Pytania pomocnicze - INF.03

Struktura logiczna określa rozmieszczenie elementów strony, np. menu, treści i stopki. Projekt graficzny dotyczy wyglądu: kolorów, grafik, krojów pisma i stylu wizualnego.

Najczęściej planuje się położenie nagłówka, menu nawigacyjnego, treści głównej, panelu bocznego i stopki. Są to podstawowe części układu większości witryn.

Adresy URL dotyczą organizacji podstron i sposobu dostępu do nich. Struktura logiczna dotyczy natomiast rozmieszczenia elementów na stronie.

Zawartość określa, jakie informacje i materiały znajdą się w witrynie. Struktura logiczna określa, gdzie te informacje i elementy zostaną umieszczone.

Elementy semantyczne, takie jak header, nav, main, section czy footer, pomagają logicznie podzielić stronę na części. Dzięki temu kod jest czytelniejszy i lepiej zrozumiały dla przeglądarek oraz technologii wspomagających.

Makieta to uproszczony szkic układu strony, pokazujący rozmieszczenie elementów bez szczegółowego projektu graficznego. Pomaga zaplanować strukturę logiczną witryny.

Właściwość text-indent ustawia wcięcie pierwszej linii tekstu w elemencie blokowym, np. w akapicie <p>. Przykład: p { text-indent: 30px; }.

text-indent odpowiada za wcięcie pierwszego wiersza tekstu. line-height ustala wysokość linii, czyli odstęp pionowy między wierszami tekstu.

line-indent nie jest standardową właściwością CSS. Przeglądarka zignoruje taki zapis, ponieważ nie rozpoznaje tej właściwości.

Selektor p wybiera wszystkie elementy <p> w dokumencie HTML. Oznacza to, że reguła CSS zostanie zastosowana do wszystkich akapitów.

Można używać m.in. px, em, rem, %, a także wartości ujemnych. Na egzaminach często pojawiają się piksele, np. 30px.

Nie. text-indent przesuwa tylko pierwszą linię tekstu w danym elemencie, a nie cały akapit.

Element <meta> służy do umieszczania metadanych strony, czyli informacji opisujących dokument HTML. Mogą to być np. kodowanie znaków, autor, opis strony lub słowa kluczowe.

Sekcja <head> zawiera informacje techniczne i opisowe o dokumencie, które zwykle nie są bezpośrednio wyświetlane na stronie. Dlatego metadane zapisuje się właśnie między <head> i </head>.

Autora można zapisać za pomocą znacznika: <meta name="author" content="Jan Kowalski">. Atrybut name określa rodzaj informacji, a content jej wartość.

Opis strony zapisuje się najczęściej jako: <meta name="description" content="Krótki opis strony">. Taki opis może być wykorzystywany przez wyszukiwarki internetowe.

Słowa kluczowe można zapisać jako: <meta name="keywords" content="HTML, CSS, JavaScript">. Obecnie mają one mniejsze znaczenie dla SEO niż dawniej, ale nadal są przykładem metadanych.

<meta> przechowuje metadane dokumentu, np. opis, autora lub kodowanie znaków. <style> służy do umieszczania kodu CSS, czyli reguł wyglądu strony.

Właściwość `color` ustawia kolor tekstu danego elementu oraz zwykle kolor dziedziczony przez elementy potomne.

`color` zmienia kolor tekstu, natomiast `background-color` ustawia kolor tła elementu.

Nie. Poprawną właściwością do ustawiania koloru tekstu jest `color`, a nie `text-color`.

Nie. `font-color` nie jest poprawną właściwością CSS. Kolor tekstu ustawia się przez `color`.

Kolor można podać nazwą, np. `red`, kodem HEX, np. `#ff0000`, albo w formacie `rgb()` lub `rgba()`.

Można użyć reguły: `p { color: red; }`. Spowoduje to zmianę koloru tekstu wszystkich elementów `p`.

Blok decyzyjny ma kształt rombu i służy do zapisania warunku logicznego. Zwykle wychodzą z niego dwie ścieżki, np. TAK/NIE lub prawda/fałsz.

Ponieważ jest to warunek, który można ocenić jako prawdziwy albo fałszywy. Taki zapis decyduje o dalszym przebiegu algorytmu.

Blok decyzyjny ma kształt rombu i zawiera warunek. Blok operacyjny ma zwykle kształt prostokąta i zawiera działanie, np. przypisanie n ← n + 5.

W bloku decyzyjnym mogą znaleźć się warunki typu x == 0, n > 20, haslo != '' albo liczba % 2 == 0. Każdy z nich daje wynik logiczny.

Wyjście TAK jest wybierane, gdy warunek jest spełniony. Wyjście NIE jest wybierane, gdy warunek nie jest spełniony.

Polecenie Wypisz n jest operacją wejścia/wyjścia, a nie warunkiem logicznym. W schematach blokowych zwykle zapisuje się je w równoległoboku.

`REVOKE` należy do grupy DCL, czyli Data Control Language. Są to polecenia służące do zarządzania uprawnieniami w bazie danych.

Oznacza odebranie wskazanemu użytkownikowi prawa do odczytu danych z podanej tabeli. Użytkownik nie traci konta, tylko konkretne uprawnienie.

`GRANT` nadaje uprawnienia użytkownikowi, a `REVOKE` je odbiera. Są to przeciwstawne instrukcje z grupy DCL.

Nie. `REVOKE` nie usuwa konta użytkownika, tylko odbiera mu określone prawa dostępu.

Odbiera prawo do wykonywania zapytań odczytujących dane, czyli instrukcji `SELECT`, na wskazanym obiekcie bazy danych.

W wielu systemach SQL można użyć składni podobnej do `REVOKE ALL PRIVILEGES ON tabela FROM użytkownik;`. Dokładna składnia może zależeć od używanego systemu baz danych.

Trzeci parametr określa czas wygaśnięcia ciasteczka. Podaje się go jako znacznik czasu Unix, najczęściej w postaci `time() + liczba_sekund`.

`3600` to liczba sekund w jednej godzinie, a `24` to liczba godzin w dobie. Iloczyn `3600 * 24` daje 86400 sekund, czyli jedną dobę.

Wartość `0` tworzy ciasteczko sesyjne, ważne zwykle do zamknięcia przeglądarki. `time() + 3600 * 24` ustawia ciasteczko trwałe, ważne przez 24 godziny.

`$dane` oznacza wartość przechowywaną w zmiennej. Zapis `'dane'` zapisałby dosłowny tekst `dane`, a nie zawartość zmiennej.

Należy ją wywołać przed wysłaniem jakiegokolwiek kodu HTML lub tekstu do przeglądarki. Wynika to z tego, że ciasteczka są ustawiane przez nagłówki HTTP.

Do odczytu służy tablica `$_COOKIE`, np. `$_COOKIE['dane']`. Ciasteczko ustawione funkcją `setcookie()` zwykle jest dostępne dopiero przy kolejnym żądaniu strony.

Aby usunąć ciasteczko, ustawia się jego czas wygaśnięcia na moment z przeszłości, np. `setcookie('dane', '', time() - 3600);`.

SQL DQL, czyli Data Query Language, to część SQL służąca do odpytywania bazy danych. Najważniejszym poleceniem DQL jest SELECT.

Polecenie SELECT służy do pobierania danych z jednej lub wielu tabel bazy danych. Nie modyfikuje ono struktury bazy ani zapisanych danych.

DQL służy do odczytu danych, głównie za pomocą SELECT. DML służy do manipulowania danymi, np. INSERT, UPDATE i DELETE.

DQL dotyczy zapytań pobierających dane. DDL służy do definiowania struktury bazy, np. tworzenia, modyfikowania i usuwania tabel.

DQL służy do pobierania danych z bazy. DCL odpowiada za kontrolę dostępu, czyli nadawanie i odbieranie uprawnień użytkownikom.

Do DML zalicza się polecenia operujące na danych, takie jak INSERT, UPDATE i DELETE. W wielu klasyfikacjach SELECT bywa omawiany osobno jako DQL.

SELECT nie tworzy, nie zmienia i nie usuwa struktury bazy danych. DDL obejmuje polecenia takie jak CREATE, ALTER i DROP.

Atrybut `rowspan` powoduje, że dana komórka zajmuje kilka wierszy tabeli. Na przykład `rowspan="2"` rozciąga komórkę pionowo przez dwa wiersze.

Ponieważ komórka `<td>` z tekstem „pierwszy” ma atrybut `rowspan="2"`. Oznacza to połączenie tej komórki z komórką w następnym wierszu.

Znacznik `<tr>` definiuje jeden wiersz tabeli. Wewnątrz niego umieszcza się komórki, najczęściej za pomocą `<td>` lub `<th>`.

Znacznik `<td>` tworzy pojedynczą komórkę danych w tabeli. Jej położenie zależy od kolejności w kodzie oraz od atrybutów takich jak `rowspan` i `colspan`.

`rowspan` łączy komórki pionowo, czyli przez kilka wierszy. `colspan` łączy komórki poziomo, czyli przez kilka kolumn.

Najpierw należy rozdzielić kod na wiersze `<tr>`, potem policzyć komórki `<td>`. Następnie trzeba uwzględnić atrybuty `rowspan` i `colspan`, bo zmieniają układ komórek.

Atrybut `rowspan` powoduje, że komórka zajmuje kilka wierszy w pionie. Na przykład `rowspan="2"` oznacza komórkę wysoką na dwa wiersze.

Atrybut `colspan` powoduje, że komórka zajmuje kilka kolumn w poziomie. Na przykład `colspan="2"` tworzy jedną szeroką komórkę zamiast dwóch osobnych.

Najpierw należy policzyć elementy `<tr>`, czyli wiersze. Następnie w każdym wierszu analizuje się komórki `<td>` lub `<th>` oraz sprawdza, czy mają `rowspan` albo `colspan`.

Jeśli komórka z poprzedniego wiersza ma `rowspan`, to nadal zajmuje miejsce w kolejnym wierszu. Dlatego w kodzie następnego wiersza nie trzeba ponownie wpisywać komórki w tej samej kolumnie.

`&nbsp;` to twarda spacja, czyli znak spacji nierozdzielającej. W tabelach bywa używana po to, aby pusta komórka była widoczna.

Powstaje tabela, w której pierwsza komórka po lewej stronie jest wysoka na dwa wiersze. Pozostałe komórki znajdują się po prawej stronie: jedna w pierwszym wierszu i jedna w drugim.

`<tr>` definiuje cały wiersz tabeli, a `<td>` pojedynczą komórkę w tym wierszu. Komórki `<td>` zawsze powinny znajdować się wewnątrz wierszy `<tr>`.