Pytania pomocnicze - INF.03

Dla przedziału otwartego `(25, 75)` zapis to `($b > 25) and ($b < 75)`. Końce przedziału nie należą do zakresu.

`and` wymaga, aby oba warunki były prawdziwe. `or` wymaga, aby prawdziwy był co najmniej jeden z warunków.

Liczba musi jednocześnie być większa od dolnej granicy i mniejsza od górnej granicy. Dlatego warunki graniczne łączy się operatorem `and`.

Warunek będzie prawdziwy, gdy `$a` jest mniejsze od `-10` albo gdy `$b` jest większe od `25` i mniejsze od `75`.

Nie. Nawiasy okrągłe oznaczają przedział otwarty, więc wartości graniczne 25 i 75 nie należą do tego przedziału.

Nawiasy jednoznacznie określają kolejność obliczania warunku. Dzięki temu kod jest czytelniejszy i mniej podatny na błędy.

Dla przedziału domkniętego `[25, 75]` należałoby użyć `($b >= 25) and ($b <= 75)`, ponieważ wartości graniczne należą do przedziału.

Element <script> służy do umieszczania lub dołączania kodu JavaScript w dokumencie HTML. Może zawierać kod bezpośrednio między znacznikami albo wskazywać zewnętrzny plik przez atrybut src.

Kod JavaScript wpisuje się między znacznikami <script> i </script>. Przykład: <script>alert('Witaj');</script>.

Należy użyć znacznika <script> z atrybutem src, np. <script src="script.js"></script>. Dzięki temu kod JavaScript znajduje się w osobnym pliku.

<script> służy do kodu JavaScript, czyli logiki i interakcji na stronie. <style> służy do kodu CSS, czyli wyglądu i formatowania elementów HTML.

Nie, znacznik <js> nie jest standardowym elementem HTML. Do obsługi JavaScript używa się znacznika <script>.

Znacznik <code> służy do oznaczania fragmentów kodu jako tekstu, np. w dokumentacji. Kod umieszczony w <code> nie jest wykonywany przez przeglądarkę.

Pętla `for` służy do wielokrotnego wykonania tego samego bloku kodu. Najczęściej używa się jej, gdy liczba powtórzeń jest znana przed rozpoczęciem pętli.

Typowa pętla `for` zawiera inicjalizację zmiennej, warunek kontynuowania pętli oraz zmianę wartości zmiennej sterującej po każdym obiegu.

`for` jest wygodna, gdy sterujemy liczbą powtórzeń za pomocą licznika. `foreach` służy głównie do przechodzenia po wszystkich elementach tablicy lub kolekcji.

`if` wykonuje blok kodu warunkowo, ale nie powtarza go automatycznie. Jest to instrukcja warunkowa, a nie iteracyjna.

`switch` wybiera jedną z wielu gałęzi kodu na podstawie wartości wyrażenia. Nie wykonuje kodu wielokrotnie, więc nie jest pętlą.

Nieprawidłowy warunek lub brak zmiany licznika może doprowadzić do pętli nieskończonej, czyli takiej, która nie kończy działania samodzielnie.

Identyfikator to nazwa elementu w kodzie, np. zmiennej, funkcji, stałej lub klasy. Musi być zapisany zgodnie z zasadami składni języka.

Zaczyna się od litery i zawiera tylko litery oraz cyfrę. Cyfra może występować w nazwie zmiennej, ale nie może być pierwszym znakiem.

Znak `%` jest operatorem modulo i nie może występować w nazwie identyfikatora. Nazwy zmiennych nie mogą zawierać takich znaków specjalnych.

Znak `#` nie może rozpoczynać zwykłego identyfikatora zmiennej. W JavaScript ma specjalne zastosowanie m.in. przy prywatnych polach klas, ale nie jako standardowa nazwa zmiennej.

Nie. Cyfry mogą występować w nazwie zmiennej, ale dopiero po pierwszym znaku, np. `imie2` jest poprawne, a `2imie` nie.

Najbezpieczniej używać liter alfabetu angielskiego, cyfr po pierwszym znaku oraz ewentualnie `_` lub `$`. Należy unikać polskich znaków i znaków specjalnych.

Nie powinno się używać słów kluczowych jako nazw zmiennych. Przykłady słów zarezerwowanych to `let`, `const`, `function`, `class` i `return`.

Ponieważ ma styl lokalny zapisany w atrybucie `style="padding: 10px;"`. Taki zapis ma wyższy priorytet niż ogólna reguła `td { padding: 30px; }`.

Komórka `Ewa` nie ma własnego atrybutu `style`, więc obowiązuje ją ogólna reguła CSS `td { padding: 30px; }`.

`padding` to margines wewnętrzny elementu, czyli odstęp między zawartością elementu a jego obramowaniem.

Styl lokalny jest zapisany bezpośrednio w konkretnym elemencie HTML za pomocą atrybutu `style`. Styl w elemencie `<style>` zawiera reguły CSS, które mogą obejmować wiele elementów naraz.

Selektor `td` wybiera wszystkie elementy `<td>`, czyli komórki danych w tabeli HTML.

Nie, `padding` nie jest właściwością dziedziczoną. W tym przypadku działa dlatego, że reguła CSS bezpośrednio wskazuje elementy `td`.

Każda komórka użyłaby wartości podanej w swoim atrybucie `style`, ponieważ styl lokalny miałby pierwszeństwo przed ogólną regułą `td`.

Specyficzność decyduje, która reguła CSS wygra, gdy kilka deklaracji dotyczy tego samego elementu i tej samej właściwości.

Zwraca numer błędu ostatniej próby połączenia z bazą MySQL. Wartość 0 oznacza brak błędu, a wartość różna od zera oznacza problem z połączeniem.

Ponieważ w PHP liczba 0 jest traktowana jako false, a liczba różna od zera jako true. Jeśli funkcja zwróci kod błędu, blok if zostanie wykonany.

Poprawny schemat to: if (warunek) { instrukcje; }. Warunek musi być zapisany w nawiasach okrągłych.

mysqli_connect_errno() zwraca liczbowy kod błędu, a mysqli_connect_error() zwraca tekstowy opis błędu połączenia.

Po słowie if warunek musi znajdować się w nawiasach okrągłych, a nie klamrowych. Klamry służą do oznaczenia bloku instrukcji.

Funkcje mysql_* są przestarzałe i zostały usunięte w nowszych wersjach PHP. Zamiast nich używa się MySQLi albo PDO.

Najlepiej bezpośrednio po wywołaniu funkcji łączącej z bazą, np. mysqli_connect(). Dzięki temu można przerwać dalsze działanie skryptu przed wykonywaniem zapytań SQL.

Informuje przeglądarkę, że dokument jest zapisany zgodnie ze standardem HTML5. Dzięki temu przeglądarka renderuje stronę w trybie standardowym.

Deklarację DOCTYPE umieszcza się na samym początku dokumentu, przed znacznikiem <html>. Nie jest ona elementem HTML, tylko instrukcją dla przeglądarki.

W HTML5 deklaracja jest krótka: <!DOCTYPE html>. W starszych wersjach, np. HTML 4.01, deklaracje były dłuższe i często zawierały odwołanie do DTD.

Nie. HTML5 nie wymaga pisania znaczników wielkimi literami. W praktyce najczęściej stosuje się małe litery, np. <html>, <head>, <body>.

Nie każdy. Istnieją elementy puste, takie jak <br>, <img> czy <input>, które nie mają osobnego znacznika zamykającego.

Przeglądarka może przejść w tryb zgodności, czyli tzw. quirks mode. Może to spowodować inne interpretowanie CSS i problemy z wyglądem strony.

Jeśli podana jest tylko szerokość, przeglądarka automatycznie oblicza wysokość na podstawie oryginalnych proporcji grafiki. Dzięki temu obraz nie zostaje zniekształcony.

Oryginalne proporcje to 2:1, więc po zmniejszeniu szerokości do 50 px wysokość wyniesie 25 px.

Obraz 200 × 100 px ma proporcje 2:1, a wymiary 25 × 25 px tworzą kwadrat 1:1. Taki zapis spłaszczy lub rozciągnie grafikę.

Można to zrobić wtedy, gdy podane wartości zachowują te same proporcje co oryginalny obraz. Dla grafiki 200 × 100 px poprawne byłyby np. width: 50px; height: 25px.

Atrybut src wskazuje ścieżkę do pliku graficznego, który ma zostać wyświetlony na stronie. Bez poprawnego src obraz się nie załaduje.

Tak, w praktyce należy podać poprawną nazwę i rozszerzenie pliku, np. rysunek.jpg. W tym pytaniu kluczowa jest jednak zasada skalowania z zachowaniem proporcji.

Typ `float` służy do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych, czyli liczb z częścią ułamkową, np. `3.14` lub `19.99`.

`int` przechowuje liczby całkowite, np. `7`, a `float` liczby zmiennoprzecinkowe, np. `7.5`.

Wartość logiczną oznacza typ `bool` lub `boolean`. Może on przyjmować wartości `true` albo `false`.

Łańcuch tekstowy oznacza typ `string`. Przechowuje tekst, np. imię, hasło lub zawartość pola formularza.

Można użyć funkcji `gettype()`, np. `gettype($zmienna)`, albo funkcji diagnostycznej `var_dump()`.

Liczby zmiennoprzecinkowe są zapisywane w pamięci w sposób przybliżony, dlatego mogą występować drobne błędy zaokrągleń.

Funkcja `strstr()` służy do wyszukiwania jednego ciągu znaków wewnątrz drugiego ciągu. Jeśli znajdzie szukany fragment, zwraca część tekstu od miejsca znalezienia.

Jeśli funkcja `strstr()` nie znajdzie szukanego ciągu, zwraca wartość `false`.

`strstr()` sprawdza, czy tekst zawiera określony fragment. `strlen()` zwraca liczbę znaków w ciągu.

`strstr()` wyszukuje fragment tekstu, natomiast `trim()` usuwa białe znaki, np. spacje i znaki nowej linii, z początku i końca ciągu.

`strstr()` służy do wyszukiwania fragmentu tekstu. `strtok()` dzieli tekst na części według podanego separatora.

Tak, `strstr()` rozróżnia wielkość liter. Oznacza to, że `PHP` i `php` są traktowane jako różne ciągi.

Można użyć funkcji `strpos()`, która zwraca pozycję pierwszego wystąpienia szukanego fragmentu albo `false`, jeśli go nie znajdzie.