Pytania pomocnicze - INF.03

Wysokość dźwięku zależy od częstotliwości drgań fali akustycznej. Im większa częstotliwość, tym wyższy dźwięk.

Wysokość dźwięku zależy od częstotliwości, a głośność od amplitudy drgań. Dźwięk może być wysoki, ale cichy, albo niski, ale głośny.

Częstotliwość w hercach informuje, ile pełnych drgań występuje w ciągu jednej sekundy. Na przykład 440 Hz oznacza 440 drgań na sekundę.

Częstotliwość jest odwrotnością okresu drgań. Im krótszy okres jednego drgania, tym większa częstotliwość.

Nie bezpośrednio. Intensywność wzbudzenia wpływa głównie na amplitudę, czyli głośność dźwięku, a nie na jego wysokość.

Dźwięki basowe mają małą częstotliwość drgań. Fala akustyczna wykonuje wtedy mniej drgań w ciągu sekundy.

Skalowanie zmienia wymiary całego obrazu, a kadrowanie usuwa część obrazu i zostawia tylko wybrany fragment.

Zachowanie proporcji zapobiega zniekształceniu obrazu, np. rozciągnięciu twarzy lub spłaszczeniu obiektu.

Pomniejszenie obrazu to zmniejszenie jego szerokości i wysokości, zwykle także liczby pikseli.

Obraz może stracić ostrość, a pojedyncze piksele mogą stać się widoczne. Jest to typowe dla grafiki rastrowej.

Nie. Skalowanie zmienia wymiary obrazu, a kompresja zmienia sposób zapisu danych, aby zmniejszyć rozmiar pliku.

Najczęściej używa się reguły `max-width: 100%; height: auto;`, aby obraz dopasował się do kontenera i zachował proporcje.

Konsola służy do wyświetlania komunikatów, błędów i wyników działania kodu JavaScript. Ułatwia testowanie oraz diagnozowanie problemów w skryptach.

Najprościej użyć `console.log(nazwaZmiennej)`. Wartość zostanie wypisana w konsoli przeglądarki.

`console.log()` wyświetla zwykły komunikat informacyjny, a `console.error()` oznacza komunikat jako błąd. W konsoli błędy są zwykle wyróżnione innym kolorem.

`console.warn()` stosuje się do ostrzeżeń, czyli sytuacji potencjalnie niepoprawnych, ale niekoniecznie przerywających działanie programu.

`console.count()` zlicza liczbę wywołań danej etykiety. Przydaje się np. do sprawdzenia, ile razy wykonała się funkcja lub pętla.

Pozwala szybko sprawdzić, czy kod wykonuje się w oczekiwanym miejscu i jakie wartości mają zmienne. Dzięki temu łatwiej znaleźć przyczynę błędu.

Zwykle nie. Komunikaty testowe warto usunąć lub ograniczyć przed publikacją, aby nie zaśmiecały konsoli i nie ujawniały niepotrzebnych informacji.

Operator `%` zwraca resztę z dzielenia całkowitego. Na przykład `32 % 3` daje `2`, ponieważ 32 dzieli się przez 3 z resztą 2.

Jest to skrócony zapis przypisania: `x = x % 3`. Do zmiennej `x` zostaje wpisana reszta z dzielenia jej aktualnej wartości przez 3.

Ponieważ wykonywana jest instrukcja `x %= 3`, czyli obliczana jest reszta z dzielenia `32` przez `3`. Reszta ta wynosi `2`.

Instrukcja `x++` zwiększa wartość zmiennej `x` o 1. Jeśli `x` miało wartość `2`, po tej instrukcji ma wartość `3`.

Instrukcja `return x;` kończy działanie funkcji i zwraca aktualną wartość zmiennej `x` do miejsca wywołania funkcji.

Ponieważ w funkcji `main` użyto `std::cout << obliczenia(32);`. Najpierw obliczana jest wartość funkcji, a potem ta wartość jest wypisywana na standardowe wyjście.

Najpierw parametr `x` otrzymuje wartość `32`, potem wykonywane jest `x %= 3`, następnie `x++`, a na końcu funkcja zwraca wartość `x`.

Statystyki pomagają optymalizatorowi zapytań ocenić, jak najlepiej wykonać zapytanie. Na ich podstawie MySQL może zdecydować np. o użyciu indeksu.

Optymalizator zapytań to mechanizm bazy danych, który wybiera możliwie najwydajniejszy plan wykonania zapytania SQL.

Podstawowa składnia to `ANALYZE TABLE nazwa_tabeli;`. Polecenie można zastosować także do kilku tabel jednocześnie.

Warto je wykonać po dużej liczbie operacji `INSERT`, `UPDATE` lub `DELETE`, gdy statystyki tabeli mogą być nieaktualne.

`ANALYZE TABLE` aktualizuje statystyki dla optymalizatora zapytań. `REPAIR TABLE` służy do naprawy uszkodzonych tabel.

Jeśli statystyki są nieaktualne, optymalizator może wybrać nieefektywny plan wykonania, np. pominąć korzystny indeks.

To typ danych służący do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych, czyli takich, które mogą mieć część ułamkową.

W PHP używa się kropki, np. `3.14`, a nie przecinka.

`int` przechowuje liczby całkowite, np. `5`, a `float` liczby zmiennoprzecinkowe, np. `5.75`.

Nie. Wartości logiczne `true` i `false` należą do typu `bool`, a nie `float`.

Liczby zmiennoprzecinkowe mogą być zapisane z minimalnym błędem zaokrąglenia, dlatego bezpośrednie porównywanie ich operatorem `==` może dawać nieoczekiwane wyniki.

Pętlę rozpoznaje się po strzałce, która wraca do wcześniejszego miejsca schematu. Taki powrót powoduje możliwość wielokrotnego wykonania tych samych instrukcji.

Nie. Blok decyzyjny oznacza warunek i rozgałęzienie algorytmu, ale pętla powstaje dopiero wtedy, gdy jedna ze ścieżek wraca do wcześniejszego etapu.

Blok operacyjny, zwykle prostokąt, oznacza wykonanie instrukcji lub obliczenia. Blok decyzyjny, zwykle romb, oznacza sprawdzenie warunku i wybór jednej z dróg.

Ponieważ występuje jeden zamknięty obieg sterowania, w którym strzałka prowadzi z dalszej części schematu z powrotem do wcześniejszego bloku.

Nie. Strzałki pokazują kierunek przepływu algorytmu, ale pętlę tworzy dopiero strzałka powrotna zamykająca cykl.

Schematem blokowym można przedstawić między innymi pętle `for`, `while` i `do...while`. Każda z nich polega na powtarzaniu instrukcji zależnie od warunku.

Po użyciu klucza tekstowego zamiast indeksu liczbowego, np. `Tablica['technik']`. Taki zapis oznacza przypisanie wartości do nazwanego klucza.

Tablica liczbowa używa indeksów liczbowych, np. `tablica[0]`. Tablica asocjacyjna używa kluczy tekstowych, np. `tablica['imie']`.

W ścisłym sensie nie. Do danych typu klucz-wartość stosuje się obiekty lub `Map`, ale w zadaniach egzaminacyjnych zapis z kluczem tekstowym bywa nazywany tablicą asocjacyjną.

Nie ma tu zagnieżdżonej tablicy ani wielu indeksów. Występuje tylko jeden klucz tekstowy, pod którym zapisywana jest wartość.

Instrukcja wykonuje przypisanie nowej wartości do elementu, więc nie wskazuje na stałość danych. Słowo „stała” odnosi się raczej do deklaracji typu `const`, a nie do takiego indeksowania.

Można użyć tego samego klucza w nawiasach kwadratowych, np. `Tablica['technik']`. Wynikiem będzie wartość przypisana do tego klucza.

Służy do zmiany stylu elementu, gdy użytkownik najedzie na niego kursorem myszy. Może dotyczyć np. koloru tekstu, tła, obramowania lub podkreślenia.

Należy użyć selektora z pseudoklasą :hover oraz właściwości color, np. p:hover { color: red; }.

:hover działa podczas najechania kursorem na element. :visited dotyczy linku, który został już wcześniej odwiedzony przez użytkownika.

:hover działa po wskazaniu elementu kursorem. :active działa w chwili aktywowania elementu, najczęściej podczas kliknięcia przyciskiem myszy.

Nie. Pseudoklasę :hover można stosować do różnych elementów HTML, np. akapitów, divów, przycisków, obrazów i elementów menu.

Za kolor tekstu odpowiada właściwość color. Przykład: color: blue; ustawia kolor tekstu na niebieski.

Typ boolean służy do przechowywania wartości logicznych: `true` lub `false`. Jest używany głównie w warunkach i instrukcjach sterujących.

Zmienna typu boolean może przyjąć tylko dwie wartości: `true`, czyli prawda, oraz `false`, czyli fałsz.

Boolean przechowuje wartość logiczną, np. `true` lub `false`. Integer przechowuje liczbę całkowitą, np. `5` albo `-12`.

Boolean służy do zapisu wartości logicznych. Float służy do zapisu liczb zmiennoprzecinkowych, np. `3.14`.

Boolean przechowuje prawdę lub fałsz. String przechowuje tekst, np. `"Jan"` albo `"hasło"`.

Najczęściej używa się ich w instrukcjach `if`, pętlach oraz przy sprawdzaniu wyników funkcji, np. czy operacja się powiodła.