Pytania pomocnicze - INF.03

Właściwość `height` ustawia wysokość elementu HTML, np. obrazu, bloku lub sekcji strony.

`height` określa wysokość elementu, a `width` jego szerokość. Dla grafiki `height` odpowiada za wymiar pionowy, a `width` za poziomy.

Nie. `padding` ustawia wewnętrzny odstęp elementu, a nie bezpośrednio wysokość obrazu.

Nie. `margin` ustawia zewnętrzny odstęp od innych elementów, ale nie zmienia samego rozmiaru grafiki.

Należy użyć zapisu `img { height: 300px; }`. Właściwość `height` odpowiada za wysokość.

Najczęściej ustawia się jeden wymiar, np. `width: 300px`, a drugi jako `height: auto`. Dzięki temu przeglądarka zachowuje proporcje grafiki.

Służy do usunięcia całej bazy danych wraz z jej zawartością. Usuwane są m.in. tabele, dane i inne obiekty należące do tej bazy.

Ponieważ nie określa typu obiektu, który ma zostać usunięty. Poprawna składnia wymaga wskazania, że chodzi o bazę danych: DROP DATABASE firma;

DROP DATABASE usuwa całą bazę danych, a DROP TABLE usuwa tylko wskazaną tabelę. Oba polecenia należą do instrukcji DDL.

Należy do DDL, czyli Data Definition Language. Są to polecenia służące do definiowania, modyfikowania i usuwania struktur bazy danych.

Pozwala usunąć bazę tylko wtedy, gdy ona istnieje. Dzięki temu można uniknąć błędu w sytuacji, gdy wskazana baza danych nie została wcześniej utworzona.

Należy sprawdzić nazwę bazy, upewnić się, że ma się odpowiednie uprawnienia, oraz wykonać kopię zapasową. Polecenie może bezpowrotnie usunąć dane.

To sprawdzanie, czy strona internetowa działa i wygląda poprawnie w różnych przeglądarkach oraz ich wersjach.

Walidator sprawdza poprawność składni HTML, ale nie weryfikuje faktycznego wyglądu, działania CSS ani JavaScript w konkretnych przeglądarkach.

Pozwala uruchamiać różne przeglądarki i ich wersje w jednym narzędziu, bez czasochłonnej konfiguracji wielu systemów.

Należy sprawdzić układ strony, formularze, działanie JavaScript, style CSS, responsywność oraz poprawność wyświetlania multimediów.

Przeglądarki mogą różnić się obsługą standardów HTML, CSS i JavaScript, szczególnie w starszych wersjach.

Służą do szybkiego testowania stron w wielu przeglądarkach i wersjach bez potrzeby ich lokalnej instalacji.

AJAX umożliwia pobieranie lub wysyłanie danych między przeglądarką a serwerem bez przeładowywania całej strony. Dzięki temu strona może dynamicznie aktualizować tylko wybrane fragmenty.

Asynchroniczne połączenie oznacza, że przeglądarka może wysłać żądanie do serwera i nie blokuje działania strony podczas oczekiwania na odpowiedź. Użytkownik może dalej korzystać z interfejsu.

Pozwala aktualizować dane na stronie bez pełnego odświeżania dokumentu HTML. Zmniejsza to czas oczekiwania i sprawia, że aplikacja działa bardziej płynnie.

Najczęściej używa się JavaScriptu po stronie klienta oraz technologii serwerowych takich jak PHP, Node.js, Python lub Java. Dane często są przesyłane w formacie JSON albo XML.

AJAX to technika komunikacji przeglądarki z serwerem bez przeładowania strony, wykonywana po stronie klienta głównie przez JavaScript. PHP to język skryptowy działający po stronie serwera.

Nie. Mimo że nazwa AJAX zawiera XML, współcześnie najczęściej dane przesyła się w formacie JSON, ponieważ jest prostszy i dobrze współpracuje z JavaScriptem.

Ponieważ osoba ma jednocześnie spełniać dwa warunki: mieć imię Aleksandra i być urodzona po 1998 roku. Operator OR zwróciłby także osoby spełniające tylko jeden z tych warunków.

Oznacza wybór rekordów, w których rok urodzenia jest większy niż 1998, czyli np. 1999, 2000, 2001. Nie obejmuje roku 1998.

Wybrałoby osoby urodzone przed 1998 rokiem, czyli z rokiem urodzenia mniejszym niż 1998. Byłoby to niezgodne z poleceniem „urodzone po 1998 roku”.

Oznacza pobranie wszystkich kolumn z pasujących rekordów tabeli. Gwiazdka zastępuje listę konkretnych nazw kolumn.

WHERE ogranicza wyniki zapytania do rekordów spełniających podany warunek. Bez WHERE zapytanie zwróciłoby wszystkie rekordy z tabeli.

Jeżeli kolumna ma typ liczbowy, poprawniej jest zapisać wartość bez cudzysłowu, np. 1998. Cudzysłów sugeruje tekst, choć niektóre systemy baz danych mogą dokonać automatycznej konwersji.

Należy użyć operatora większe lub równe: rok_urodzenia >= 1998. Taki warunek obejmuje także osoby urodzone dokładnie w 1998 roku.

Nie. Zmienną można zadeklarować w miejscu, w którym jest potrzebna, np. bezpośrednio przed pierwszym użyciem.

Nie. JavaScript jest językiem dynamicznie typowanym, więc nie zapisuje się typów takich jak `int`, `string` czy `float` przy deklaracji.

`let` służy do deklarowania zmiennych, których wartość może się zmieniać. `const` tworzy stałą bez możliwości ponownego przypisania, a `var` to starszy sposób deklaracji zmiennych.

Nie. Znak `$` jest dozwolony w nazwie zmiennej, ale nie jest wymagany.

Kod jest wtedy czytelniejszy, łatwiej znaleźć znaczenie zmiennej i trudniej przypadkowo użyć jej w niewłaściwym miejscu.

Tak. Zmienna może najpierw przechowywać liczbę, a później np. tekst, ponieważ typ jest związany z wartością, a nie na stałe ze zmienną.

Operator modulo służy do obliczania reszty z dzielenia jednej liczby przez drugą. Przykład: `10 % 3` zwraca `1`.

`/` wykonuje dzielenie, natomiast `%` zwraca tylko resztę z dzielenia. Na przykład `10 / 3` daje wynik dzielenia, a `10 % 3` zwraca `1`.

Należy sprawdzić, czy reszta z dzielenia przez 2 wynosi 0. Przykład: `WHERE liczba % 2 = 0`.

Wynik `0` oznacza, że pierwsza liczba dzieli się przez drugą bez reszty. Przykład: `12 % 4` zwraca `0`.

Nie zawsze. W wielu popularnych systemach działa operator `%`, ale część baz może używać funkcji `MOD(a, b)`, dlatego warto znać oba zapisy.

Dzielenie przez zero jest błędem matematycznym i w SQL zwykle powoduje błąd wykonania zapytania. Należy unikać wyrażeń typu `liczba % 0`.

Służy do ustawiania lub zmieniania wartości atrybutu elementu HTML. Przykładowo można nią zmienić `src` obrazka albo `href` odnośnika.

`setAttribute()` zmienia lub nadaje wartość atrybutu, a `getAttribute()` tylko odczytuje jego aktualną wartość.

`innerHTML` służy do zmiany zawartości HTML wewnątrz elementu. Nie jest przeznaczone do zmiany atrybutów elementu, takich jak `src`, `href` czy `alt`.

Zwraca obiekt elementu HTML o podanym identyfikatorze `id`. Jeśli element nie istnieje, zwraca `null`.

Najpierw należy pobrać element, np. `const link = document.getElementById('link');`, a następnie użyć `link.setAttribute('href', 'nowy-adres.html');`.

Nie. W `getElementById()` podaje się samą wartość identyfikatora, np. `getElementById('menu')`, a nie `getElementById('#menu')`.

Można zmieniać praktycznie dowolne atrybuty HTML, np. `src`, `href`, `alt`, `title`, `class`, `id`, `type` czy `value`.

Styl lokalny, czyli inline, jest zapisany bezpośrednio w elemencie HTML za pomocą atrybutu `style`. Ma najwyższy priorytet w uproszczonej hierarchii stylów.

Styl wewnętrzny zapisuje się w elemencie `<style>` w dokumencie HTML, najczęściej w sekcji `<head>`. Działa tylko w obrębie danego dokumentu HTML.

Styl zewnętrzny znajduje się w osobnym pliku `.css`, który dołącza się do strony za pomocą elementu `<link>`. Jest najwygodniejszy przy większych stronach, bo pozwala używać jednego arkusza dla wielu podstron.

Poprawna kolejność to: styl lokalny, styl wewnętrzny, styl zewnętrzny. Oznacza to: `style="..."`, potem `<style>`, potem plik `.css`.

Styl lokalny jest przypisany bezpośrednio do konkretnego elementu HTML, dlatego w podstawowej hierarchii ma wyższy priorytet niż reguły z arkusza zewnętrznego.

W uproszczeniu egzaminacyjnym tak. W praktyce wynik może zależeć także od szczegółowości selektorów, `!important` i kolejności wczytywania reguł.

Warunek jest sprawdzany przed każdym wykonaniem ciała pętli. Jeśli jest prawdziwy, kod w pętli zostaje wykonany; jeśli fałszywy, pętla się kończy.

Zmienna `$i` przyjmuje wartości: 0, 2, 4, 6, 8 i 10. Wszystkie spełniają warunek `$i <= 10`, więc jest 6 wykonań.

Warunek `$i < 10` nie dopuszcza wartości 10, a `$i <= 10` ją dopuszcza. Dlatego przy kroku co 2 pętla z `<=` wykona się o jeden raz więcej.

Zapis `$i += 2` oznacza zwiększenie wartości zmiennej `$i` o 2. Jest równoważny zapisowi `$i = $i + 2`.

Najpierw wykonywana jest inicjalizacja, potem sprawdzany warunek, następnie wykonywane jest ciało pętli, a na końcu zmiana licznika. Ten cykl powtarza się do momentu, gdy warunek stanie się fałszywy.

Pętla nie wykona się, jeśli jej warunek jest fałszywy już przy pierwszym sprawdzeniu. Przykład: `for ($i = 10; $i < 0; $i++)`.