Pytania pomocnicze - INF.03

Znacznik `<?php` informuje serwer, że od tego miejsca zaczyna się kod PHP, który ma zostać zinterpretowany przed wysłaniem wyniku do przeglądarki.

Blok kodu PHP rozpoczyna się znacznikiem `<?php`. Od tego miejsca interpreter traktuje zawartość jako kod PHP.

Wyznaczają fragment, który ma zostać wykonany przez interpreter PHP. Pozwalają oddzielić kod PHP od HTML.

Stosuje się go, gdy po fragmencie kodu PHP w tym samym pliku ma pojawić się np. kod HTML. W plikach zawierających wyłącznie PHP często się go pomija.

Blok kodu PHP może kończyć się znacznikiem `?>`. W plikach zawierających tylko PHP często pomija się ten znacznik.

Kod PHP otwieramy znacznikiem `<?php`, a zamykamy `?>`. To standardowa i poprawna forma.

Nie. PHP jest językiem wykonywanym po stronie serwera, a przeglądarka otrzymuje zwykle gotowy wynik, najczęściej HTML.

Nie. Oprócz rozszerzenia pliku trzeba jeszcze użyć poprawnych tagów PHP, aby serwer rozpoznał kod do wykonania.

Nie. Oprócz rozszerzenia trzeba jeszcze umieścić kod wewnątrz znaczników PHP, aby serwer rozpoznał go jako kod do wykonania.

Tak. Plik `.php` może zawierać zarówno HTML, jak i fragmenty PHP umieszczone między znacznikami `<?php` oraz `?>`.

Tak. To bardzo częsta praktyka — HTML tworzy strukturę strony, a fragmenty między `<?php` i `?>` zawierają kod PHP.

Ponieważ PHP nie jest znacznikiem HTML. Interpreter PHP rozpoznaje standardowy zapis `<?php ... ?>`, a nie znaczniki w stylu HTML.

Ponieważ PHP nie używa takich znaczników. Interpreter rozpoznaje standardowo zapis `<?php ... ?>`.

Ponieważ nie jest to składnia języka PHP. Interpreter PHP rozpoznaje standardowo znaczniki `<?php` i `?>`.

Gdy plik zawiera wyłącznie kod PHP. Pomaga to uniknąć problemów z przypadkowymi spacjami lub pustymi liniami po zakończeniu skryptu.

Gdy plik zawiera wyłącznie kod PHP. Pomaga to uniknąć przypadkowego wysłania zbędnych znaków do przeglądarki.

Dyrektywa `log_errors` decyduje, czy błędy PHP mają być zapisywane w logu. Aby logowanie działało, powinna mieć wartość `On`.

Logowanie zapisuje błędy do pliku lub dziennika, a wyświetlanie pokazuje je użytkownikowi w przeglądarce. Na serwerze produkcyjnym zwykle loguje się błędy, ale ich nie wyświetla.

Służy do tego dyrektywa `error_log`. Może wskazywać konkretny plik, do którego PHP zapisze komunikaty o błędach.

Komunikaty błędów mogą ujawniać ścieżki plików, fragmenty kodu, strukturę bazy danych lub inne informacje techniczne. Może to obniżyć bezpieczeństwo aplikacji.

Można użyć funkcji `phpinfo()`, która wyświetla informacje o konfiguracji PHP, w tym ścieżkę do używanego pliku `php.ini` i wartości dyrektyw.

Nie. Kod PHP jest wykonywany po stronie serwera przez interpreter PHP. Przeglądarka otrzymuje dopiero wynik działania skryptu, najczęściej HTML.

Pętla działa tylko wtedy, gdy bieżący znak nie jest równy `@`. Gdy napotka `@`, warunek staje się fałszywy i znak `@` nie zostaje wyświetlony.

Zmienna `$i` jest indeksem aktualnie sprawdzanego znaku w napisie. Po każdym wypisaniu znaku jest zwiększana o 1.

Ten warunek zabezpiecza przed wyjściem poza długość napisu. Dzięki temu program nie powinien odczytywać znaku o nieistniejącym indeksie.

Operator `&&` oznacza logiczne „i”. Cały warunek jest prawdziwy tylko wtedy, gdy oba warunki składowe są prawdziwe.

Instrukcja `echo` wykonuje się dopiero po sprawdzeniu warunku pętli. Dla znaku `@` warunek `$n[$i] != '@'` jest fałszywy, więc ciało pętli nie zostaje wykonane.

Zwraca długość napisu, czyli liczbę znaków w łańcuchu. Dla `[email protected]` wynikiem jest `13`.

Pętla nie wykonałaby się od początku, ponieważ pierwszy znak to `a`, a nie `@`. W efekcie nic nie zostałoby wyświetlone.

Algorytm przechodzi po kolejnych znakach adresu e-mail od początku i wypisuje je aż do pierwszego wystąpienia znaku `@`.

ACID opisuje właściwości transakcji, które zapewniają poprawność, bezpieczeństwo i spójność danych w bazie.

Atomowość oznacza, że transakcja wykonuje się w całości albo nie wykonuje się wcale. Nie może pozostać częściowo zakończona.

Spójność gwarantuje, że po wykonaniu operacji baza nadal spełnia swoje reguły, np. ograniczenia kluczy, typów danych i relacji.

Izolacja oznacza, że równocześnie wykonywane transakcje nie powinny powodować błędnych lub niespójnych wyników.

Trwałość oznacza, że po zatwierdzeniu transakcji jej efekty zostają zapisane na stałe i nie powinny zostać utracone.

Do zatwierdzenia transakcji służy polecenie COMMIT. Po jego wykonaniu zmiany zostają zapisane.

Do wycofania transakcji służy polecenie ROLLBACK. Przywraca ono stan sprzed rozpoczęcia transakcji.

Tablica służy do przechowywania wielu wartości w jednej zmiennej. W JavaScript wartości te mogą być różnych typów.

Tak. JavaScript pozwala umieszczać w jednej tablicy wartości różnych typów, np. liczby, teksty, wartości logiczne i obiekty.

Indeksowanie tablic zaczyna się od zera. Pierwszy element ma indeks 0, drugi 1 itd.

Do sprawdzenia liczby elementów używa się właściwości `length`, np. `tablica.length`.

Tak. Tablica w JavaScript jest specjalnym rodzajem obiektu przeznaczonym do przechowywania uporządkowanych kolekcji danych.

Do dodania elementu na końcu tablicy używa się metody `push()`, np. `tablica.push("nowy")`.

Pętla wykona się 10 razy. Zmienna `$i` przyjmie kolejno wartości od `0` do `9`.

Ponieważ przed pierwszym obiegiem pętli zmienna `$x` ma wartość `0`. Najpierw ta wartość jest wpisywana do tablicy, a dopiero potem `$x` zwiększa się o `10`.

Elementy zostaną zapisane pod indeksami od `0` do `9`, ponieważ zmienna `$i` pełni rolę indeksu tablicy.

Oznacza przypisanie aktualnej wartości zmiennej `$x` do elementu tablicy `$tab` o indeksie równym aktualnej wartości `$i`.

Po każdym przypisaniu do tablicy wartość `$x` jest zwiększana o `10`. Kolejne wartości wpisywane do tablicy to `0, 10, 20, ..., 90`.

Pętla wykonałaby się 11 razy, dla wartości `$i` od `0` do `10`. W tablicy pojawiłaby się dodatkowa wartość `100`.

Tak. Równoważnym zapisem jest `$x += 10;`, czyli zwiększenie aktualnej wartości zmiennej `$x` o `10`.

Oznacza tekst, który zaczyna się od litery C i kończy się literą w. Znak % zastępuje dowolny ciąg znaków pomiędzy nimi.

Ponieważ cała wartość kończy się literą n, a wzorzec wymaga, aby ostatnim znakiem była litera w.

Zwraca wartości z kolumny wykonawca dla rekordów spełniających warunki zapytania. Jeśli dodano WHERE, zwracane są tylko pasujące wiersze.

Klauzula WHERE ogranicza wyniki zapytania do rekordów spełniających określony warunek.

LIKE 'C%' wyszukuje teksty zaczynające się od C. LIKE '%C%' wyszukuje teksty zawierające C w dowolnym miejscu.

Oznacza, że zapytanie wykonało się poprawnie, ale żaden rekord w tabeli nie spełnił podanego warunku.

Nie. SELECT zwraca całą wartość zapisaną w kolumnie, np. 'Czesław Niemen', a nie tylko pierwszy wyraz.

Klucz obcy to kolumna lub zestaw kolumn w jednej tabeli, które odwołują się do klucza głównego albo unikalnego w innej tabeli. Służy do tworzenia powiązań między tabelami.

W relacji 1..n klucz obcy zapisuje się w tabeli po stronie „wiele”. Dzięki niemu wiele rekordów może wskazywać na jeden rekord z tabeli nadrzędnej.

Klucz obcy umieszcza się po stronie „n”, czyli w tabeli podrzędnej. Przykładowo w tabeli zamówień zapisuje się identyfikator klienta.

Klucz główny jednoznacznie identyfikuje rekord w swojej tabeli. Klucz obcy wskazuje na rekord w innej tabeli i tworzy relację między tabelami.

Integralność referencyjna oznacza poprawność powiązań między tabelami. Baza danych pilnuje, aby klucz obcy nie wskazywał na nieistniejący rekord.

Nie. Klucz podstawowy definiuje się niezależnie od klucza obcego. Klucz obcy służy do powiązania jednej tabeli z drugą.

Nie. Transakcja służy do wykonywania grupy operacji jako jednej całości. Klucz obcy nie jest warunkiem utworzenia transakcji.

Instrukcja `UPDATE` służy do modyfikowania istniejących rekordów w tabeli. Za pomocą klauzuli `SET` wskazuje się, które kolumny i na jakie wartości mają zostać zmienione.

Ponieważ po prawej stronie wykorzystywana jest aktualna wartość kolumny `pensja`, do której dodawane jest 100. Wynik zostaje zapisany ponownie w tej samej kolumnie.

`pensja = pensja + 100` zwiększa dotychczasową pensję o 100. `pensja = 100` ustawia każdemu pracownikowi pensję dokładnie na wartość 100.

Zmiana zostanie wykonana dla wszystkich rekordów w tabeli. W tym pytaniu jest to celowe, ponieważ podwyżkę mają dostać wszyscy pracownicy.

Należy użyć klauzuli `WHERE`, np. `UPDATE pracownicy SET pensja = pensja + 100 WHERE id = 5;`. Wtedy zmiana dotyczy tylko rekordu spełniającego warunek.

`UPDATE` należy do DML, czyli języka manipulowania danymi. Do tej grupy należą też m.in. `INSERT`, `DELETE` i `SELECT`.

W składni `UPDATE` po słowie `UPDATE` musi wystąpić nazwa tabeli, a po `SET` przypisanie kolumny do wartości. Formy `UPDATE pensja SET +100` i `UPDATE pensja SET 100` nie mają poprawnej składni SQL.

Komentarz jednoliniowy rozpoczyna się od znaków `//`. Wszystko od tych znaków do końca wiersza jest ignorowane przez interpreter.

Komentarz wieloliniowy zapisuje się między `/*` oraz `*/`. Może obejmować jeden lub wiele wierszy kodu.

Komentarze służą do opisywania działania kodu lub tymczasowego wyłączania fragmentów kodu. Nie są wykonywane przez przeglądarkę.

Nie, znak `#` nie jest standardowym sposobem zapisu komentarza w JavaScript. W JavaScript komentarz jednoliniowy zapisuje się jako `//`.

Komentarze nie są wyświetlane na stronie, ale mogą być widoczne w kodzie źródłowym lub narzędziach deweloperskich przeglądarki.