Pytania pomocnicze - INF.03

Znacznik <ol> tworzy listę uporządkowaną, czyli najczęściej numerowaną. Elementy takiej listy zapisuje się wewnątrz znaczników <li>.

<ol> tworzy listę numerowaną, a <ul> listę nieuporządkowaną, zwykle wypunktowaną. Oba typy list używają elementów <li>.

Znacznik <li> oznacza pojedynczy element listy. Nie tworzy samodzielnie całej listy, tylko występuje wewnątrz <ol> lub <ul>.

Lista numerowana ma strukturę: <ol> jako kontener i kilka elementów <li> w środku, np. <ol><li>Pierwszy</li><li>Drugi</li></ol>.

Znacznik <dl> tworzy listę opisową, składającą się z terminów i opisów. Nie służy do tworzenia listy numerowanej.

Tak. Można użyć atrybutów HTML, np. type, albo stylów CSS. Na egzaminie podstawowa odpowiedź to jednak sam znacznik <ol>.

To testy sprawdzające, czy aplikacja działa poprawnie przy wzrastającym obciążeniu, np. większej liczbie użytkowników lub zapytań.

Ich celem jest sprawdzenie, czy program jest w stanie funkcjonować przy zaplanowanym i większym obciążeniu.

Testy funkcjonalne sprawdzają, czy aplikacja wykonuje wymagane funkcje. Testy skalowalności sprawdzają, jak aplikacja zachowuje się przy rosnącym obciążeniu.

Najczęściej mierzy się czas odpowiedzi, liczbę obsłużonych użytkowników, liczbę żądań na sekundę, zużycie zasobów oraz liczbę błędów.

Aplikacje internetowe mogą być używane jednocześnie przez wielu użytkowników. Testy skalowalności pomagają przewidzieć, czy system poradzi sobie z większym ruchem.

Nie. Bezpieczeństwo sprawdzają testy bezpieczeństwa, a testy skalowalności dotyczą działania aplikacji przy większym obciążeniu.

Atrybut `src` wskazuje źródło pliku, np. obrazu, skryptu, filmu lub dźwięku. W przypadku audio określa lokalizację pliku dźwiękowego.

Atrybut `href` określa adres odsyłacza, najczęściej w elemencie `<a>`. Nie służy do uruchamiania muzyki tła.

Ponieważ `href` nie jest atrybutem używanym do wskazywania pliku dźwiękowego w elementach odtwarzających audio. Dodatkowo ścieżka `C:/100.wav` wskazuje lokalny dysk użytkownika, a nie zasób dostępny z serwera WWW.

W starszych rozwiązaniach używano m.in. niestandardowego elementu `<bgsound>`, obsługiwanego głównie przez Internet Explorer. Mógł on mieć atrybuty takie jak `src`, `loop`, `volume` i `balance`.

Do osadzania dźwięku używa się elementu `<audio>`, np. `<audio src="plik.mp3" controls></audio>`. Można też dodać atrybuty `autoplay` i `loop`, choć automatyczne odtwarzanie bywa blokowane przez przeglądarki.

Atrybut `loop` powoduje powtarzanie odtwarzania dźwięku. W HTML5 jest atrybutem logicznym, natomiast w starszych rozwiązaniach mógł przyjmować liczbę powtórzeń.

Może przeszkadzać użytkownikowi, pogarszać dostępność strony i zwiększać transfer danych. Wiele przeglądarek blokuje autoplay, jeśli użytkownik wcześniej nie wykonał interakcji ze stroną.

Komentarze służą do opisywania działania kodu lub tymczasowego wyłączania jego fragmentów. Interpreter PHP pomija je podczas wykonywania programu.

Komentarz jednoliniowy można zapisać za pomocą `//` albo `#`. Obowiązuje on od znaku komentarza do końca linii.

Komentarz wieloliniowy zapisuje się między `/*` i `*/`. Wszystko pomiędzy tymi znakami jest ignorowane przez interpreter PHP.

Komentarz PHP dotyczy kodu wykonywanego po stronie serwera, np. `/* */`. Komentarz HTML ma postać `<!-- -->` i dotyczy struktury dokumentu HTML.

Nie, komentarze PHP są przetwarzane po stronie serwera i nie trafiają do przeglądarki. Widoczne mogą być natomiast komentarze HTML.

Grafika wektorowa składa się z obiektów matematycznych, takich jak linie i krzywe, a rastrowa z pikseli. Wektorową można skalować bez utraty jakości, natomiast rastrowa może się rozmazywać po powiększeniu.

Logo często musi być używane w różnych rozmiarach, np. na stronie internetowej, wizytówce i banerze. CorelDRAW tworzy grafikę wektorową, która zachowuje ostrość po skalowaniu.

Paint służy do prostego tworzenia i edycji grafiki rastrowej. Nie jest typowym programem do profesjonalnej grafiki wektorowej.

Audacity jest programem do nagrywania i edycji dźwięku. Nie służy do tworzenia grafiki.

WordPad jest prostym edytorem tekstu. Umożliwia pisanie i podstawowe formatowanie dokumentów, ale nie jest programem graficznym.

Przykładami programów do grafiki wektorowej są CorelDRAW, Adobe Illustrator, Inkscape i Affinity Designer.

Grafiki wektorowej warto użyć wtedy, gdy obraz ma być skalowany, drukowany lub musi zachować ostre krawędzie. Dotyczy to szczególnie logo, ikon, schematów i ilustracji technicznych.

Atrybut alt zawiera tekst alternatywny opisujący obraz. Jest odczytywany przez czytniki ekranu i wyświetlany, gdy obraz nie może zostać załadowany.

Osoby niewidome korzystają z programów czytających zawartość strony. Dzięki alt mogą poznać sens obrazu, mimo że go nie widzą.

src wskazuje ścieżkę do pliku graficznego, czyli określa, jaki obraz ma zostać wyświetlony. alt opisuje zawartość lub funkcję tego obrazu tekstowo.

Powinien być krótki, konkretny i opisywać znaczenie obrazu w kontekście strony. Nie należy pisać zbędnie „obrazek przedstawia”, jeśli nie jest to potrzebne.

Pusty alt, czyli alt="", stosuje się przy obrazach dekoracyjnych, które nie wnoszą informacji do treści strony. Dzięki temu czytnik ekranu może je pominąć.

Nie. title może wyświetlać dodatkową podpowiedź, ale nie zastępuje tekstu alternatywnego wymaganego dla dostępności obrazu.

Służy do wykonania jednego fragmentu kodu, gdy warunek jest prawdziwy, albo innego fragmentu, gdy warunek jest fałszywy.

Jest to porównanie dwóch wartości. Jeśli wartość zmiennej a jest mniejsza od b, warunek zwraca true.

Do instrukcji if należy tylko jedna następna instrukcja. Kolejne linie nie są już częścią bloku warunkowego.

Ponieważ między instrukcją if a else znajduje się osobna instrukcja, która nie jest objęta blokiem. W efekcie else nie jest poprawnie powiązane z if.

Nie. W JavaScript tekst można zapisywać zarówno w cudzysłowach, jak i apostrofach. Problem dotyczy struktury instrukcji if...else.

Nie. Znak dolara może być częścią nazwy zmiennej, ale nie jest wymaganym prefiksem. Taki zapis jest charakterystyczny np. dla PHP.

Należy umieścić je w nawiasach klamrowych, tworząc blok instrukcji. Dzięki temu wszystkie instrukcje należą do odpowiedniej gałęzi warunku.

ALTER TABLE służy do modyfikowania struktury istniejącej tabeli, np. dodawania, usuwania lub zmiany kolumn oraz ograniczeń.

Używa się składni ALTER TABLE nazwa_tabeli ADD COLUMN nazwa_kolumny typ_danych. Przykład: ALTER TABLE zadania ADD COLUMN zadaniekompletne int.

INSERT INTO dodaje nowe rekordy, czyli wiersze danych do tabeli. Nie zmienia struktury tabeli, dlatego nie może służyć do dodawania kolumn.

Dodanie kolumny zmienia strukturę tabeli, np. dodaje nowe pole dla wszystkich rekordów. Dodanie rekordu wstawia nowy wiersz danych do już istniejącej struktury.

ALTER TABLE należy do DDL, czyli Data Definition Language. Są to polecenia służące do definiowania i modyfikowania struktury bazy danych.

Typ int oznacza liczbę całkowitą. W tym przykładzie kolumna zadaniekompletne może przechowywać wartości liczbowe, np. 0 i 1 jako oznaczenie stanu zadania.

Zapytanie `SELECT tytul FROM ksiazki` pobiera wszystkie tytuły z tabeli, bez ograniczenia do książek wypożyczonych w bieżącym dniu. Brakuje w nim warunku `WHERE`.

`SELECT *` pobiera wszystkie kolumny z tabeli. W zadaniu raport ma wyświetlać jedynie tytuły książek, więc należy wskazać tylko kolumnę `tytul`.

Ogranicza wyniki do rekordów, w których data wypożyczenia jest równa bieżącej dacie. Dzięki temu raport dotyczy tylko książek wypożyczonych danego dnia.

`CURRENT_DATE()` zwraca samą bieżącą datę, np. `2026-08-20`. `NOW()` zwraca datę razem z godziną, np. `2026-08-20 14:30:00`.

Zawiera niepoprawną nazwę funkcji `CURRDATENT_E()`, która nie jest standardową funkcją SQL. Dodatkowo wybiera także kolumnę `data_wypoz`, mimo że raport ma pokazywać jedynie tytuły.

Porównanie `data_wypoz = CURRENT_DATE()` może nie zadziałać, jeśli kolumna zawiera także czas. Wtedy lepiej użyć zakresu dat albo funkcji wyciągającej samą datę.

Schemat to: `SELECT kolumny FROM tabela WHERE warunek;`. Najpierw wskazuje się dane do wyświetlenia, potem tabelę, a na końcu warunek filtrowania.

AUTO_INCREMENT automatycznie nadaje kolejną wartość liczbową dla pola przy dodawaniu nowego rekordu. Najczęściej używa się go dla kolumny identyfikatora, np. id.

Nie. Wartości nie są losowe, tylko nadawane automatycznie według kolejności, zwykle 1, 2, 3 itd.

W praktyce kolumna AUTO_INCREMENT zwykle jest definiowana jako NOT NULL. Jeśli podczas INSERT nie podasz wartości tej kolumny, baza sama wpisze kolejną liczbę.

Najczęściej pomija się kolumnę id w instrukcji INSERT, np. INSERT INTO users (name) VALUES ('Anna');. MySQL sam nada wartość id.

Tak, w MySQL można ręcznie podać konkretną wartość, jeśli nie narusza ona ograniczeń, np. klucza głównego. Nie zmienia to jednak podstawowego znaczenia AUTO_INCREMENT.

AUTO_INCREMENT dobrze nadaje się do tworzenia unikalnego identyfikatora rekordu. PRIMARY KEY zapewnia, że każda wartość id jest unikalna i niepusta.

Usunięcie rekordu zwykle nie powoduje ponownego użycia jego numeru id. Kolejny rekord dostanie następną dostępną wartość według licznika AUTO_INCREMENT.