ale robi się to za pomocą CSS, np. przez ustawienie koloru tła, obramowania, marginesów lub rozmiaru.

Mniejsza rozdzielczość oznacza mniej pikseli do zapisania. Im mniej pikseli, tym zwykle mniej danych w pliku graficznym.

Mniejsza rozdzielczość oznacza mniej pikseli do zapisania. Im mniej pikseli, tym zwykle mniejszy rozmiar pliku graficznego.

Nie. Większa głębia kolorów oznacza więcej informacji o kolorze każdego piksela, co najczęściej zwiększa rozmiar pliku.

BMP zazwyczaj nie stosuje efektywnej kompresji, dlatego pliki są bardzo duże. W Internecie lepiej używać formatów takich jak JPG, PNG, WebP lub GIF.

BMP zwykle zapisuje obraz bez efektywnej kompresji, przez co pliki są duże. W internecie częściej używa się formatów JPEG, PNG, GIF lub WebP.

Zmniejszenie rozdzielczości redukuje liczbę pikseli obrazu. Kompresja zmniejsza rozmiar zapisu danych, czasem bez zmiany wymiarów obrazu.

Warto to zrobić, gdy obraz ma większe wymiary niż potrzebne do wyświetlenia na stronie. Przykładem jest zdjęcie z aparatu używane jako mała ilustracja.

JPG sprawdza się głównie przy zdjęciach, gdzie dopuszczalna jest kompresja stratna. PNG jest lepszy dla grafik z przezroczystością, ikon, schematów i obrazów z ostrymi krawędziami.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli obrazu, a jakość kompresji określa, jak mocno dane obrazu są upraszczane przy zapisie. Oba parametry mogą wpływać na rozmiar pliku.

Nie. Kanał alfa przechowuje informacje o przezroczystości, więc zwykle zwiększa ilość danych w pliku.

Nie. Kanał alfa przechowuje informacje o przezroczystości, więc dodaje kolejne dane do obrazu i może zwiększyć rozmiar pliku.

Nie. Większa głębia kolorów oznacza więcej informacji o kolorze każdego piksela, co może zwiększyć rozmiar pliku.

Duże pliki graficzne dłużej się pobierają, zwiększają transfer danych i mogą opóźniać wyświetlenie strony użytkownikowi.

W3C oznacza World Wide Web Consortium. Jest to organizacja zajmująca się opracowywaniem standardów dla technologii internetowych.

W3C, czyli World Wide Web Consortium, opracowuje i publikuje standardy technologii internetowych, m.in. HTML, CSS i wytyczne dostępności WCAG.

Z W3C kojarzy się przede wszystkim HTML, CSS, DOM oraz standardy dostępności stron, takie jak WCAG.

Standardy HTML ujednolicają sposób tworzenia dokumentów WWW, dzięki czemu strony mogą być poprawnie interpretowane przez różne przeglądarki i narzędzia.

Standardy HTML określają, jak przeglądarki powinny interpretować kod strony. Dzięki temu strony działają bardziej przewidywalnie w różnych przeglądarkach.

W3C specjalizuje się w standardach sieci WWW, natomiast ISO jest międzynarodową organizacją normalizacyjną obejmującą wiele dziedzin, nie tylko technologie internetowe.

Nie. WYSIWYG oznacza sposób edycji treści, w którym użytkownik widzi efekt podobny do końcowego wyglądu dokumentu lub strony.

W3C specjalizuje się w standardach technologii WWW, takich jak HTML i CSS. ISO to ogólnoświatowa organizacja normalizacyjna zajmująca się wieloma dziedzinami, nie tylko Internetem.

WYSIWYG to sposób edycji dokumentu lub strony, w którym widoczny efekt przypomina wynik końcowy. Nie jest to organizacja standaryzująca HTML.

W3C udostępnia narzędzia walidacyjne, które sprawdzają, czy kod HTML jest zgodny ze standardami i nie zawiera błędów składniowych.

NASK to polska instytucja badawcza i operator rejestru domeny `.pl`. Nie odpowiada za wyznaczanie standardów języka HTML.

Operator IN sprawdza, czy wartość kolumny znajduje się na podanej liście wartości. Warunek `wiek IN (18,30)` oznacza wiek równy 18 albo równy 30.

Oznacza, że wybrane zostaną tylko rekordy, w których kolumna wiek ma wartość 18 albo 30. Nie obejmuje wartości pomiędzy nimi.

Nie. Ten zapis wybiera tylko wartości dokładnie równe 18 lub 30. Do przedziału należy użyć np. `BETWEEN 18 AND 30` albo warunku `wiek >= 18 AND wiek <= 30`.

`IN` sprawdza, czy wartość znajduje się na liście konkretnych wartości. `BETWEEN` sprawdza, czy wartość mieści się w podanym przedziale.

Warunek `wiek IN (18, 30)` można zapisać jako `wiek = 18 OR wiek = 30`. Oba zapisy są równoważne.

Zapytanie zwróci tylko trzy wskazane kolumny: `imie`, `pesel` i `wiek`. Nie zwróci np. nazwiska, jeśli nie zostało wymienione po słowie `SELECT`.

Zapytanie zwróci tylko kolumny `imie`, `pesel` i `wiek` z tabeli `dane`. Inne kolumny z tej tabeli nie pojawią się w wyniku.

Klauzula WHERE filtruje rekordy, czyli decyduje, które wiersze tabeli zostaną uwzględnione w wyniku. Bez WHERE zapytanie zwróciłoby wszystkie wiersze z tabeli.

Można użyć operatora OR: `wiek = 18 OR wiek = 30`. Oba zapisy wybiorą osoby mające dokładnie 18 lub dokładnie 30 lat.

Nie. `IN (18, 30)` oznacza dokładnie wartości 18 lub 30. Do przedziału od 18 do 30 używa się np. `BETWEEN 18 AND 30`.

`IN` sprawdza przynależność do konkretnej listy wartości, np. 18 lub 30. `BETWEEN` sprawdza, czy wartość mieści się w zakresie, np. od 18 do 30 włącznie.

Klauzula `WHERE` służy do filtrowania rekordów. Dzięki niej wynik zawiera tylko te wiersze, które spełniają podany warunek.

Znacznik otwarty później musi zostać zamknięty wcześniej. Poprawny schemat to np. `<b><i>tekst</i></b>`, a błędny to `<b><i>tekst</b></i>`.

Znacznik otwarty jako ostatni musi zostać zamknięty jako pierwszy. Nie wolno zamykać elementu zewnętrznego przed zamknięciem elementu znajdującego się w jego środku.

Element <i> został otwarty wewnątrz elementu <b>, więc powinien zostać zamknięty przed </b>. Poprawny zapis to <b><i>tekst</i></b>.

Ponieważ znacznik `<i>` został otwarty wewnątrz `<b>`, ale zamknięto najpierw `<b>`. Narusza to kolejność zagnieżdżania elementów.

Tak. <h6> jest poprawnym znacznikiem nagłówka HTML i oznacza nagłówek najniższego poziomu spośród h1-h6.

Należy zamknąć `<i>` przed zamknięciem `<b>`, czyli zapisać: `<b>ang.<i>Cascading Style Sheets</i></b>`.

Tak. Znacznik <br> służy do wymuszenia przełamania linii i może być użyty wewnątrz akapitu.

Tak. `<h6>` jest poprawnym znacznikiem nagłówka HTML i oznacza nagłówek najniższego poziomu spośród `<h1>`–`<h6>`.

W HTML znacznik <br> jest elementem pustym i nie wymaga osobnego znacznika zamykającego. W XHTML często zapisuje się go jako <br />.

Nie. W HTML5 poprawny jest zapis `<br>`. Zapis `<br />` jest dopuszczalny, ale charakterystyczny głównie dla XHTML.

Należy najpierw zamknąć znacznik <i>, a dopiero potem <b>: <b>ang.<i>Cascading Style Sheets</i></b>.

Tak. `<br>` może być użyty wewnątrz `<p>`, jeśli chcemy wymusić przełamanie wiersza w obrębie akapitu.

Błąd walidacji dotyczy niezgodności kodu ze standardem HTML. Błąd wyglądu może wynikać np. z CSS i nie zawsze oznacza niepoprawny HTML.

Walidacja HTML to sprawdzenie, czy kod strony jest zgodny ze standardami języka HTML. Pozwala wykryć między innymi błędy składniowe i niepoprawne zagnieżdżenia znaczników.

MP3 stosuje kompresję stratną, czyli usuwa część informacji dźwiękowych mniej istotnych dla słuchacza. WAV zwykle przechowuje dźwięk bez takiej kompresji.

Kompresja stratna usuwa część danych, aby mocno zmniejszyć rozmiar pliku, co może pogorszyć jakość. Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar bez utraty informacji, ale zwykle mniej skutecznie.

WAV najczęściej przechowuje dźwięk bez kompresji, dlatego zawiera znacznie więcej danych. MP3 usuwa część informacji dźwiękowych i zapisuje plik w mniejszym rozmiarze.

Kompresja stratna zmniejsza rozmiar kosztem części danych, np. MP3. Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar bez utraty informacji, np. FLAC.

PCM to sposób cyfrowego zapisu dźwięku polegający na próbkowaniu sygnału analogowego. Zwykle jest to zapis nieskompresowany, dlatego zajmuje dużo miejsca.

PCM to sposób nieskompresowanego cyfrowego zapisu dźwięku. Zwykle zajmuje dużo miejsca w porównaniu z MP3.

Wyższy bitrate oznacza zwykle lepszą jakość dźwięku, ale większy rozmiar pliku. Niższy bitrate daje mniejszy plik, ale może powodować słyszalną utratę jakości.

WAV dobrze nadaje się do edycji, nagrywania i przechowywania dźwięku w wysokiej jakości. Jego wadą jest duży rozmiar plików.

MP3 pozwala uzyskać mały rozmiar pliku przy akceptowalnej jakości dźwięku. Dzięki temu nadaje się do przesyłania, pobierania i odtwarzania online.

MP3 zapewnia mały rozmiar pliku przy akceptowalnej jakości dźwięku. Dzięki temu szybciej się pobiera i łatwiej go przesyłać.

Nie. CD-Audio przechowuje dźwięk w jakości płyty CD, bez kompresji stratnej typu MP3, dlatego dane zajmują stosunkowo dużo miejsca.

Nie. CD-Audio wykorzystuje nieskompresowany zapis PCM, dlatego nie oferuje dużej kompresji rozmiaru.

Do wskazania pliku audio stosuje się zwykle atrybut `src`, np. w znaczniku `<audio>` albo w elemencie `<source>`. Atrybut `href` służy głównie do odnośników, np. w znaczniku `<a>`.

Atrybut `src` wskazuje źródło pliku, np. obrazu, dźwięku lub filmu. W przypadku dźwięku może zawierać ścieżkę do pliku MP3, WAV lub OGG.

`href` służy głównie do podawania adresu odsyłacza, np. w znaczniku `<a>`. Do wskazywania pliku dźwiękowego używa się zwykle `src`, a nie `href`.

Atrybut `href` tworzy link do zasobu, ale sam nie uruchamia odtwarzania dźwięku jako tła. Dodatkowo ścieżka `c:/100.wav` wskazuje lokalny dysk komputera, więc nie będzie poprawnie działać u innych użytkowników strony.

Obecnie używa się znacznika `<audio>`. Pozwala on odtwarzać pliki dźwiękowe i może mieć atrybuty takie jak `src`, `controls`, `autoplay` oraz `loop`.

W HTML5 używa się znacznika `<audio>`, np. `<audio src="muzyka.mp3" controls></audio>`. Można też dodać atrybuty takie jak `autoplay`, `loop` i `muted`, zależnie od potrzeb.

Atrybut `loop` powoduje zapętlenie odtwarzania pliku audio. W HTML5 jest to atrybut logiczny, więc zapisuje się go najczęściej jako samo `loop`, bez wartości liczbowej.

Atrybut `loop` powoduje ponowne uruchomienie dźwięku po zakończeniu odtwarzania. W starszych rozwiązaniach można było spotkać zapis określający liczbę powtórzeń, np. `loop="10"`.

Przeglądarki często blokują automatyczne odtwarzanie dźwięku, aby nie przeszkadzać użytkownikowi. Autoodtwarzanie jest zwykle dopuszczane, gdy dźwięk jest wyciszony albo po interakcji użytkownika ze stroną.

Przeglądarki często blokują automatyczne odtwarzanie dźwięku bez interakcji użytkownika. Jest to też niekorzystne dla dostępności i wygody korzystania ze strony.

`controls` wyświetla użytkownikowi panel sterowania odtwarzaniem. `autoplay` próbuje rozpocząć odtwarzanie automatycznie po załadowaniu strony.

`src` wskazuje źródło zasobu osadzanego w dokumencie, np. obrazu, skryptu lub dźwięku. `href` wskazuje adres odnośnika albo powiązanego zasobu, np. w `<a>` lub `<link>`.

Służy do wyświetlania szczegółowych informacji o zmiennej: jej typu, wartości oraz struktury, jeśli jest tablicą lub obiektem.

Funkcja var_dump() wyświetla informacje o zmiennej: jej typ oraz wartość. Jest często używana podczas debugowania kodu.

`echo` wypisuje głównie wartość, najczęściej tekst lub liczbę. `var_dump()` pokazuje także typ danych i dodatkowe informacje diagnostyczne.

echo wypisuje głównie tekst lub wartości proste, ale nie pokazuje typu zmiennej. var_dump() pokazuje zarówno typ, jak i szczegółową zawartość zmiennej.

`strlen()` zwraca długość ciągu znaków, ale nie służy do sprawdzania typu zmiennej ani pełnej informacji o jej wartości.

Dla tablic var_dump() pokazuje liczbę elementów, indeksy, typy i wartości poszczególnych elementów. Dzięki temu łatwo sprawdzić strukturę danych.

Pokaże typ `string`, długość tekstu oraz jego zawartość, np. `string(3) "PHP"`.

Nie powinno się go zostawiać w wersji produkcyjnej, ponieważ może ujawniać strukturę danych i informacje techniczne. Służy głównie do testowania i debugowania.

Warto jej używać podczas debugowania, gdy trzeba sprawdzić, jaką wartość ma zmienna i czy ma oczekiwany typ danych.

Dla tekstu var_dump() pokaże typ string, długość ciągu oraz jego wartość. Przykładowo: string(5) "tekst".

Nie. Jest to funkcja diagnostyczna dla programisty, a nie narzędzie do estetycznego prezentowania danych w interfejsie strony.

readfile() odczytuje i wysyła zawartość pliku, implode() łączy elementy tablicy w tekst, a strlen() zwraca długość tekstu. Żadna z tych funkcji nie pokazuje jednocześnie typu i wartości zmiennej.

Właściwość `text-decoration` służy do ustawiania dekoracji tekstu, np. podkreślenia, przekreślenia lub linii nad tekstem. Typowe wartości to `underline`, `overline` i `line-through`.

Właściwość `text-decoration` służy do ustawiania dekoracji tekstu, np. podkreślenia, przekreślenia lub linii nad tekstem. Typowe wartości to `underline`, `overline`, `line-through` i `none`.

Wartość `underline` dodaje linię pod tekstem, czyli podkreślenie. Jest często domyślnie stosowana dla linków.

Wartość `underline` dodaje linię pod tekstem, czyli podkreślenie. Jest często domyślnie stosowana dla linków.

Wartość `line-through` powoduje przekreślenie tekstu poziomą linią. Może być używana np. do oznaczania starej ceny produktu.

Wartość `line-through` przekreśla tekst poziomą linią. Może być używana np. do oznaczania starej ceny lub usuniętej treści.

`text-decoration` określa dekorację tekstu, np. podkreślenie lub przekreślenie. `text-align` odpowiada za wyrównanie tekstu, np. do lewej, do prawej lub do środka.

`text-decoration` odpowiada za ozdobniki tekstu, np. podkreślenie lub przekreślenie. `font-style` określa styl kroju pisma, np. `normal`, `italic` lub `oblique`.

Wartość `blink` miała powodować miganie tekstu, ale jest przestarzała i słabo wspierana przez współczesne przeglądarki. Nie zaleca się jej używania w praktycznych projektach.

Nie. Wartość `blink` była używana do migania tekstu, ale jest przestarzała i w większości współczesnych przeglądarek nie jest obsługiwana lub nie powinna być stosowana.

Nie, standardową właściwością CSS do dekorowania tekstu jest `text-decoration`. Odpowiedź `font-decoration` jest myląca, ponieważ CSS używa osobnych właściwości takich jak `font-style`, `font-weight` i `text-decoration`.

Należy użyć deklaracji `text-decoration: none;`, np. `a { text-decoration: none; }`. Usuwa ona domyślne podkreślenie odnośnika.