Pytania pomocnicze - INF.03

RGB oznacza Red, Green, Blue, czyli czerwony, zielony i niebieski. Są to trzy podstawowe składowe światła używane do tworzenia kolorów na ekranie.

RGB jest modelem addytywnym, czyli opartym na dodawaniu światła. Połączenie pełnej czerwieni i pełnej zieleni daje kolor żółty.

To szesnastkowy zapis koloru RGB. Pierwsza para znaków oznacza czerwony, druga zielony, a trzecia niebieski.

FF to wartość szesnastkowa odpowiadająca liczbie 255. Oznacza maksymalne natężenie danej składowej koloru.

00 oznacza brak danej składowej koloru. Na przykład w #FFFF00 brak jest składowej niebieskiej.

Kod #FF00FF oznacza połączenie czerwonego i niebieskiego bez zielonego. Jest to kolor magenta.

RGB jest modelem addytywnym używanym głównie na ekranach, a CMYK jest modelem subtraktywnym używanym w druku. W RGB kolory powstają przez dodawanie światła.

Jest to kopia zawierająca zmiany wykonane od ostatniej pełnej kopii zapasowej. Nie obejmuje całej bazy, tylko różnice względem backupu pełnego.

W poleceniu `BACKUP DATABASE` należy użyć klauzuli `WITH DIFFERENTIAL`. Samo słowo kluczowe `DIFFERENTIAL` wskazuje typ kopii.

Pełna kopia zapisuje całą bazę danych. Różnicowa zapisuje tylko zmiany od ostatniej pełnej kopii, dlatego zwykle jest szybsza i mniejsza.

Nie. Do odtworzenia bazy potrzebna jest ostatnia pełna kopia zapasowa oraz wybrana kopia różnicowa.

`RESTORE` służy do odtwarzania bazy danych z kopii zapasowej. Nie tworzy backupu, więc nie jest poprawną odpowiedzią w pytaniu o wykonywanie kopii.

`WITH FORMAT` inicjuje lub formatuje nośnik kopii zapasowej. Nie oznacza utworzenia kopii różnicowej.

Trwałość oznacza, że dane zatwierdzone przez transakcję pozostają zapisane i dostępne nawet po awarii lub restarcie systemu.

Ponieważ opisuje sytuację, w której po zakończeniu i zatwierdzeniu transakcji dane nie powinny zostać utracone niezależnie od późniejszych zdarzeń.

`COMMIT` zatwierdza zmiany wykonane w transakcji, a `ROLLBACK` wycofuje je i przywraca bazę do poprzedniego stanu.

Za tę właściwość odpowiada niepodzielność, czyli Atomicity. Jeśli część operacji się nie powiedzie, cała transakcja powinna zostać wycofana.

Jest to izolacja, czyli Isolation. Oznacza, że równolegle wykonywane transakcje nie powinny powodować niekontrolowanych zmian w swoich danych.

Spójność oznacza, że transakcja przeprowadza bazę danych z jednego poprawnego stanu do innego poprawnego stanu, zgodnego z regułami i ograniczeniami bazy.

Ponieważ operacje, takie jak przelew, składają się z kilku zmian, które muszą zostać wykonane razem. Bez transakcji mogłoby dojść np. do odjęcia pieniędzy z jednego konta bez dodania ich na drugie.

Należy użyć funkcji `header()` z nagłówkiem `Location`, np. `header("Location: index.php");`. Po przekierowaniu warto dodać `exit;`.

`exit` zatrzymuje dalsze wykonywanie skryptu. Dzięki temu po przekierowaniu nie zostanie wykonany dalszy kod PHP.

Oznacza, że przed wywołaniem `header()` wysłano już jakąś treść do przeglądarki. Nagłówki HTTP trzeba wysłać przed jakimkolwiek HTML-em lub tekstem.

`header()` wysyła nagłówki HTTP, np. wykonuje przekierowanie. `include()` i `require()` dołączają pliki PHP do aktualnego skryptu.

Nie. `upload()` nie jest standardową funkcją PHP służącą do przekierowania użytkownika.

Przekierowanie stosuje się np. po zalogowaniu, po wylogowaniu, po zapisaniu formularza albo gdy użytkownik nie ma dostępu do danej strony.

Oznacza wartość zaczynającą się od znaku `2` i kończącą się znakiem `4`. Symbol `%` zastępuje dowolny ciąg znaków pomiędzy nimi.

Dla id 7 rocznik to `2014`, a dla id 8 rocznik to `2004`. Obie wartości zaczynają się od `2` i kończą na `4`, więc pasują do `LIKE '2%4'`.

`2016` zaczyna się od `2`, ale kończy się na `6`, a wzorzec wymaga zakończenia znakiem `4`.

`%` oznacza dowolny ciąg znaków o dowolnej długości, także pusty. `_` oznacza dokładnie jeden dowolny znak.

`WHERE` ogranicza wynik zapytania do rekordów spełniających określony warunek. Bez `WHERE` zapytanie zwróciłoby wszystkie rekordy z tabeli.

Oznacza, że w wyniku zostanie pokazana tylko kolumna `id`. Inne kolumny, takie jak `marka`, `model` i `rocznik`, służą tu jedynie do filtrowania lub są pomijane.

Nie. `LIKE` służy do dopasowywania wzorców tekstowych. Do zakresów liczbowych używa się zwykle operatorów porównania albo `BETWEEN`.

Najpierw wykonuje blok instrukcji, a dopiero potem sprawdza warunek. Dlatego pętla `do...while` uruchamia się co najmniej jeden raz.

Oznacza, że długość tekstu zapisanego w zmiennej `imie` jest mniejsza niż 3 znaki. Warunek jest prawdziwy dla tekstów jedno- i dwuznakowych oraz pustego tekstu.

Pętla zakończy się, gdy warunek stanie się fałszywy, czyli gdy tekst będzie miał 3 lub więcej znaków.

`prompt()` wyświetla okno dialogowe z polem tekstowym i pozwala użytkownikowi wprowadzić dane. Zwraca wpisany tekst.

`alert()` wyświetla użytkownikowi komunikat w oknie dialogowym. W tym kodzie informuje, że wpisany tekst jest niepoprawny.

Liczba wykonań pętli zależy od tego, co wpisze użytkownik. Pętla nie ma licznika ustawionego na 3 powtórzenia.

Warunek w `while` określa, kiedy pętla ma się powtarzać. Pętla kończy się wtedy, gdy ten warunek przestaje być prawdziwy.

CMYK oznacza Cyan, Magenta, Yellow, Key/Black, czyli turkusowy, purpurowy, żółty i czarny. Jest to model kolorów używany głównie w druku.

Teoretycznie połączenie cyjanu, magenty i żółtego powinno dać czerń, ale w praktyce powstaje ciemny, brudny kolor. Dodanie czarnego poprawia kontrast, ostrość tekstu i zmniejsza zużycie tuszu.

CMYK jest modelem stosowanym w druku i opiera się na mieszaniu farb lub tonerów. RGB jest modelem ekranowym, używanym przez monitory, telefony i projektory.

Modelu CMYK należy używać przy projektach przeznaczonych do druku, np. ulotkach, plakatach, wizytówkach i katalogach. Dzięki temu kolory będą lepiej dopasowane do możliwości drukarki lub drukarni.

Nie. Niektóre intensywne kolory RGB, szczególnie jaskrawe barwy ekranowe, nie mogą być dokładnie odwzorowane w druku CMYK. Po konwersji mogą stać się mniej nasycone.

Formularz sterujący to formularz pełniący funkcję menu lub panelu nawigacyjnego. Umożliwia użytkownikowi przechodzenie do innych formularzy, raportów lub kwerend bez bezpośredniego przeglądania obiektów bazy.

Formularze służą do wygodnego wprowadzania, przeglądania i edycji danych. Mogą też ułatwiać obsługę aplikacji bazodanowej przez przyciski, pola wyboru i mechanizmy nawigacji.

Zwykły formularz danych jest zwykle powiązany z tabelą lub kwerendą i służy do pracy na rekordach. Formularz sterujący pełni głównie rolę nawigacyjną, np. otwiera inne formularze lub uruchamia kwerendy.

Użytkownik nie musi znać struktury bazy ani samodzielnie wyszukiwać tabel, formularzy czy kwerend. Korzysta z prostego menu, które prowadzi go do najważniejszych funkcji systemu.

Najczęściej są to przyciski poleceń, etykiety, menu, pola wyboru lub grafiki. Przyciski mogą otwierać formularze, uruchamiać kwerendy, generować raporty albo zamykać aplikację.

Najczęściej omawia się je w kontekście aplikacji bazodanowych, np. Microsoft Access. Podobna idea występuje też w innych systemach jako panel główny, dashboard lub menu aplikacji.

Służy do wyświetlania informacji o konfiguracji PHP i środowisku serwera. Pokazuje m.in. wersję PHP, aktywne rozszerzenia i ustawienia z pliku php.ini.

Nie bezpośrednio. `phpinfo()` pokazuje konfigurację środowiska, natomiast do analizy błędów kodu używa się komunikatów błędów, logów, debuggera lub funkcji diagnostycznych.

Można utworzyć plik PHP zawierający `phpinfo();` i uruchomić go przez przeglądarkę. W raporcie będzie widoczna wersja PHP.

Ponieważ ujawnia szczegóły konfiguracji serwera, ścieżki plików, wersje oprogramowania i aktywne moduły. Takie dane mogą pomóc w przygotowaniu ataku.

Można sprawdzić, które rozszerzenia są włączone, np. mysqli, PDO, gd, curl lub mbstring. Jest to przydatne, gdy aplikacja wymaga konkretnego modułu.

`phpinfo()` pokazuje konfigurację środowiska PHP, a nie bieżące wartości zwykłych zmiennych programu. Do sprawdzania zmiennych używa się np. `var_dump()` lub `print_r()`.

Polega na zmianie poziomu całego nagrania tak, aby jego najgłośniejszy punkt osiągnął określoną wartość docelową.

Nie. Jeśli sygnał jest zbyt głośny względem wartości docelowej, normalizacja może go ściszyć.

Bo normalizacja nie musi ustawiać nagrania na maksimum skali. Poziom docelowy może być niższy, np. -1 dB lub -3 dB.

Normalizacja zmienia poziom całego sygnału proporcjonalnie. Kompresja dynamiki zmniejsza różnice między cichymi i głośnymi fragmentami.

W programach do edycji dźwięku, najczęściej w menu efektów, przetwarzania lub narzędzi audio.

Przy poprawnym ustawieniu wartości docelowej nie powinna. Zbyt wysokie wzmocnienie może jednak prowadzić do obcięcia sygnału i zniekształceń.

Nie poprawia jakości źródła, lecz zmienia poziom głośności. Szumy, zniekształcenia i błędy nagrania nadal pozostają.