Pytania pomocnicze - INF.03

Klucz główny służy do jednoznacznej identyfikacji każdego rekordu w tabeli. Dzięki niemu można odróżnić od siebie nawet bardzo podobne wiersze.

Nie. Klucz główny musi zawsze mieć konkretną wartość, ponieważ rekord bez identyfikatora nie mógłby być jednoznacznie rozpoznany.

Nie. Klucz główny może być liczbowy, tekstowy lub złożony z kilku kolumn, o ile jego wartości są unikalne i niepuste.

Klucz główny identyfikuje rekord i nie może być NULL. Kolumna z ograniczeniem unikalności również nie dopuszcza powtórzeń, ale w zależności od systemu bazy danych może dopuszczać wartości NULL.

Klucz złożony to klucz główny utworzony z więcej niż jednej kolumny. Unikalna musi być wtedy kombinacja wartości tych kolumn.

Klucz obcy w jednej tabeli zwykle odwołuje się do klucza głównego w innej tabeli. Dzięki temu można tworzyć relacje między tabelami.

Pętla `while` ma warunek sprawdzany przed wykonaniem instrukcji. Na schemacie najpierw pojawia się blok decyzyjny, a dopiero przy odpowiedzi prawda wykonywane są działania.

`while` sprawdza warunek przed pierwszym wykonaniem instrukcji. `do...while` najpierw wykonuje instrukcje, a dopiero potem sprawdza warunek.

Zapis `i += 2` oznacza to samo co `i = i + 2`. Zmienna `i` zostaje zwiększona o 2.

Na schemacie warunek brzmi `i <= 10`. Dopóki jest prawdziwy, wykonywane jest zwiększenie zmiennej `i` o 2.

Warunek `i > 10` jest fałszywy już na początku, bo `i` ma wartość 0. Pętla nie wykonałaby się ani razu.

Gdy warunek nigdy nie stanie się fałszywy. Dlatego wewnątrz pętli zwykle trzeba zmieniać zmienną wpływającą na warunek.

Najważniejszym sygnałem jest użycie tablicy superglobalnej `$_COOKIE`. Służy ona do odczytywania ciasteczek przesłanych przez przeglądarkę.

`isset()` sprawdza, czy wskazany element istnieje i nie ma wartości `null`. W tym przypadku sprawdza, czy istnieje ciasteczko o nazwie zapisanej w zmiennej `$nazwa`.

Ciasteczka są przechowywane po stronie klienta, czyli w przeglądarce. Sesje przechowują dane głównie po stronie serwera, a w przeglądarce zwykle znajduje się tylko identyfikator sesji.

Do ustawienia ciasteczka używa się funkcji `setcookie()`, np. `setcookie('nazwa', 'wartosc', time() + 3600)`. Funkcję należy wywołać przed wysłaniem treści HTML do przeglądarki.

Bez sprawdzenia istnienia klucza PHP może zgłosić ostrzeżenie o niezdefiniowanym indeksie tablicy. `isset()` pozwala bezpiecznie obsłużyć sytuację, gdy ciasteczko nie zostało ustawione.

Nie, ponieważ ciasteczka znajdują się po stronie użytkownika i mogą zostać podejrzane lub zmodyfikowane. Do danych poufnych należy stosować bezpieczne mechanizmy sesji i dodatkowe zabezpieczenia.

Znacznik <i> wyświetla tekst kursywą, czyli pismem pochylonym. Jest elementem liniowym stosowanym wewnątrz tekstu.

<i> oznacza głównie wizualne pochylenie tekstu, natomiast <em> nadaje tekstowi znaczenie wyróżnienia/emfazy. Przeglądarki zwykle pokazują oba elementy kursywą, ale semantycznie nie są tym samym.

Nie. Do dodawania grafiki w HTML służy najczęściej element <img>, a <i> służy do pochylania tekstu.

Nie. Formularz tworzy element <form>, a pola formularza np. <input>, <select> lub <textarea>.

Nie. Nagłówki w HTML tworzy się elementami <h1>, <h2>, <h3> itd. Znacznik <i> służy do tekstu pochylonego.

Kursywę można ustawić właściwością CSS font-style: italic;. Jest to zalecane, gdy chodzi wyłącznie o wygląd tekstu.

Treść zadania mówi, że warunek ma być prawdziwy, gdy spełniony jest warunek dla `a` lub warunek dla `b`. Operator logiczny `||` oznacza alternatywę, czyli „lub”.

Należy zapisać `(b >= 10) && (b <= 100)`. Liczba musi być jednocześnie większa lub równa 10 oraz mniejsza lub równa 100.

Ponieważ wystarczy spełnienie jednego z warunków. Dla liczby `150` warunek `b >= 10` jest prawdziwy, a dla liczby `5` warunek `b <= 100` jest prawdziwy, więc taki zapis dopuszcza wartości spoza przedziału.

`&&` oznacza logiczne „i” — wszystkie połączone warunki muszą być prawdziwe. `||` oznacza logiczne „lub” — wystarczy, że prawdziwy będzie co najmniej jeden warunek.

Nawiasy określają kolejność obliczania warunków i poprawiają czytelność kodu. Dzięki nim łatwiej uniknąć błędnej interpretacji wyrażenia.

Egzaminacyjnie w tym zadaniu przyjęto uproszczenie `a > 0`. W praktycznym JavaScript, aby sprawdzić dodatnią liczbę całkowitą, lepiej użyć np. `Number.isInteger(a) && a > 0`.

Można zapisać: `(Number.isInteger(a) && a > 0) || ((b >= 10) && (b <= 100))`. Taki zapis dokładniej sprawdza, czy `a` jest dodatnią liczbą całkowitą.

Operator `%` zwraca resztę z dzielenia jednej liczby przez drugą. Na przykład `7 % 2` daje wynik `1`, a `8 % 2` daje wynik `0`.

Liczba parzysta dzieli się przez 2 bez reszty. Jeśli reszta z dzielenia przez 2 wynosi 0, liczba jest parzysta.

Dzielenie zwraca iloraz, np. `7 / 2` daje `3.5`. Modulo zwraca resztę z dzielenia, np. `7 % 2` daje `1`.

Instrukcja `if` sprawdza warunek logiczny. Jeśli warunek jest prawdziwy, wykonywany jest kod zapisany w jej bloku.

Operator `==` sprawdza, czy dwie wartości są sobie równe. W wyrażeniu `$liczba % 2 == 0` sprawdza, czy reszta z dzielenia wynosi 0.

Można użyć warunku `$liczba % 2 != 0`. Oznacza on, że reszta z dzielenia liczby przez 2 nie jest równa 0.

Instrukcja `echo` wyświetli wartość zmiennej `$liczba`, ale tylko wtedy, gdy warunek w instrukcji `if` będzie spełniony.

Ponieważ pytanie dotyczy zgłoszenia numer 5, a nie klienta numer 5. Warunek musi więc filtrować rekordy z tabeli Zgloszenia.

Pole Klienci_id wskazuje na id klienta w tabeli Klienci. Jest to typowy klucz obcy tworzący powiązanie między tabelami.

Należy połączyć klucz główny tabeli Klienci z kluczem obcym tabeli Zgloszenia: Klienci.id = Zgloszenia.Klienci_id.

Odpowiedź A filtruje klienta o id równym 5, a nie zgłoszenie o id równym 5. Może zwrócić wiele zgłoszeń klienta numer 5.

Łączy błędne pola: Klienci.id z Zgloszenia.id. Identyfikator klienta nie musi być taki sam jak identyfikator zgłoszenia.

Jeden klient może mieć wiele zgłoszeń, ale każde zgłoszenie należy do jednego klienta. Dlatego klucz obcy znajduje się w tabeli Zgloszenia.

Zapytanie zwraca tylko opis zgłoszenia oraz nazwisko klienta. Nie zwraca wszystkich kolumn z tabel.

Ponieważ sprawdza po kolei te same wartości zmiennej `dzialanie`: 1, 2, 3 i 4. Dla każdej z nich wykonuje tę samą operację arytmetyczną co odpowiedni `case` w instrukcji `switch`.

`break` kończy wykonywanie instrukcji `switch` po obsłużeniu danego przypadku. Bez `break` program mógłby przejść do kolejnych bloków `case`.

`==` służy do porównywania wartości, natomiast `=` służy do przypisywania wartości do zmiennej. W warunkach należy używać operatora porównania, a nie przypisania.

Ponieważ w warunkach użyto operatora `=`, czyli przypisania, a nie porównania. Taki kod zmienia wartość zmiennej `dzialanie`, zamiast sprawdzać jej wartość.

Kod 3 używa operatora `!=`, czyli sprawdza nierówność. W efekcie instrukcje wykonywałyby się dla wartości innych niż podane, a nie dla dokładnych przypadków 1, 2, 3 i 4.

W Kodzie 1 ostatnie `else` wykona dzielenie dla każdej wartości innej niż 1, 2 i 3. W Kodzie 2 dzielenie zostanie wykonane tylko wtedy, gdy `dzialanie == 4`.

`switch` jest czytelny, gdy jedna zmienna jest porównywana z wieloma konkretnymi wartościami. Przy bardziej złożonych warunkach lepsze może być `if else`.

Wartość `true` ma typ logiczny, czyli `boolean`. Oznacza prawdę.

`true` bez cudzysłowów to wartość logiczna typu `boolean`. `"true"` w cudzysłowie to tekst, czyli typ `string`.

Do sprawdzania typu służy operator `typeof`, np. `typeof x`. Dla zmiennej o wartości `true` zwróci `"boolean"`.

Wartości logiczne są używane głównie w warunkach, np. w instrukcjach `if`, oraz do przechowywania informacji typu tak/nie, prawda/fałsz.

Nie. JavaScript jest językiem dynamicznie typowanym, więc typ zmiennej wynika z przypisanej wartości.

Polega na zamianie sygnału ciągłego na postać liczbową możliwą do zapisania i przetwarzania przez komputer. Obejmuje m.in. próbkowanie, kwantyzację i kodowanie.

Najpierw trzeba pobrać wartości sygnału w określonych chwilach czasu. Dopiero później można te wartości zaokrąglić i zapisać binarnie.

Próbkowanie dotyczy czasu, czyli określa, kiedy pobierane są wartości sygnału. Kwantyzacja dotyczy amplitudy, czyli zaokrąglenia pobranych wartości do skończonej liczby poziomów.

To liczba próbek pobieranych w ciągu jednej sekundy. Im większa częstotliwość próbkowania, tym dokładniej można odwzorować sygnał.

Kodowanie polega na zapisaniu skwantowanych próbek w postaci binarnej, czyli jako ciąg zer i jedynek zrozumiały dla komputera.

Filtracja może być stosowana przed próbkowaniem, np. w celu ograniczenia zakłóceń, ale w klasycznym schemacie konwersji analogowo-cyfrowej pierwszym etapem właściwej konwersji jest próbkowanie.