Pytania pomocnicze - INF.03

Najpierw wykonuje blok instrukcji, a dopiero potem sprawdza warunek. Dlatego pętla `do...while` wykona się zawsze co najmniej jeden raz.

Oznacza, że długość tekstu zapisanego w zmiennej `imie` jest mniejsza niż 3 znaki. Nie chodzi o wartość liczbową, tylko o liczbę znaków.

Pętla zakończy się, gdy warunek stanie się fałszywy, czyli gdy `imie.length` będzie równe co najmniej 3.

Kod nie sprawdza, czy wpisano liczbę większą niż 3. Sprawdza długość wpisanego tekstu za pomocą właściwości `.length`.

Nie. Liczba powtórzeń zależy od danych wpisanych przez użytkownika. Jeśli od razu wpisze tekst mający minimum 3 znaki, pętla wykona się tylko raz.

Funkcja `prompt()` wyświetla okno dialogowe i pobiera od użytkownika tekst. Zwrócona wartość może zostać zapisana w zmiennej.

Funkcja `alert()` wyświetla komunikat ostrzegający użytkownika, że wpisany tekst jest niepoprawny, gdy ma mniej niż 3 znaki.

Zmienna `imie` przechowuje tekst wpisany przez użytkownika w oknie `prompt()`. Następnie jej długość jest sprawdzana w instrukcji warunkowej i w warunku pętli.

Padding to wewnętrzny odstęp elementu, czyli przestrzeń między jego zawartością a obramowaniem. Służy do odsuwania treści od krawędzi elementu.

`padding-top` ustawia górny margines wewnętrzny elementu. Określa odstęp między górną krawędzią zawartości a górnym obramowaniem.

`padding` tworzy odstęp wewnątrz elementu, między treścią a obramowaniem. `margin` tworzy odstęp na zewnątrz elementu, między nim a innymi elementami.

Tak, domyślnie padding zwiększa całkowity rozmiar elementu. Można to zmienić przez zastosowanie `box-sizing: border-box`.

Należy użyć właściwości skróconej `padding`, np. `padding: 20px;`. Ustawi ona odstęp wewnętrzny 20 px z każdej strony.

Można stosować m.in. `px`, `%`, `em`, `rem`. Najczęściej w prostych zadaniach egzaminacyjnych spotyka się piksele, np. `padding-top: 10px`.

Funkcja `AVG()` oblicza średnią arytmetyczną wartości z wybranej kolumny liczbowej. Zwraca jedną wartość wynikową.

Najpierw wartości są sumowane: 4 + 3 + 4 + 3 = 14. Następnie suma jest dzielona przez liczbę wartości, czyli 4, więc wynik to 3.5.

`AVG()` zwraca średnią wartość, natomiast `SUM()` zwraca sumę wartości. Dla ocen 4, 3, 4, 3 funkcja `AVG()` zwróci 3.5, a `SUM()` zwróci 14.

`AVG()` oblicza średnią z wartości liczbowych, a `COUNT()` zlicza rekordy lub niepuste wartości. Dla czterech wierszy `COUNT(*)` zwróci 4.

Nie, funkcja `AVG()` ignoruje wartości `NULL`. Średnia jest liczona tylko z rekordów, w których dana kolumna ma wartość liczbową.

Można użyć aliasu `AS`, np. `SELECT AVG(ocena) AS srednia_ocen FROM uczniowie;`. Dzięki temu wynikowa kolumna ma czytelną nazwę.

Nadaje użytkownikowi wszystkie dostępne uprawnienia w określonym zakresie, np. do tabeli lub bazy danych. Może obejmować m.in. odczyt, dodawanie, aktualizację i usuwanie danych.

Polecenie `REVOKE` odbiera użytkownikowi wskazane uprawnienia. Jeśli odbierze się tylko `SELECT`, `INSERT` i `UPDATE`, pozostałe prawa nadal mogą obowiązywać.

Do przeglądania danych służy uprawnienie `SELECT`. Bez niego użytkownik nie powinien wykonywać zapytań odczytujących rekordy z tabeli.

Dodawanie rekordów wymaga uprawnienia `INSERT`. Odebranie tego prawa blokuje możliwość wstawiania nowych danych.

Do modyfikowania istniejących rekordów służy uprawnienie `UPDATE`. Po jego odebraniu użytkownik nie może aktualizować danych w tabeli.

Ponieważ usuwanie danych wymaga osobnego uprawnienia `DELETE`. Jeśli `DELETE` nie zostało odebrane poleceniem `REVOKE`, użytkownik nadal może usuwać rekordy.

`DELETE` usuwa rekordy z tabeli, ale sama tabela pozostaje. `DROP` usuwa cały obiekt, np. tabelę wraz z jej strukturą.

Służy do dodawania lub usuwania dekoracji tekstu, takich jak podkreślenie, nadkreślenie, przekreślenie albo brak dekoracji.

Należy użyć zapisu `text-decoration: underline;`. Powoduje on wyświetlenie linii pod tekstem.

Do tego służy wartość `overline`, np. `text-decoration: overline;`. Linia zostanie narysowana nad tekstem.

Należy zastosować `text-decoration: none;` dla selektora linku, np. `a { text-decoration: none; }`.

`text-decoration` dodaje dekoracje tekstu, np. podkreślenie. `text-align` służy do wyrównywania tekstu, np. do lewej, prawej lub środka.

`text-decoration` odpowiada za linie i dekoracje tekstu. `text-transform` zmienia wielkość liter, np. na wielkie lub małe.

`text-decoration` dodaje efekty takie jak podkreślenie. `text-indent` ustawia wcięcie pierwszego wiersza tekstu.

Warstwy pozwalają rozdzielić elementy obrazu na niezależne części. Dzięki temu można edytować jeden element bez naruszania pozostałych.

Warstwy pozwalają oddzielić elementy obrazu i edytować je niezależnie. Dzięki temu można zmienić np. tekst lub logo bez naruszania tła.

Ponieważ zmiany dotyczą tylko wybranej warstwy. Pozostałe elementy projektu mogą pozostać niezmienione.

Umożliwiają osobną edycję tła, tekstu, obiektów i efektów. Pozwalają też zmieniać kolejność elementów oraz ukrywać lub blokować wybrane części projektu.

Warstwa przechowuje osobny element obrazu, a kanał alfa określa przezroczystość pikseli. Kanał alfa może być używany w warstwie, ale nie zastępuje warstw.

Warstwa służy do organizowania i edycji elementów obrazu. Kadrowanie polega na przycięciu obrazu do wybranego obszaru.

Histogram to wykres pokazujący rozkład jasności lub kolorów w obrazie. Służy do oceny ekspozycji i kontrastu, a nie do niezależnej edycji elementów.

Warstwa jest niezależną częścią kompozycji graficznej. Kanał alfa przechowuje informację o przezroczystości pikseli.

Kadrowanie polega na przycięciu obrazu do wybranego fragmentu. Nie służy do edycji nałożonych na siebie elementów.

Histogram pokazuje rozkład jasności lub kolorów w obrazie. Pomaga ocenić ekspozycję i kontrast, ale nie służy do edycji nałożonych na siebie elementów.

Warstwy znajdujące się wyżej zasłaniają warstwy położone niżej, jeśli nie są przezroczyste. Zmiana kolejności warstw zmienia widoczność elementów.

Kolejność warstw decyduje o tym, które elementy znajdują się na wierzchu, a które pod spodem. Warstwa wyżej na liście zwykle zasłania warstwy położone niżej.

Atrybut `href` określa cel odnośnika, czyli adres strony, pliku, kotwicy lub specjalnego linku, np. `mailto:`.

Znacznik <a> służy do tworzenia hiperłączy, czyli klikalnych odnośników. Może prowadzić do strony WWW, pliku, adresu e-mail lub fragmentu tej samej strony.

Atrybut href określa miejsce docelowe linku. Bez niego znacznik <a> nie wskazuje, dokąd ma prowadzić kliknięcie.

Link `http` lub `https` prowadzi do strony internetowej. Link `mailto:` otwiera program pocztowy z przygotowaną wiadomością do wskazanego adresata.

mailto: to schemat adresu używany do tworzenia linku e-mail. Po kliknięciu przeglądarka próbuje otworzyć domyślny program pocztowy.

Podstawowy odnośnik ma postać `<a href="adres">tekst</a>`, gdzie `tekst` jest klikalną częścią widoczną na stronie.

Po `http://` powinien wystąpić poprawny adres hosta, np. domena. Dwukropek bez nazwy hosta oznacza błędną konstrukcję adresu URL.

Poprawny zapis to np. <a href="mailto:[email protected]">Napisz do nas</a>. Wartość atrybutu href zawiera wtedy prefiks mailto: oraz adres e-mail.

Poprawny link do strony może wyglądać tak: <a href="https://example.com">Strona</a>. Adres powinien zawierać poprawny protokół, np. http:// lub https://.

Tak, HTML dopuszcza zarówno cudzysłowy podwójne, jak i apostrofy. Ważne jest, aby wartość atrybutu była poprawnie otwarta i zamknięta tym samym znakiem.

Po http:// powinien wystąpić poprawny adres domeny, adres IP lub nazwa hosta. Dwukropek bezpośrednio po ukośnikach oznacza błędną strukturę adresu URL.

Przeglądarka spróbuje uruchomić domyślną aplikację pocztową i utworzyć nową wiadomość do adresu `[email protected]`.

Technicznie HTML dopuszcza zarówno apostrofy, jak i cudzysłowy wokół wartości atrybutów. W zadaniach egzaminacyjnych najczęściej oczekiwany jest jednak klasyczny zapis z cudzysłowami podwójnymi.

To reguły, które pilnują poprawności i spójności danych. Zapobiegają m.in. tworzeniu rekordów odwołujących się do nieistniejących danych.

Więzy integralności to reguły pilnujące poprawności i spójności danych w bazie. Zapobiegają np. wpisaniu rekordu podrzędnego bez istniejącego rekordu nadrzędnego.

Integralność referencyjna oznacza, że wartość klucza obcego musi wskazywać istniejący rekord w tabeli nadrzędnej. Chroni to bazę przed niespójnymi powiązaniami.

Klucz obcy łączy rekord jednej tabeli z rekordem w innej tabeli. Dzięki temu baza może kontrolować, czy odwołanie wskazuje na istniejący rekord.

Klucz główny jednoznacznie identyfikuje rekord w tabeli. Klucz obcy przechowuje odwołanie do klucza głównego w innej tabeli.

Integralność referencyjna oznacza, że relacje między tabelami są spójne. Access nie pozwoli np. dodać zamówienia dla klienta, który nie istnieje w tabeli Klienci.

Kwerenda aktualizująca zmienia istniejące dane w tabeli. Nie definiuje stałych reguł poprawności relacji między tabelami.

Kwerenda aktualizująca zmienia dane w tabelach, ale sama nie definiuje zasad spójności. Integralność zapewniają reguły, relacje, klucze i ograniczenia.

Archiwizacja polega na wykonaniu kopii danych na potrzeby odtworzenia ich w przyszłości. Nie kontroluje poprawności relacji ani wartości w tabelach.

Archiwizacja polega na tworzeniu kopii danych na wypadek awarii lub utraty informacji. Nie zapobiega błędnym relacjom ani niespójnym wpisom w działającej bazie.

Służy głównie do zmniejszenia rozmiaru pliku bazy i poprawy jej działania. Nie zastępuje więzów integralności.

Nie. Defragmentacja lub kompaktowanie może poprawić organizację pliku i wydajność, ale nie definiuje zasad poprawności danych.

Baza może zablokować usunięcie klienta, jeśli istnieją powiązane z nim zamówienia. Może też uniemożliwić dodanie rekordu z niepoprawnym kluczem obcym.

Mogą powstać niespójne dane, np. zamówienia przypisane do nieistniejących klientów. Utrudnia to raportowanie, wyszukiwanie i utrzymanie bazy.

Właściwość `float` przesuwa element do lewej lub prawej strony kontenera, a pozostała treść może go opływać. Najczęściej historycznie używano jej do ustawiania obrazów obok tekstu.

Właściwość `float` powoduje przesunięcie elementu do lewej lub prawej strony kontenera, a tekst oraz elementy liniowe mogą go opływać.

Zapis `float: right;` ustawia obraz po prawej stronie, a tekst opływa go z lewej strony. Taki efekt widać na ilustracji z obrazem umieszczonym po prawej.

Należy zastosować styl `float: right;` dla obrazu, np. `<img src="obraz.png" style="float: right;">`.

`float: left;` przesuwa element do lewej strony, a tekst opływa go z prawej. `float: right;` przesuwa element do prawej strony, a tekst opływa go z lewej.

`float: left;` przesuwa element do lewej strony, a tekst opływa go z prawej. `float: right;` przesuwa element do prawej strony, a tekst opływa go z lewej.

Właściwość `clear` służy do zatrzymania opływania elementów ustawionych przez `float`. Na przykład `clear: both;` sprawia, że element zaczyna się poniżej elementów pływających po lewej i prawej stronie.

Właściwość `clear` zatrzymuje opływanie elementów pływających. Na przykład `clear: both;` sprawia, że element pojawi się poniżej elementów z `float` po obu stronach.

`table` nie jest właściwością CSS służącą do opływania tekstem. Do tego celu używa się właściwości `float` z wartościami np. `left` lub `right`.

Nie. `table` nie jest właściwością służącą do ustawiania opływania. Do tego używa się właściwości `float`.

Można użyć atrybutu `style`, np. `<img src="obraz.png" style="float: right;">`. W praktyce lepiej przenosić style do osobnego pliku CSS.

Można wpisać go bezpośrednio w atrybucie `style` znacznika `<img>`, w arkuszu wewnętrznym w sekcji `<style>` albo w zewnętrznym pliku CSS.

Najpierw trzeba poznać problem, cele i oczekiwania klienta. Dopiero na tej podstawie można precyzyjnie opisać wymagania aplikacji.

Najpierw analizuje się potrzeby klienta, potem tworzy specyfikację wymagań. Następnie aplikację się implementuje, testuje i dopiero po pozytywnych testach wdraża.

Analiza polega na zebraniu informacji i zrozumieniu potrzeb. Specyfikacja to uporządkowany opis tego, co aplikacja ma robić i jakie warunki ma spełniać.

Analiza potrzeb klienta polega na ustaleniu, jaki problem ma rozwiązać aplikacja i czego oczekuje użytkownik. Specyfikacja wymagań zapisuje te ustalenia w bardziej formalnej postaci, np. jako lista funkcji i ograniczeń.

Testowanie pozwala wykryć i poprawić błędy przed udostępnieniem aplikacji użytkownikom. Wdrożenie niesprawdzonej aplikacji może prowadzić do awarii, utraty danych lub niezadowolenia klienta.

Testowanie pozwala wykryć błędy przed przekazaniem aplikacji użytkownikom. Wdrożenie nieprzetestowanego systemu może prowadzić do awarii, utraty danych lub niezadowolenia klienta.

Wdrożenie to uruchomienie aplikacji w środowisku, w którym będą korzystać z niej użytkownicy. Może obejmować publikację na serwerze, konfigurację bazy danych i ustawienie domeny.

Etap tworzenia obejmuje projektowanie i implementację kodu, przygotowanie bazy danych, interfejsu użytkownika oraz logiki działania aplikacji zgodnie ze specyfikacją.

Specyfikacja może zawierać opis funkcji, uprawnień użytkowników, wyglądu interfejsu, wymagań technicznych, bezpieczeństwa i sposobu przechowywania danych.

Wdrożenie to uruchomienie gotowej i przetestowanej aplikacji w środowisku docelowym, np. na serwerze produkcyjnym. Może obejmować konfigurację, migrację danych i przekazanie systemu użytkownikom.

Aplikacja może nie spełniać oczekiwań klienta, zawierać niepotrzebne funkcje lub wymagać kosztownych poprawek. Brak analizy zwiększa ryzyko niepowodzenia projektu.

Bez analizy i specyfikacji łatwo stworzyć aplikację niezgodną z potrzebami klienta. Programowanie powinno opierać się na wcześniej ustalonych wymaganiach.