Pytania pomocnicze - INF.03

Ponieważ w najprostszym algorytmie trzeba sprawdzić każdy z n elementów przynajmniej raz. Liczba operacji rośnie liniowo wraz z liczbą danych.

Dla n elementów wykonuje zwykle n - 1 porównań, ponieważ pierwszy element przyjmuje się jako początkowe minimum. W notacji O zapisuje się to jako O(n).

O(n) oznacza, że liczba operacji rośnie liniowo, np. jedna pętla po tablicy. O(n²) oznacza wzrost kwadratowy, najczęściej przy dwóch zagnieżdżonych pętlach.

Tak. W posortowanej rosnąco tablicy minimum jest pierwszym elementem, więc można je odczytać w O(1). W pytaniu chodzi jednak o standardowe wyszukiwanie w zestawie liczb, czyli O(n).

O(n!) dotyczy algorytmów sprawdzających ogromną liczbę permutacji lub kombinacji. Znalezienie minimum wymaga jedynie pojedynczego przejścia po danych.

Tak. W obu przypadkach trzeba przejrzeć wszystkie elementy zbioru, dlatego standardowy algorytm ma złożoność O(n).

Polecenie `ALTER TABLE` służy do zmiany struktury istniejącej tabeli, np. dodania, usunięcia lub modyfikacji kolumny.

`ALTER TABLE` zmienia strukturę tabeli, czyli np. kolumny. `UPDATE` zmienia dane zapisane w rekordach tabeli.

Można użyć polecenia `ALTER TABLE` z klauzulą `ADD`, np. `ALTER TABLE uczniowie ADD email VARCHAR(100);`.

Do usunięcia kolumny służy `ALTER TABLE` z klauzulą `DROP COLUMN`, np. `ALTER TABLE uczniowie DROP COLUMN email;`.

Całą tabelę usuwa polecenie `DROP TABLE`. Jest to inna operacja niż `ALTER TABLE`, które modyfikuje istniejącą tabelę.

Nową tabelę tworzy polecenie `CREATE TABLE`. `ALTER TABLE` działa dopiero na tabeli, która już istnieje.

Ponieważ `ALTER TABLE` zmienia definicję struktury bazy danych, a polecenia DDL służą właśnie do definiowania i modyfikowania obiektów bazy danych.

GET przesyła dane w adresie URL, a POST przesyła je w treści żądania HTTP. Dlatego POST jest właściwszy dla danych poufnych i większych formularzy.

Nie. POST tylko ukrywa dane przed paskiem adresu, ale ich nie szyfruje. Do szyfrowania potrzebne jest połączenie HTTPS.

Dane GET są widoczne w adresie URL, mogą trafić do historii przeglądarki, logów serwera lub zostać zapisane jako zakładka. Hasła i inne dane poufne powinny być przesyłane metodą POST przez HTTPS.

W znaczniku form należy użyć atrybutu `method="post"`. Adres skryptu odbierającego dane podaje się zwykle w atrybucie `action`.

Dane przesłane metodą POST są dostępne w superglobalnej tablicy `$_POST`. Na przykład wartość pola `login` można odczytać jako `$_POST['login']`.

Nie w takim sensie jak żądanie GET. Zakładka zapisuje głównie adres URL, a dane POST nie są częścią adresu.

GET jest dobry dla danych niepoufnych, które opisują zapytanie, np. wyszukiwanie lub filtrowanie listy produktów. Taki adres można łatwo skopiować, udostępnić lub zapisać jako zakładkę.

Algorytm porównuje pary sąsiednich elementów tablicy i zamienia je miejscami, jeśli są w niewłaściwej kolejności. Proces powtarza się, aż tablica będzie posortowana.

Największe elementy stopniowo przesuwają się na koniec tablicy, podobnie jak bąbelki unoszące się ku górze. Po każdym pełnym przejściu jeden element trafia na właściwe miejsce.

Sortowanie bąbelkowe wielokrotnie zamienia sąsiednie elementy. Sortowanie przez wybór wyszukuje najmniejszy lub największy element i umieszcza go na odpowiedniej pozycji.

Typowa złożoność czasowa sortowania bąbelkowego wynosi O(n²). Oznacza to, że dla dużych tablic algorytm jest mało wydajny.

Może być użyteczne w nauce algorytmów, ponieważ jest proste do zrozumienia i zapisania. W praktycznych zastosowaniach częściej używa się szybszych algorytmów sortowania.

Sortowanie szybkie dzieli tablicę względem elementu zwanego pivotem i sortuje części tablicy osobno. Sortowanie bąbelkowe działa prostszą metodą porównywania sąsiednich elementów.

Najważniejsze słowa-klucze to: porównywanie sąsiednich elementów, zamiana elementów miejscami oraz powtarzanie procesu. Taki opis wskazuje na sortowanie bąbelkowe.

Należy zapisać szerokość i wysokość jako stosunek, np. 1920:1080, a następnie skrócić go przez największy wspólny dzielnik. Wynik pokazuje proporcje obrazu.

Stosunek 320:240 po skróceniu daje 4:3. To proporcja typowa dla starszych ekranów, a nie panoramiczne 16:9.

Typowe rozdzielczości 16:9 to 1280 × 720, 1920 × 1080 oraz 2560 × 1440. Po skróceniu każda z nich daje stosunek 16:9.

Oznacza to, że szerokość i wysokość pojedynczego piksela są takie same. Dzięki temu proporcje obrazu można wyznaczyć bezpośrednio z liczby pikseli w poziomie i pionie.

Matematycznie nie jest idealnie równe 16:9, ale jest bardzo bliskie tej proporcji. W praktyce i w wielu testach traktuje się je jako rozdzielczość panoramiczną 16:9.

Można podzielić szerokość przez wysokość. Jeśli wynik jest bliski 1,78, obraz ma proporcje zbliżone do 16:9.

Prostokąt oznacza blok operacyjny, czyli wykonanie czynności obliczeniowej lub przypisania. Przykładem jest zmiana wartości zmiennej.

Ponieważ wykonuje działanie arytmetyczne i przypisuje wynik z powrotem do zmiennej n. Jest to typowa operacja przetwarzania danych.

Blok operacyjny ma kształt prostokąta i zawiera instrukcję wykonania działania. Blok decyzyjny ma kształt rombu i zawiera warunek, np. n > 70.

Instrukcja warunkowa zwykle znajduje się w rombie i ma odpowiedzi typu tak/nie. Przykładem warunku jest n > 70.

Strzałka oznacza przypisanie wartości. Zmienna n otrzymuje nową wartość obliczoną jako dotychczasowe n minus 3.

Zwykle nie. Operacje wejścia i wyjścia, takie jak wyświetlanie danych, często zapisuje się w równoległoboku.

Polecenie wymaga wyświetlenia tylko nazw wycieczek. `SELECT *` zwróciłoby wszystkie kolumny tabeli, np. nazwę, cenę i liczbę miejsc.

Wycieczka ma jednocześnie spełniać dwa warunki: cena ma być mniejsza od 2000 i liczba miejsc ma wynosić co najmniej 4. Operator `AND` wymaga spełnienia obu warunków naraz.

Można zapisać `miejsca >= 4`. Jeśli kolumna przechowuje liczby całkowite, równoważny jest zapis `miejsca > 3`.

`cena < 2000` oznacza cenę mniejszą niż 2000, więc 2000 nie jest uwzględnione. `cena <= 2000` uwzględnia również cenę równą 2000.

`WHERE` ogranicza wyniki do rekordów spełniających podany warunek. Bez `WHERE` zapytanie zwróciłoby dane ze wszystkich wierszy tabeli.

Należy je rozumieć jako: wybierz kolumnę `nazwa` z tabeli `wycieczki` tylko dla tych rekordów, gdzie cena jest mniejsza od 2000 i liczba miejsc jest większa od 3.

Nawiasy są przydatne, gdy w jednym warunku występują jednocześnie `AND` i `OR`. Pozwalają jednoznacznie określić kolejność sprawdzania warunków.

Redundancja danych to niepotrzebne powielanie tych samych informacji w wielu miejscach bazy. Prowadzi do nadmiarowości i może powodować błędy.

Powoduje zwiększenie rozmiaru bazy, utrudnia aktualizacje i może prowadzić do niespójności danych, np. gdy ten sam adres klienta zostanie zmieniony tylko w jednym rekordzie.

Normalizacja zmniejsza redundancję przez podział danych na powiązane tabele. Dzięki temu ta sama informacja nie musi być zapisywana wielokrotnie.

Redundancja oznacza nadmiarowe powielanie danych, a spójność danych oznacza ich zgodność i brak sprzeczności. Redundancja może prowadzić do utraty spójności.

Redundancja dotyczy powielania danych, natomiast integralność referencyjna dotyczy poprawnych powiązań między tabelami, zwykle przez klucze główne i obce.

Jeżeli te same dane, np. nazwa klienta, adres lub numer telefonu, powtarzają się w wielu rekordach bez potrzeby, jest to sygnał redundancji.

Nie zawsze. Czasem świadomie stosuje się kontrolowaną redundancję dla wydajności, ale w podstawowym projektowaniu relacyjnych baz danych zwykle dąży się do jej ograniczenia.

Element <tr> tworzy wiersz tabeli. W jego wnętrzu umieszcza się komórki <td> lub <th>.

<th> oznacza komórkę nagłówkową, a <td> zwykłą komórkę z danymi. Przeglądarka domyślnie wyróżnia <th>, zwykle pogrubieniem i wyśrodkowaniem.

Pierwszy wiersz często zawiera nagłówki kolumn, czyli opisy danych znajdujących się niżej. Do takich komórek przeznaczony jest znacznik <th>.

Tak. HTML określa strukturę tabeli, a CSS odpowiada tylko za wygląd, np. kolory, obramowanie czy odstępy.

Tabela zaczyna się od <table>, wiersze tworzy się za pomocą <tr>, a komórki za pomocą <th> lub <td>.

Znaczniki <td> służą do zwykłych danych, a nie do nagłówków. Dla nazw kolumn poprawniejsze semantycznie są znaczniki <th>.

Znaki są numerowane od indeksu 0. Pierwszy znak ma indeks 0, drugi indeks 1 itd.

Metoda pobiera znaki od indeksu 2 do indeksu 6, ale bez znaku o indeksie 6. Dla tekstu JavaScript są to znaki: v, a, S, c.

Nie. Drugi argument oznacza indeks końcowy, przy którym wycinanie się zatrzymuje, ale znak o tym indeksie nie trafia do wyniku.

Zwróci fragment tekstu od podanego indeksu aż do końca łańcucha.

W substring(start, koniec) drugi argument oznacza indeks końcowy. W substr(start, długość) drugi argument oznacza liczbę znaków do pobrania.

Nie. Metoda substring() zwraca nowy łańcuch znaków, a oryginalny tekst pozostaje bez zmian.