Pytania pomocnicze - INF.03

PHP obsługuje komentarze jednoliniowe `//`, komentarze jednoliniowe `#` oraz komentarze wieloliniowe `/* ... */`.

Komentarze opisują działanie kodu i są ignorowane przez interpreter lub kompilator. Ułatwiają czytanie, utrzymanie i debugowanie programu.

Komentarz jednoliniowy działa tylko do końca bieżącej linii. Komentarz wieloliniowy może obejmować kilka linii kodu.

Ponieważ jest to składnia komentarza HTML. Wewnątrz kodu PHP należy używać `//`, `#` albo `/* ... */`.

Nie. Kod PHP jest wykonywany po stronie serwera, a komentarze PHP są ignorowane przez interpreter i nie trafiają do wygenerowanego HTML.

Tak. Komentarze HTML nie są wyświetlane na stronie, ale zwykle można je zobaczyć w źródle HTML pobranym przez przeglądarkę.

Funkcja str_replace() służy do zamiany wskazanego fragmentu tekstu na inny fragment. Zwraca nowy napis po wykonaniu zamiany.

Poprawna składnia to str_replace(szukany_tekst, zamiennik, tekst_wejściowy). Najpierw podaje się fragment do znalezienia, potem tekst zastępujący, a na końcu napis, w którym ma nastąpić zamiana.

Wynikiem będzie napis "ala ma mysz", ponieważ fragment "kota" zostanie zastąpiony tekstem "mysz".

Nie, w PHP standardową funkcją do prostej zamiany fragmentów tekstu jest str_replace(). Sama nazwa replace() nie jest wbudowaną funkcją PHP.

Tak, str_replace() rozróżnia wielkość liter. Oznacza to, że "Kota" i "kota" są traktowane jako różne teksty.

Funkcja zwróci oryginalny napis bez zmian. Nie zostanie zgłoszony błąd tylko dlatego, że nie znaleziono szukanego fragmentu.

W PHP występują komentarze jednoliniowe zapisane jako `//` lub `#` oraz komentarze wieloliniowe zapisane jako `/* ... */`.

Komentarze służą do opisywania działania kodu i ułatwiają jego zrozumienie. Nie są wykonywane przez interpreter PHP.

`//` komentuje tylko tekst do końca bieżącej linii. `/* ... */` może obejmować wiele linii kodu lub opisu.

Nie, jest to komentarz HTML. W PHP do komentarzy używa się `//`, `#` albo `/* ... */`.

Nie, komentarze są pomijane przez interpreter. Mogą jednak poprawić czytelność i utrzymanie kodu.

phpMyAdmin służy do zarządzania bazami MySQL/MariaDB przez przeglądarkę. Umożliwia m.in. tworzenie tabel, edycję rekordów, wykonywanie zapytań SQL oraz import i eksport danych.

phpMyAdmin jest domyślnie dołączony do XAMPP jako narzędzie do obsługi bazy MySQL/MariaDB. Po uruchomieniu Apache i MySQL można wejść do niego przez adres localhost.

phpMyAdmin działa w przeglądarce i jest zintegrowany z XAMPP. MySQL Workbench to osobna aplikacja desktopowa do projektowania i zarządzania bazami MySQL.

phpMyAdmin służy głównie do baz MySQL i MariaDB. pgAdmin jest narzędziem przeznaczonym przede wszystkim do zarządzania bazami PostgreSQL.

Nie. SQLite to lekki system bazodanowy oparty na pliku, a nie narzędzie administracyjne zintegrowane z XAMPP do zarządzania MySQL/MariaDB.

Najpierw należy uruchomić w XAMPP usługi Apache oraz MySQL/MariaDB. Następnie w przeglądarce wpisuje się zwykle adres `http://localhost/phpmyadmin`.

PNG obsługuje kanał alfa, czyli informację o przezroczystości pikseli. Dzięki temu tło strony może być widoczne przez wybrane obszary obrazu.

JPEG nie obsługuje przezroczystości. Dodatkowo stosuje kompresję stratną, która może pogarszać jakość obrazu.

GIF obsługuje prostą przezroczystość, zwykle bez płynnych półprzezroczystości. PNG obsługuje kanał alfa, więc pozwala uzyskać lepsze, płynniejsze krawędzie.

PNG warto stosować dla logo, ikon, grafik interfejsu, zrzutów ekranu i obrazów wymagających przezroczystości. Nie zawsze jest najlepszy dla dużych fotografii, bo pliki mogą być większe niż JPEG.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez utraty jakości obrazu. Po odczytaniu grafika wygląda tak samo jak przed zapisaniem.

BMP zwykle generuje duże pliki i nie jest praktyczny do publikacji w WWW. Na stronach częściej używa się formatów PNG, JPEG, GIF, SVG lub WebP.

CDR to format grafiki wektorowej programu CorelDRAW, używany głównie do edycji projektów. PNG to rastrowy format obrazu, który można bezpośrednio wyświetlać w przeglądarce.

Element blokowy domyślnie zaczyna się od nowej linii i zajmuje całą dostępną szerokość kontenera. Przykładami są `<p>`, `<div>`, `<h1>` i `<ul>`.

`<p>` tworzy osobny akapit, który przeglądarka wyświetla jako oddzielny blok tekstu. Domyślnie ma też odstępy przed i po akapicie.

`<span>` i `<strong>` są elementami liniowymi. `<img>` jest elementem osadzanym, który domyślnie zachowuje się podobnie do elementu liniowego.

Element blokowy tworzy oddzielny blok i zwykle zajmuje całą szerokość. Element liniowy znajduje się w jednej linii z tekstem i zajmuje tylko tyle miejsca, ile potrzebuje jego zawartość.

Tak. Właściwość CSS `display` pozwala zmienić sposób wyświetlania, np. `display: inline`, `display: block` lub `display: inline-block`.

`<span>` służy do oznaczania fragmentu tekstu lub zawartości liniowej, najczęściej po to, aby nadać jej styl CSS albo obsłużyć ją skryptem JavaScript.

Informuje przeglądarkę, jak interpretować znaki zapisane w pliku HTML. Dzięki temu poprawnie wyświetlane są m.in. polskie litery.

Poprawny zapis to `<meta charset="UTF-8">`. Umieszcza się go w sekcji `head` dokumentu HTML.

UTF-8 obsługuje bardzo szeroki zakres znaków, w tym polskie litery i znaki wielu języków. Jest standardowym i zalecanym kodowaniem stron internetowych.

Wewnątrz elementu `<head>`, najlepiej na początku tej sekcji. Pozwala to przeglądarce szybko rozpoznać kodowanie dokumentu.

W HTML poprawnym atrybutem elementu `meta` jest `charset`. Zapis `encoding` nie jest poprawną deklaracją kodowania znaków w HTML5.

Znaki specjalne, np. ą, ę, ł, ó, mogą wyświetlać się jako nieczytelne symbole. Użytkownik może wtedy widzieć zniekształcony tekst.

Oznacza, że w sekcji `<head>` brakuje wymaganego elementu `<title>`. Należy dodać np. `<title>Tytuł strony</title>`.

Element `<title>` powinien znajdować się wewnątrz sekcji `<head>`, a nie w `<body>`.

Określa tytuł dokumentu HTML. Jest wyświetlany m.in. na karcie przeglądarki i wykorzystywany przez wyszukiwarki.

`<title>` to element umieszczany w `<head>` i określający tytuł strony. Atrybut `title` można dodać do wielu znaczników HTML, aby podać dodatkowy opis, np. podpowiedź po najechaniu kursorem.

Nie. Ten konkretny komunikat oznacza brak elementu `<title>` w `<head>`, a nie brak znacznika zamykającego `</title>`.

Powinna zawierać co najmniej element `<title>`. Często dodaje się też `<meta charset="UTF-8">` oraz inne metadane.

Pozwala wykrywać błędy składniowe i strukturalne w kodzie HTML. Dzięki temu strona jest bardziej zgodna ze standardami i mniej podatna na problemy z wyświetlaniem.

Modyfikator `public` oznacza, że pole lub metoda są dostępne z każdego miejsca programu, także z zewnątrz przez obiekt klasy.

Pole `private` jest dostępne wyłącznie wewnątrz klasy, w której zostało zadeklarowane. Próba użycia go z zewnątrz powoduje błąd.

`private` jest dostępne tylko w tej samej klasie, natomiast `protected` także w klasach potomnych. Oba nie są dostępne bezpośrednio z zewnątrz przez obiekt.

Bezpośrednio przez instancję klasy można odczytać tylko pola oznaczone jako `public`.

Służą do enkapsulacji, czyli ukrywania szczegółów działania klasy i ochrony danych przed niekontrolowaną zmianą z zewnątrz.

Romb oznacza blok decyzyjny, czyli miejsce sprawdzenia warunku. Z takiego bloku wychodzą zwykle co najmniej dwie ścieżki, np. „tak” i „nie”.

Blok decyzyjny służy do wyboru dalszej drogi działania na podstawie warunku. Blok operacyjny, zwykle prostokąt, oznacza wykonanie konkretnej czynności lub instrukcji.

Najczęściej odpowiada mu instrukcja warunkowa, np. if, if...else albo switch. Pozwala ona wykonać różne instrukcje zależnie od spełnienia warunku.

Ponieważ wynik sprawdzenia warunku może być różny. Każda strzałka prowadzi do innego dalszego działania, np. przy odpowiedzi „tak” lub „nie”.

Blok wejścia lub wyjścia danych ma zwykle kształt równoległoboku. Oznacza np. odczyt danych od użytkownika albo wyświetlenie wyniku.

Blok procesu ma najczęściej kształt prostokąta. Oznacza wykonanie operacji, np. obliczenia, przypisania wartości lub przetworzenia danych.