Pytania pomocnicze - INF.03

`JOIN` jest potrzebny, ponieważ dane pochodzą z dwóch tabel. `SELECT *` pobrałby wszystkie kolumny, a pytanie wymaga tylko imienia, nazwiska i ulicy.

Określa sposób połączenia tabel. Kolumna `Adresy_id` z tabeli `Mieszkancy` wskazuje na kolumnę `id` w tabeli `Adresy`.

Kolumny `imie` i `nazwisko` pochodzą z tabeli `Mieszkancy`.

Kolumna `ulica` pochodzi z tabeli `Adresy`.

Obie używają `SELECT *`, czyli pobierają wszystkie kolumny, a nie tylko wymagane trzy. Dodatkowo odpowiedź A ma niepoprawną składnię połączenia tabel.

W odpowiedzi C użyto składni `FROM Mieszkancy, Adresy ON ...`, która jest niepoprawna. Warunek `ON` stosuje się przy `JOIN`.

Tak. W większości systemów SQL zapis `JOIN` oznacza domyślnie `INNER JOIN`, więc oba zapisy dadzą ten sam wynik.

Kod 404 oznacza, że serwer działa, ale nie znalazł zasobu pod podanym adresem URL. Jest to błąd z grupy 4xx, czyli błąd po stronie klienta.

Kody 4xx oznaczają problemy związane z żądaniem klienta, np. błędny adres lub brak uprawnień. Kody 5xx oznaczają problemy po stronie serwera.

Kod 400 jest zwracany, gdy żądanie klienta ma niepoprawną składnię lub zawiera dane, których serwer nie może przetworzyć.

Kod 500 Internal Server Error oznacza wewnętrzny błąd serwera. Problem nie wynika bezpośrednio z błędnego adresu, lecz z działania aplikacji lub konfiguracji serwera.

Kod 503 Service Unavailable oznacza, że usługa jest chwilowo niedostępna. Może to wynikać z przeciążenia serwera albo prac technicznych.

Nie. Błąd 404 oznacza tylko, że wskazany zasób nie został znaleziony, ale sam serwer może działać poprawnie.

Typ `bool` przechowuje wartość logiczną: `true` oznacza prawdę, a `false` oznacza fałsz.

Domyślnie `cout` wypisze `1`, ponieważ wartość `true` jest reprezentowana liczbowo jako 1.

Domyślnie `cout` wypisze `0`, ponieważ wartość `false` jest reprezentowana liczbowo jako 0.

Nie. `cout` domyślnie wypisuje wartości logiczne jako `1` albo `0`, a nie jako polskie słowa `Tak` i `Nie`.

Operator `<<` przekazuje dane do strumienia wyjścia, czyli pozwala wypisać je na ekranie.

Należy użyć manipulatora `boolalpha`, np. `cout << boolalpha << gotowe;`.

Ponieważ bez `boolalpha` strumień `cout` konwertuje wartość logiczną na postać liczbową: `true` na `1`, a `false` na `0`.

Funkcja `define()` służy do definiowania stałych. Przykład `define("OSOBA", "Anna Kowalska");` tworzy stałą `OSOBA` o podanej wartości.

Zmienna w PHP zaczyna się od znaku `$`, np. `$osoba`, i jej wartość można zmieniać. Stała nie ma znaku `$` i po zdefiniowaniu przechowuje stałą wartość.

Do stałej odwołujemy się przez jej nazwę, bez znaku dolara. Dla `define("OSOBA", "Anna Kowalska");` poprawny zapis to `echo OSOBA;`.

Ponieważ w kodzie nie występuje zmienna `$OSOBA`. Zapis `define("OSOBA", ...)` definiuje stałą `OSOBA`, a nie zmienną.

Nie. Funkcja `define()` nie służy do porównywania tekstów, tylko do tworzenia stałych. Do porównywania używa się operatorów, np. `==`, `===` lub funkcji tekstowych.

Oba mechanizmy mogą tworzyć stałe. `define()` jest funkcją, a `const` jest konstrukcją języka, np. `const OSOBA = "Anna Kowalska";`.

`enum` to typ pozwalający zdefiniować zestaw nazwanych stałych całkowitych. Ułatwia zapisywanie wartości takich jak dni tygodnia, statusy lub tryby pracy programu.

Domyślnie pierwszy enumerator ma wartość `0`. Każdy następny otrzymuje wartość większą o `1`.

Pierwszy element będzie miał wartość `1`, a kolejne automatycznie `2`, `3`, `4` itd. W przykładzie `PONIEDZIALEK = 1`, `CZWARTEK` ma wartość `4`.

Nie. Enumerator, np. `CZWARTEK`, jest nazwą stałej liczbowej, a nie tekstem typu string.

`enum` stosuje się do reprezentowania ograniczonego zbioru wartości, np. dni tygodnia, stanów gry, statusów użytkownika lub typów komunikatów.

Należy zacząć od pierwszej jawnie podanej wartości albo od `0`, jeśli jej nie podano. Potem kolejne enumeratory zwiększają się o `1`, chyba że któryś z nich ma przypisaną inną wartość.

Element <title> określa tytuł dokumentu widoczny m.in. na karcie przeglądarki i w wynikach wyszukiwania. W poprawnym dokumencie HTML powinien znajdować się w sekcji <head>.

Nie. Element <link> jest używany np. do podłączania arkuszy CSS, ale nie jest obowiązkowy w każdym dokumencie HTML.

Nie jest to bezwzględny wymóg walidatora HTML. Nagłówek <h1> jest jednak zalecany ze względów semantycznych, dostępności i SEO.

Nie. Ten znacznik może informować o autorze dokumentu, ale jego brak nie powoduje błędu walidacji HTML.

Element <title> umieszcza się wewnątrz sekcji <head>. Nie powinien znajdować się w części <body>.

Błąd walidacji oznacza niezgodność ze standardem HTML. Dobra praktyka, np. stosowanie jednego głównego <h1>, może być zalecana, ale jej brak nie zawsze oznacza niepoprawny kod.

Właściwość `float` powoduje opływanie elementu przez kolejne elementy i pozwala ustawić bloki obok siebie, np. po lewej lub prawej stronie kontenera.

Bloki 2, 3 i 4 tworzą środkową część układu, w której elementy są ustawione obok siebie lub w kolumnach. `float` pozwala im nie zajmować automatycznie całej szerokości wiersza.

`clear` sprawia, że blok 5 nie ustawia się obok elementów pływających, tylko zaczyna się poniżej nich. Dzięki temu tworzy dolny pasek układu.

Blok 5 może zostać ustawiony obok wcześniejszych elementów z `float` albo wejść w nieoczekiwane miejsce układu. Strona nie będzie miała poprawnej struktury stopki.

`float` przesuwa element do lewej lub prawej strony i pozwala innym elementom go opływać. `clear` zabrania elementowi ustawiania się obok elementów pływających.

Blok 1 jest górnym paskiem zajmującym pełną szerokość strony. Jako zwykły element blokowy naturalnie układa się nad kolejnymi sekcjami.

Nie. `float` historycznie stosowano do układów kolumnowych, ale obecnie częściej używa się Flexboxa lub CSS Grid. Na egzaminie INF.03 nadal trzeba jednak znać działanie `float` i `clear`.

Służy do pobierania z dokumentu HTML elementów, które mają określoną klasę. Wynikiem jest kolekcja elementów pasujących do podanej nazwy klasy.

`class` może być przypisana do wielu elementów, a `id` powinno wskazywać jeden unikalny element. Do klas używa się m.in. `getElementsByClassName()`, a do identyfikatora `getElementById()`.

Zwraca obiekt `HTMLCollection`, czyli kolekcję elementów HTML. Aby odwołać się do konkretnego elementu, używa się indeksu, np. `[0]`.

Nie. Ta metoda nie szuka tekstu wewnątrz znacznika, tylko wartości atrybutu `class`.

Nie. Atrybut `id` jest obsługiwany przez inną metodę: `getElementById('akapit')`.

Należy użyć atrybutu `class`, np. `<p class="akapit">Treść</p>`. Taki element zostanie znaleziony przez `getElementsByClassName('akapit')`.

JavaScript działa w przeglądarce użytkownika, więc może natychmiast reagować na wpisywane dane. Nie trzeba czekać na wysłanie formularza do serwera.

Połączenie z bazą danych powinno odbywać się po stronie serwera, gdzie można bezpiecznie przechowywać dane dostępowe i wykonywać zapytania SQL.

Nie. Walidacja w JavaScript poprawia wygodę użytkownika, ale dane trzeba sprawdzić także po stronie serwera, ponieważ walidację w przeglądarce można ominąć.

Formularz ma atrybuty `method` i `action`. Przy metodzie `post` PHP odbiera dane najczęściej przez tablicę `$_POST`.

Oznacza sprawdzanie danych podczas ich wpisywania lub zmiany, np. po każdym znaku wpisanym w polu formularza.

Front-end to część działająca w przeglądarce, np. HTML i JavaScript. Back-end to część działająca na serwerze, np. PHP zapisujący dane do bazy.

Tak, np. przez AJAX lub fetch, ale nadal dane trafiają do skryptu po stronie serwera. Sam JavaScript w przeglądarce nie powinien zapisywać danych bezpośrednio w bazie.

Znacznik <ul> tworzy listę nieuporządkowaną, czyli listę punktowaną. Jej elementy zapisuje się za pomocą znaczników <li>.

Znacznik <li> oznacza pojedynczy element listy. Może występować wewnątrz listy <ul> lub <ol>.

<ul> tworzy listę punktowaną, w której kolejność elementów zwykle nie jest istotna. <ol> tworzy listę numerowaną, używaną wtedy, gdy kolejność ma znaczenie.

Te znaczniki służą do budowy tabel. <tr> oznacza wiersz tabeli, <th> komórkę nagłówkową, a <td> zwykłą komórkę danych.

Poprawna lista punktowana ma znacznik <ul>, a w nim elementy <li>, np. <ul><li>Punkt 1</li><li>Punkt 2</li></ul>.

Tak. Wygląd punktorów można zmienić za pomocą CSS, np. właściwości list-style-type albo list-style-image.