Pytania pomocnicze - INF.03

Należy pobrać tylko kolumnę `model` z tabeli `samochody`, ale wyłącznie dla wierszy, w których `rocznik` ma wartość `2016`.

Ponieważ po słowie `SELECT` wskazano kolumnę `model`, a nie `marka`. SQL zwraca tylko te kolumny, które zostały wymienione w części `SELECT`.

Warunek spełniają wiersze z samochodami: Fiat Punto, Opel Corsa oraz Toyota Corolla. Tylko z tych wierszy zostanie pobrana wartość kolumny `model`.

`SELECT` określa, które kolumny mają zostać pokazane w wyniku. `WHERE` określa, które wiersze mają zostać uwzględnione.

Tak. Jeśli kilka rekordów ma ten sam model, SQL zwróci powtórzenia, chyba że użyje się `DISTINCT`.

Należałoby użyć warunku tekstowego: `SELECT model FROM samochody WHERE kolor = 'czerwony';`. Wartości tekstowe zapisuje się w apostrofach.

Gdy obiekt zachowuje ten sam kształt, ale zmienia rozmiar, położenie, obrót lub proporcje. Nie trzeba wtedy rysować go ponownie.

Skalowanie zmienia rozmiar obiektu, a przesuwanie zmienia tylko jego położenie na obszarze roboczym.

Obrót polega na zmianie kąta ustawienia obiektu względem punktu odniesienia, najczęściej środka obiektu.

Ponowne rysowanie zajmuje więcej czasu i może dać niedokładny efekt. Jeśli istniejący obiekt można przekształcić, jest to szybsze i precyzyjniejsze.

Nie. Zmiana warstwy wpływa na organizację elementów projektu, ale sama nie powiększa, nie obraca ani nie deformuje obiektu.

Nie. Animacja pokazuje zmianę w czasie, natomiast przekształcenie geometryczne może być pojedynczą operacją edycyjną wykonaną na obiekcie.

Klauzula JOIN służy do pobierania danych z co najmniej dwóch tabel. Tabele te są zwykle połączone wspólną kolumną, np. identyfikatorem.

Zapytanie bez JOIN pobiera dane tylko z jednej tabeli. JOIN pozwala zestawić dane z kilku tabel w jednym wyniku.

Warunek ON określa, które rekordy z jednej tabeli mają zostać połączone z rekordami z drugiej tabeli. Najczęściej porównuje klucz główny z kluczem obcym.

Nie. JOIN tylko pobiera i łączy dane w wyniku zapytania. Klucz obcy tworzy się podczas definiowania lub modyfikowania struktury tabeli.

INNER JOIN zwraca tylko rekordy, które mają dopasowanie w obu tabelach. LEFT JOIN zwraca wszystkie rekordy z lewej tabeli, nawet jeśli w prawej tabeli nie ma dopasowania.

Nie. JOIN jest klauzulą łączenia tabel. Funkcjami agregującymi są np. COUNT(), SUM(), AVG(), MIN() i MAX().

Oznacza wybór każdego elementu `<i>`, który jest bezpośrednim dzieckiem elementu `<p>`. Reguła nie dotyczy wszystkich elementów w akapicie, tylko wskazanych elementów `<i>`.

`p > i` wybiera tylko bezpośrednie dzieci `<p>`. `p i` wybiera wszystkie elementy `<i>` znajdujące się wewnątrz `<p>`, także głębiej zagnieżdżone.

Właściwość `color` ustawia kolor tekstu elementu. W przykładzie `color: blue;` tekst wybranego elementu będzie niebieski.

Element `<i>` służy do oznaczania tekstu pochylonego. Selektor `p > i` wskazuje taki element znajdujący się bezpośrednio w akapicie `<p>`.

Nie. Zmieni kolor tylko tekstu znajdującego się w elementach `<i>` będących bezpośrednimi dziećmi akapitu.

Nie, ponieważ wtedy `<i>` nie jest bezpośrednim dzieckiem `<p>`, lecz dzieckiem elementu `<span>`.

Ponieważ `rezyserID` w tabeli `filmy` jest kluczem obcym wskazującym na klucz główny `id` w tabeli `rezyserzy`. Tak łączy się rekord filmu z odpowiednim reżyserem.

Klucz główny jednoznacznie identyfikuje rekord w swojej tabeli. Klucz obcy przechowuje wartość klucza głównego z innej tabeli i tworzy relację między tabelami.

Klucz obcy znajduje się po stronie „wiele”. W przykładzie wiele filmów może należeć do jednego reżysera, więc `rezyserID` jest w tabeli `filmy`.

Kolumny `id` w obu tabelach są kluczami głównymi różnych encji i nie opisują relacji między filmem a reżyserem. Poprawne połączenie powinno używać klucza obcego `filmy.rezyserID`.

Klauzula `ON` określa warunek połączenia tabel. Wskazuje, które kolumny mają mieć zgodne wartości, aby rekordy zostały zestawione w wyniku.

Można użyć zapytania: `SELECT filmy.tytul, rezyserzy.nazwisko FROM filmy JOIN rezyserzy ON filmy.rezyserID = rezyserzy.id;`.

Oznacza to, że jeden rekord z tabeli `rezyserzy` może być powiązany z wieloma rekordami w tabeli `filmy`. Jeden reżyser może mieć wiele filmów.

Znacznik <object> służy do osadzania zewnętrznych zasobów na stronie, np. dokumentów, multimediów lub dawniej animacji Flash w formacie .swf.

<img> służy do wstawiania obrazów rastrowych lub wektorowych, np. JPG, PNG, GIF, SVG. Plik .swf nie jest zwykłym obrazem, lecz obiektem multimedialnym wymagającym obsługi przez odpowiednią technologię.

<video> służy do osadzania filmów w standardowych formatach obsługiwanych przez przeglądarki, np. MP4, WebM lub Ogg. Plik .swf należy do technologii Flash i historycznie był osadzany jako obiekt.

<audio> służy do odtwarzania dźwięku na stronie internetowej, np. plików MP3, Ogg lub WAV. Nie służy do osadzania animacji Flash.

Przykład: <object data="animacja.swf" type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="300"></object>. Atrybut data wskazuje plik, a type określa jego typ MIME.

Nie. Adobe Flash jest technologią przestarzałą i niewspieraną we współczesnych przeglądarkach ze względów bezpieczeństwa oraz zgodności.

Najczęściej używa się HTML5, CSS, JavaScript, SVG, Canvas oraz standardowych formatów audio i wideo. Są one obsługiwane natywnie przez przeglądarki bez dodatkowych wtyczek.

Sprawdzają, czy aplikacja działa poprawnie w różnych środowiskach, np. na różnych przeglądarkach, systemach, serwerach, wersjach PHP lub konfiguracjach bazy danych.

Testy funkcjonalne sprawdzają, czy konkretne funkcje działają zgodnie z wymaganiami. Testy kompatybilności sprawdzają, czy aplikacja działa poprawnie w różnych środowiskach technicznych.

Inna wersja PHP, ustawienia serwera WWW, limity pamięci lub konfiguracja bazy danych mogą powodować błędy mimo poprawnego kodu aplikacji.

Warto sprawdzić przeglądarki, systemy operacyjne, urządzenia, wersje serwera WWW, PHP, bazę danych oraz konfigurację hostingu.

Nie. Testy bezpieczeństwa szukają podatności i zagrożeń, a testy kompatybilności oceniają poprawność działania aplikacji w różnych środowiskach.

Czas ładowania wpływa na ocenę działania aplikacji i komfort użytkownika. Może zależeć od kodu, bazy danych, serwera oraz konfiguracji środowiska.

Rola predefiniowana to gotowy zestaw uprawnień przygotowany przez SQL Server. Administrator może przypisać do niej użytkownika lub login zamiast nadawać każde uprawnienie osobno.

Rola `dbcreator` pozwala tworzyć, modyfikować, usuwać oraz przywracać bazy danych. Dotyczy zarządzania bazami danych na poziomie serwera.

`sysadmin` ma pełne uprawnienia do całego serwera SQL Server. `dbcreator` ma uprawnienia ograniczone głównie do operacji na bazach danych.

Za pełne uprawnienia administracyjne odpowiada rola `sysadmin`. Jej członek może wykonywać praktycznie wszystkie operacje na serwerze i bazach danych.

Nie. Zarządzanie bezpieczeństwem, loginami i uprawnieniami jest związane z innymi rolami, np. `securityadmin`, a nie z `dbcreator`.

Nazwa `dbcreator` wskazuje na bazy danych: tworzenie, zmienianie, usuwanie i przywracanie baz. Nie należy jej mylić z pełną administracją serwerem.

<strong> oznacza tekst o dużym znaczeniu semantycznym, a <b> służy głównie do wizualnego pogrubienia tekstu. Domyślnie oba są zwykle wyświetlane jako pogrubione.

Znaczniki semantyczne opisują znaczenie treści, a nie tylko jej wygląd. Pomaga to przeglądarkom, czytnikom ekranu i wyszukiwarkom lepiej interpretować stronę.

Najczęściej wyświetla go jako tekst pogrubiony, podobnie jak w przypadku znacznika <b>.

Nie. Jeśli tekst ma być ważny znaczeniowo, należy użyć <strong>. Jeśli chodzi tylko o efekt wizualny pogrubienia, można użyć <b> lub lepiej CSS.

<h1> oznacza główny nagłówek strony lub sekcji i jest elementem strukturalnym. <strong> służy do wyróżnienia ważnego fragmentu tekstu wewnątrz treści.

<sub> zapisuje tekst jako indeks dolny, np. we wzorze chemicznym H₂O. Nie jest odpowiednikiem pogrubienia tekstu.

Oznacza to, że PHP może automatycznie konwertować wartości między typami, np. tekst zawierający liczbę potraktować jak liczbę. Ułatwia to pisanie kodu, ale może powodować nieoczekiwane wyniki.

Zmienna w PHP zaczyna się od znaku `$` i powstaje przez przypisanie wartości, np. `$x = 10;`. Nie trzeba wcześniej deklarować jej typu.

Nie w typowym kodzie proceduralnym. Zmienną tworzy się przez przypisanie wartości, np. `$nazwa = "Jan";`.

Tak. `$wiek` i `$Wiek` to dwie różne zmienne, ponieważ nazwy zmiennych w PHP są case-sensitive.

`==` porównuje wartości po ewentualnej konwersji typów, a `===` porównuje zarówno wartość, jak i typ. Dlatego `"5" == 5` jest prawdą, ale `"5" === 5` jest fałszem.

Po znaku `$` nazwa może zawierać litery, cyfry i podkreślenia, ale nie może zaczynać się od cyfry. Przykłady poprawne to `$nazwa`, `$_id`, `$liczba2`.

Może prowadzić do wyników innych niż oczekiwane, szczególnie przy porównaniach i danych pochodzących od użytkownika. Dlatego często bezpieczniej używać operatora `===` oraz jawnie kontrolować typy danych.