Pytania pomocnicze - INF.03

Element <script> służy do umieszczania kodu JavaScript w stronie lub do dołączania zewnętrznego pliku JavaScript.

Do wskazania pliku JavaScript używa się atrybutu src, np. <script src="plik.js"></script>.

Treść między znacznikami <script> jest traktowana jako kod JavaScript, a nie jako ścieżka do pliku. Nazwę pliku należy podać w atrybucie src.

Atrybut src wskazuje źródło zasobu osadzanego lub wykonywanego, np. skryptu albo obrazu. Atrybut href wskazuje adres powiązanego zasobu lub linku, np. w elemencie <a> albo <link>.

Nie. Element <link> jest używany głównie do dołączania arkuszy CSS i innych powiązanych zasobów, a pliki JavaScript dołącza się przez <script src="..."></script>.

Ukośnik na początku oznacza ścieżkę bezwzględną względem katalogu głównego witryny. Plik będzie szukany jako przyklad.js w głównym katalogu serwisu.

Atrybut defer opóźnia wykonanie skryptu do momentu wczytania dokumentu HTML. Pomaga to uniknąć blokowania renderowania strony.

Romb oznacza blok decyzyjny, czyli miejsce sprawdzania warunku logicznego. Wynik warunku decyduje o dalszej ścieżce wykonania algorytmu.

Ponieważ jest to warunek logiczny, który może być prawdziwy albo fałszywy. Taki zapis służy do podjęcia decyzji w algorytmie.

Instrukcja warunkowa sprawdza warunek, np. `n > 20`. Instrukcja przypisania zmienia wartość zmiennej, np. `n <- n + 5`.

Operacje obliczeniowe i przypisania zapisuje się zwykle w prostokącie. Przykładem jest instrukcja `n <- n + 5`.

Wypisywanie lub wczytywanie danych zapisuje się najczęściej w równoległoboku, czyli bloku wejścia/wyjścia. Przykładem jest `Wypisz n`.

Warunek ma zwykle dwie możliwe odpowiedzi: prawda/fałsz albo tak/nie. Od tej odpowiedzi zależy dalszy przebieg algorytmu.

Obie pętle wykonują blok kodu wielokrotnie, dopóki spełniony jest określony warunek. W pętli while trzeba jednak osobno zapisać inicjalizację i zmianę licznika.

Pętla for zwykle stosowana jest, gdy znamy liczbę powtórzeń. Pętla while jest wygodna, gdy liczba powtórzeń zależy od warunku, który może zmieniać się w trakcie działania programu.

Należy przenieść inicjalizację licznika przed pętlę, warunek zostawić w nawiasie while, a zmianę licznika umieścić wewnątrz bloku pętli.

Nie. Instrukcja switch służy do wyboru jednego z wielu wariantów wykonania kodu, a nie do powtarzania instrukcji.

Instrukcja continue pomija bieżący obrót pętli i przechodzi do następnej iteracji. Nie zastępuje całej pętli.

Pętla nieskończona powstaje wtedy, gdy warunek zakończenia nigdy nie staje się fałszywy, np. gdy zapomni się zwiększyć licznik w pętli while.

Najlepiej rozpisać tabelę wartości zmiennych po każdej iteracji. Trzeba uwzględnić wartości początkowe, warunek pętli oraz kolejność instrukcji.

Pętla wykona się 3 razy, ponieważ zmienna Z startuje od 0 i po każdej iteracji zwiększa się o 1, aż osiągnie wartość 3.

W każdej iteracji wykonywana jest instrukcja Z = Z + 1. Po trzech wykonaniach zmienna Z zmienia się kolejno: 0, 1, 2, 3.

Wartość N jest obliczana według wzoru N = N * 2 + 1. Kolejne wartości to: 1 na początku, potem 3, 7 i 15.

Pętla kończy działanie, gdy jej warunek przestaje być prawdziwy. W tym zadaniu kończy się, gdy Z osiąga 3, bo warunek Z < 3 staje się fałszywy.

Wartość 7 pojawia się po drugiej iteracji, ale pętla wykonuje się jeszcze trzeci raz. Dopiero po trzeciej iteracji N ma wartość 15.

Zawiera zapis danych sprzed awarii, więc pozwala odtworzyć bazę do poprawnego stanu. Im nowsza kopia, tym mniejsza utrata danych.

Opis struktury zawiera informacje o tabelach, kolumnach i relacjach, ale nie musi zawierać właściwych danych. Kopia zapasowa powinna umożliwiać odtworzenie zarówno struktury, jak i danych.

Instalator pozwala zainstalować oprogramowanie serwera, ale nie zawiera danych konkretnej bazy. Do odzyskania danych potrzebny jest backup.

Częstotliwość zależy od ważności i tempa zmian danych. W systemach często aktualizowanych backupy wykonuje się regularnie, np. codziennie lub częściej.

Pełna kopia zawiera całą bazę danych w danym momencie. Jest podstawą do pełnego odtworzenia systemu po awarii.

Samo posiadanie pliku backupu nie gwarantuje, że da się go poprawnie odtworzyć. Test przywracania sprawdza, czy kopia jest kompletna i użyteczna.

ALTER TABLE służy do zmiany struktury istniejącej tabeli, np. dodania, usunięcia lub modyfikacji kolumny.

CREATE TABLE tworzy nową tabelę, natomiast ALTER TABLE modyfikuje strukturę tabeli, która już istnieje.

ALTER TABLE zmienia strukturę tabeli, a DROP TABLE usuwa całą tabelę z bazy danych wraz z jej definicją.

Do zmiany danych zapisanych w rekordach służy polecenie UPDATE, które należy do grupy DML.

ALTER TABLE należy do DDL, czyli poleceń służących do definiowania i modyfikowania struktury bazy danych.

Można dodać kolumnę, usunąć kolumnę, zmienić typ danych kolumny albo dodać ograniczenie, np. klucz obcy.

Oznacza, że dane formularza zostaną wysłane metodą POST. W PHP będą dostępne w tablicy superglobalnej $_POST.

Atrybut action określa adres pliku lub skryptu, do którego zostaną wysłane dane formularza, np. action="plik.php".

$_POST przechowuje dane wysłane metodą POST, zwykle niewidoczne w adresie URL. $_GET przechowuje dane przesłane metodą GET, które są dopisywane do adresu URL jako parametry.

Metody POST używa się przy przesyłaniu większej ilości danych lub danych, których nie powinno być widać w adresie URL, np. haseł, treści formularzy kontaktowych czy danych rejestracyjnych.

Nie. W PHP nie istnieje standardowa tablica superglobalna $_ACTION. Dane formularzy odbiera się najczęściej przez $_GET lub $_POST.

$_COOKIE zawiera dane zapisane w ciasteczkach przeglądarki, a $_POST zawiera dane przesłane z formularza metodą POST.

Znacznik <table> tworzy tabelę, czyli strukturę danych złożoną z wierszy i kolumn. Wewnątrz niego umieszcza się zwykle znaczniki <tr>, <td> i <th>.

Znacznik <tr> definiuje pojedynczy wiersz tabeli. Wewnątrz niego znajdują się komórki zapisane jako <td> lub <th>.

<td> oznacza zwykłą komórkę tabeli, a <th> komórkę nagłówkową. Przeglądarki zwykle wyświetlają <th> pogrubioną i wyśrodkowaną.

Atrybutu rowspan używa się wtedy, gdy jedna komórka ma zajmować kilka wierszy. Jest to łączenie komórek w pionie.

Atrybutu colspan używa się wtedy, gdy jedna komórka ma zajmować kilka kolumn. Jest to łączenie komórek w poziomie.

Komórka z rowspan zajmuje już miejsce w kolejnym wierszu. Dodanie pustej komórki spowodowałoby przesunięcie układu tabeli i błędne odwzorowanie wyglądu.

Jeśli jedna komórka rozciąga się w dół przez kilka wierszy, potrzebny jest rowspan. Jeśli rozciąga się w bok przez kilka kolumn, potrzebny jest colspan.

Przed nazwą funkcji znajduje się typ zwracany, np. `int`, `double` lub `string`. Jeśli funkcja ma typ `void`, oznacza to, że nie zwraca wartości.

`void` oznacza brak zwracanej wartości. Funkcja obliczająca potęgę i oddająca wynik powinna mieć konkretny typ zwracany, np. `int`.

Powinna mieć dwa parametry: podstawę potęgi, np. `x`, oraz wykładnik, np. `w`.

Deklaracja podaje nagłówek funkcji i kończy się średnikiem. Definicja zawiera dodatkowo ciało funkcji w nawiasach klamrowych.

Oznacza deklarację funkcji `potega`, która przyjmuje dwa argumenty typu `int` i zwraca wynik typu `int`.

Nie zawsze. W deklaracji można zapisać np. `int potega(int, int);`, ale podanie nazw `x` i `w` poprawia czytelność kodu.

Właściwość `float` wyjmuje element z normalnego przepływu dokumentu i przesuwa go w lewo lub w prawo. Kolejne elementy mogą ustawiać się obok niego, jeśli jest wystarczająco dużo miejsca.

Blok 2 ma `float: left` i szerokość `40%`, więc ustawia się po lewej. Blok 4 ma `float: right` i szerokość `30%`, więc zostaje przesunięty do prawej krawędzi.

Oba mają `float: left` i szerokość `30%`. Przy odpowiednich wysokościach elementów kolejny pływający blok może zająć wolne miejsce pod poprzednim, między blokiem lewym i prawym.

To selektor ID. Oznacza element HTML, który ma atrybut `id='drugi'`, np. `<div id='drugi'>BLOK 2</div>`.

`clear: both` wymusza ustawienie elementu poniżej wcześniejszych elementów pływających z lewej i prawej strony. W pokazanym układzie blok 5 ma być pod blokiem 3, ale nadal w środkowej kolumnie, a nie pod całym układem.

`width` określa, jaką część szerokości kontenera zajmuje blok. W tym zadaniu wartości `40%`, `30%` i `30%` razem tworzą pełny wiersz układu.

Elementy pływające są rozmieszczane zgodnie z kolejnością występowania w kodzie HTML. CSS decyduje o ich przesunięciu, ale przeglądarka nadal analizuje je po kolei.