Pytania pomocnicze - INF.03

`var` deklaruje zmienną o nazwie `napis1`. Do tej zmiennej zostaje przypisany nowo utworzony obiekt.

Operator `new` tworzy nowy obiekt na podstawie konstruktora, czyli funkcji konstruktora lub klasy.

Konstruktor to funkcja lub metoda `constructor` w klasie, która inicjalizuje nowo tworzony obiekt.

Nie. Ten zapis tworzy nowy obiekt na podstawie istniejącego konstruktora lub klasy `napisy`.

`napisy()` to zwykłe wywołanie funkcji. `new napisy()` tworzy nowy obiekt i wywołuje funkcję jako konstruktor.

Metodę obiektu wywołuje się zwykle przez składnię z kropką, np. `obiekt.metoda()`. W zapisie `new napisy()` wywoływany jest konstruktor, a nie metoda obiektu.

Nasycenie określa intensywność i żywość barwy. Wysokie nasycenie daje kolory mocne, a niskie nasycenie kolory blade lub szarawe.

Nasycenie dotyczy intensywności koloru, natomiast jasność określa, czy obraz jest jaśniejszy lub ciemniejszy. Zmiana jasności nie musi zmieniać żywości barw.

Nasycenie wpływa na barwy, a ostrość na wyrazistość krawędzi i szczegółów. Zwiększenie nasycenia nie poprawia ostrości zdjęcia.

Kolory zostają usunięte lub silnie ograniczone, a obraz staje się czarno-biały albo w odcieniach szarości. Taki efekt nazywa się desaturacją.

Nie. Przezroczystość określa widoczność obiektu lub warstwy, a nasycenie określa intensywność barw.

Regulacja nasycenia pozwala poprawić atrakcyjność kolorów lub uzyskać określony efekt stylistyczny. Zbyt wysokie nasycenie może jednak wyglądać nienaturalnie.

Komentarze opisują działanie kodu i ułatwiają jego zrozumienie. Interpreter PHP pomija je podczas wykonywania programu.

Komentarz jednoliniowy można rozpocząć znakami `//` albo `#`. Obowiązuje on do końca danej linii.

Komentarz wieloliniowy zapisuje się między znakami `/*` oraz `*/`. Taki komentarz może obejmować kilka linii kodu.

`<!-- ... -->` to składnia komentarza HTML. W PHP poprawne są komentarze `//`, `#` oraz `/* ... */`.

Nie. Interpreter ignoruje komentarze, dlatego nie wpływają one bezpośrednio na działanie programu.

Tak, można dopisać komentarz po instrukcji, np. `$x = 5; // przypisanie wartości`. Często służy to do krótkiego objaśnienia konkretnej operacji.

Są to: inicjalizacja zmiennej, warunek kontynuacji pętli oraz modyfikacja zmiennej po każdym obiegu.

Zmienna $i przyjmuje wartości 0, 5, 10, 15 i 20. Przy wartości 25 warunek $i < 25 jest fałszywy, więc pętla się kończy.

Oznacza zwiększenie wartości zmiennej $i o 5. Jest to skrócony zapis instrukcji $i = $i + 5.

Warunek jest sprawdzany przed każdym wykonaniem ciała pętli. Jeśli od razu jest fałszywy, pętla nie wykona się ani razu.

Warunek $i < 25 dopuszcza tylko wartości mniejsze od 25. Warunek $i <= 25 dopuściłby także wartość 25, więc pętla mogłaby wykonać się o jeden raz więcej.

Należy wypisać kolejne wartości zmiennej sterującej albo obliczyć je z wartości początkowej, warunku końcowego i kroku zmiany.

Funkcja `mysqli_query()` wykonuje zapytanie SQL na wskazanym połączeniu z bazą danych. Dla zapytań typu `SELECT` zwraca wynik, z którego można potem pobierać rekordy.

Ponieważ każde wywołanie pobiera kolejny wiersz z wyniku zapytania. Gdy nie ma już kolejnych wierszy, funkcja zwraca `false`, co kończy pętlę.

Są to odwołania do kolumn pobranego rekordu przez indeksy numeryczne. W tym przykładzie `$wiersz[0]` to `imie`, a `$wiersz[1]` to `nazwisko`.

`mysqli_fetch_row()` zwraca wiersz tylko jako tablicę z indeksami numerycznymi. `mysqli_fetch_array()` może zwrócić dane z indeksami numerycznymi i asocjacyjnymi.

`mysqli_free_result()` zwalnia pamięć zajętą przez wynik zapytania. Nie pobiera danych, więc nie nadaje się do użycia jako warunek pętli odczytującej rekordy.

Funkcja `mysqli_num_fields()` zwraca liczbę kolumn w wyniku zapytania. Nie pobiera kolejnych wierszy z bazy danych.

Każdą z trzech składowych RGB należy osobno zamienić z systemu dziesiętnego na szesnastkowy. Następnie zapisuje się je kolejno jako #RRGGBB.

W zapisie szesnastkowym koloru każda składowa musi mieć dokładnie dwa znaki. Dlatego dla wartości mniejszych niż 16 dopisuje się zero z przodu.

Pierwsze dwie cyfry oznaczają czerwony, kolejne dwie zielony, a ostatnie dwie niebieski. Jest to ta sama kolejność co w modelu RGB.

Każda składowa RGB może mieć wartość od 0 do 255. W systemie szesnastkowym odpowiada to zakresowi od 00 do FF.

128 to 80, 16 to 10, a 8 to 08 w zapisie szesnastkowym. Dlatego rgb(128, 16, 8) daje #801008.

Zapis rgb() podaje wartości składowych w systemie dziesiętnym, np. rgb(128, 16, 8). Zapis szesnastkowy podaje te same wartości w systemie szesnastkowym, np. #801008.

Służy do pobrania z dokumentu HTML elementu o podanym identyfikatorze `id`. Po pobraniu elementu można zmieniać jego treść, style lub inne właściwości.

Ponieważ `.style` umożliwia zmianę właściwości CSS elementu za pomocą JavaScript. Bez `.style` odwołujemy się do właściwości obiektu DOM, a nie bezpośrednio do stylu CSS.

`innerHTML` zmienia zawartość HTML elementu, np. tekst lub znaczniki. `style` zmienia wygląd elementu, np. kolor, rozmiar czcionki albo margines.

W JavaScript właściwości CSS z myślnikiem zapisuje się w notacji camelCase. Na przykład `background-color` zapisuje się jako `backgroundColor`, a `font-size` jako `fontSize`.

Można użyć zapisu: `document.getElementById("naglowek").style.color = "red";`. Pobiera on element i ustawia jego kolor tekstu na czerwony.

Metoda `getElementById()` zwróci `null`. Próba użycia `.style` na wartości `null` spowoduje błąd JavaScript.

Nie w typowym przypadku. Do zmiany stylów CSS należy użyć `.style`, czyli `document.getElementById(id).style.nazwaWlasciwosci = wartosc`.

Element <h1> oznacza nagłówek pierwszego poziomu, zwykle najważniejszy tytuł na stronie. Domyślnie przeglądarka wyświetla go dużą, pogrubioną czcionką.

Element <p> tworzy akapit tekstu. Powinien zawierać poprawnie zamknięte elementy liniowe, np. <big>, <span> lub <strong>.

Ponieważ tylko to słowo ma być wyświetlone większą czcionką. Gdyby znacznik <big> obejmował więcej tekstu, większa byłaby także inna część zdania.

Przeglądarka może powiększyć więcej tekstu, niż zakładano. Poprawny zapis wymaga pary <big> oraz </big> wokół dokładnie wybranego fragmentu.

<big> bezpośrednio zmienia wygląd tekstu w HTML, ale jest przestarzały. CSS, np. font-size, jest współczesnym i zalecanym sposobem kontrolowania rozmiaru czcionki.

Znaczniki powinny być poprawnie zagnieżdżone i zamknięte, aby dokument był poprawny składniowo. Błędna kolejność może powodować nieoczekiwane formatowanie.

<big> jest elementem liniowym, ponieważ działa wewnątrz wiersza tekstu i nie rozpoczyna nowego bloku ani akapitu.

Ograniczenie `UNIQUE` zapewnia, że wartości w danej kolumnie lub zestawie kolumn nie będą się powtarzać. Stosuje się je np. dla loginów, e-maili lub numerów identyfikacyjnych.

`UNIQUE` blokuje powtarzanie się wartości, a `NOT NULL` wymusza podanie wartości. Kolumna może być jednocześnie `UNIQUE` i `NOT NULL`.

Nie. `DEFAULT` ustawia wartość domyślną, gdy użytkownik jej nie poda. Nie sprawdza jednak unikalności danych.

Tak. `PRIMARY KEY` wymusza unikalność i dodatkowo nie pozwala na wartości `NULL`. Tabela może mieć jeden klucz główny, ale wiele ograniczeń `UNIQUE`.

Tak. Można utworzyć ograniczenie unikalności dla kombinacji kilku kolumn. Wtedy nie może powtórzyć się cały zestaw wartości, a niekoniecznie każda kolumna osobno.

Przykład: `email VARCHAR(100) UNIQUE`. Jeśli adres ma być również obowiązkowy, zapisuje się: `email VARCHAR(100) UNIQUE NOT NULL`.

Encja oznacza obiekt lub pojęcie, np. czytelnik albo książka. Atrybut to cecha tej encji, np. imię czytelnika albo tytuł książki.

Są głównymi obiektami systemu bibliotecznego, o których baza przechowuje dane. W schemacie odpowiadają im osobne tabele.

Atrybuty są zwykle wypisane wewnątrz tabeli pod jej nazwą. Przykładami są `imie`, `nazwisko`, `tytul`, `autor`.

Krotka to pojedynczy wiersz tabeli, czyli jeden rekord danych. Na przykład jeden konkretny czytelnik zapisany w tabeli `czytelnik`.

Encja to pojęcie używane na etapie modelowania danych. Tabela jest fizyczną lub logiczną strukturą w bazie, która zwykle implementuje daną encję.

Encja `wypozyczenie` opisuje fakt wypożyczenia książki przez czytelnika. Łączy dane czytelnika i książki oraz przechowuje np. datę wypożyczenia i datę zwrotu.

Klucz główny jednoznacznie identyfikuje rekord w tabeli. Często ma nazwę zakończoną na `_id`, np. `czytelnik_id` lub `ksiazka_id`.