Pytania pomocnicze - INF.03

Instrukcja UPDATE służy do zmiany istniejących danych w tabeli. Modyfikuje rekordy, które już znajdują się w bazie.

Klauzula WHERE określa, które rekordy mają zostać zmienione. Bez niej UPDATE może zmodyfikować wszystkie wiersze w tabeli.

SELECT służy do pobierania i wyświetlania danych z tabeli. UPDATE zmienia dane zapisane w tabeli.

CREATE tworzy nowe obiekty bazy danych, na przykład tabelę lub bazę. UPDATE modyfikuje dane w istniejącej tabeli.

UPDATE należy do DML, czyli Data Manipulation Language. Są to instrukcje służące do operowania na danych.

SET wskazuje, które kolumny mają zostać zmienione i jakie nowe wartości mają otrzymać.

Nie. JOIN służy do łączenia danych z kilku tabel w zapytaniach, najczęściej razem z SELECT.

DISTINCT usuwa powtarzające się wiersze z wyniku zapytania SELECT. Zwracane są tylko unikalne kombinacje wartości wybranych kolumn.

DISTINCT umieszcza się bezpośrednio po słowie SELECT, np. SELECT DISTINCT miasto FROM klienci;.

DISTINCT działa na cały zestaw kolumn podanych po SELECT. Jeśli wybrano kilka kolumn, unikalna musi być cała kombinacja ich wartości.

DISTINCT usuwa duplikaty z wyniku, natomiast GROUP BY grupuje rekordy, najczęściej po to, aby użyć funkcji agregujących, np. COUNT(), SUM() lub AVG().

Nie. ORDER BY służy tylko do sortowania wyników zapytania, np. rosnąco lub malejąco. Nie eliminuje duplikatów.

Nie. LIMIT ogranicza liczbę zwracanych wierszy, ale nie sprawdza, czy są one powtarzalne.

Do tego służy COUNT(DISTINCT kolumna), np. SELECT COUNT(DISTINCT miasto) FROM klienci; zwróci liczbę różnych miast.

Ponieważ 1 jest elementem neutralnym mnożenia. Gdyby zmienna była ustawiona na 0, każde mnożenie dałoby wynik 0.

Warunek `i < 5` powoduje wykonanie pętli tylko dla wartości `1, 2, 3, 4`. Liczba 5 nie zostanie uwzględniona w mnożeniu.

Zamiast `i < 6` można użyć warunku `i <= 5`. Oba zapisy sprawią, że pętla obejmie wartości od 1 do 5.

Instrukcja `i++` zwiększa wartość zmiennej `i` o 1 po każdym wykonaniu ciała pętli.

Kod wypisze `24`, ponieważ obliczy iloczyn `1 * 2 * 3 * 4`, a nie `1 * 2 * 3 * 4 * 5`.

Program działa składniowo poprawnie, ale daje zły wynik. W tym przypadku błąd dotyczy warunku zakończenia pętli.

Ponieważ pierwszy krok wykonałby mnożenie przez 0, a wtedy cały wynik również byłby równy 0.

DOM, czyli Document Object Model, to obiektowa reprezentacja dokumentu HTML w przeglądarce. Dzięki niemu JavaScript może odczytywać, zmieniać, dodawać i usuwać elementy strony.

DOM służy do pobierania i modyfikowania elementów wyświetlonej strony, np. zmiany tekstu, stylu CSS, atrybutów lub struktury HTML.

Najczęściej używa się metod takich jak getElementById(), getElementsByClassName(), getElementsByTagName(), querySelector() i querySelectorAll(). Pozwalają one wskazać konkretne elementy HTML.

Można użyć właściwości takich jak textContent, innerText lub innerHTML. Na przykład element.textContent = 'Nowy tekst' zmienia tekst wybranego elementu.

Nie. DOM może odczytać lub zmienić dane formularza na stronie, ale zapis do bazy danych wymaga zwykle przesłania danych do skryptu po stronie serwera, np. PHP, Node.js lub innej technologii backendowej.

HTML w pliku to źródłowy zapis dokumentu, a DOM to struktura utworzona przez przeglądarkę po wczytaniu strony. DOM może się zmieniać dynamicznie bez edycji pliku HTML.

Elementy DOM mogą reagować na zdarzenia, np. kliknięcie, wpisanie tekstu lub przesłanie formularza. Do obsługi zdarzeń używa się m.in. addEventListener().

Parametr `Y` oznacza rok zapisany czterema cyframi, np. `2026`.

`Y` zwraca rok czterocyfrowy, np. `2026`, a `y` rok dwucyfrowy, np. `26`.

Można użyć kodu `echo date('d.m.Y');`, który zwróci np. `20.07.2026`.

`echo` wypisuje wskazaną wartość do wyniku strony, czyli wyświetla ją użytkownikowi.

Funkcja użyje aktualnej daty i godziny serwera, zgodnie z ustawioną strefą czasową.

Można użyć `echo date('m');`, aby otrzymać numer miesiąca z zerem wiodącym, np. `07`.

Jeżeli podana jest tylko szerokość, przeglądarka automatycznie oblicza wysokość na podstawie oryginalnych proporcji obrazu. Dzięki temu grafika nie zostaje rozciągnięta ani spłaszczona.

Obraz ma proporcję 2:1, ponieważ szerokość jest dwa razy większa od wysokości.

Wysokość wyniesie 25 px, ponieważ obraz zostaje pomniejszony czterokrotnie z zachowaniem proporcji.

Takie wymiary mają proporcję 1:2, a oryginalny obraz ma proporcję 2:1. Spowoduje to silne zniekształcenie grafiki.

`src` wskazuje ścieżkę do pliku graficznego, który ma zostać wyświetlony. `style` określa wygląd elementu, np. jego szerokość lub wysokość.

Dla wydajności strony lepiej przygotować osobny, mniejszy plik miniatury. Skalowanie CSS zmienia tylko sposób wyświetlania, ale przeglądarka nadal może pobierać duży plik.

Wskaźnik przechowuje adres innej zmiennej w pamięci. Nie przechowuje bezpośrednio jej wartości, chyba że użyjemy dereferencji.

Operator `&` pobiera adres zmiennej. Przykład `&zmienna1` oznacza adres miejsca w pamięci, w którym znajduje się `zmienna1`.

Oznacza deklarację zmiennej `zmienna2` jako wskaźnika na typ `int`. Taka zmienna może przechowywać adres zmiennej całkowitej.

`zmienna1` oznacza wartość przechowywaną w zmiennej, np. `158`. `&zmienna1` oznacza adres tej zmiennej w pamięci.

Należy użyć operatora dereferencji `*`. Jeśli `int *p = &x;`, to `*p` oznacza wartość zmiennej `x`.

Nie. Wartość to dane zapisane w zmiennej, np. `158`, a adres to miejsce w pamięci, gdzie ta zmienna się znajduje.

Typ wskaźnika informuje kompilator, jakiego typu dane znajdują się pod wskazywanym adresem. Na przykład `int *` wskazuje na dane typu `int`.

Nagłówki służą do porządkowania treści i tworzenia logicznej hierarchii dokumentu. Informują, które fragmenty są tytułami sekcji lub podsekcji.

HTML udostępnia sześć poziomów nagłówków: od <h1> do <h6>. Elementy typu <h7> lub <h8> nie są poprawnymi znacznikami HTML.

<h1> oznacza nagłówek najwyższego poziomu, zwykle główny tytuł strony. <h6> oznacza nagłówek najniższego poziomu.

Nie. Nagłówki mają znaczenie semantyczne, czyli opisują strukturę treści. Wygląd nagłówków należy zmieniać za pomocą CSS.

Ułatwia czytanie strony, poprawia dostępność dla użytkowników czytników ekranu i pomaga wyszukiwarkom zrozumieć strukturę dokumentu.

Technicznie jest to możliwe, ale najczęściej zaleca się stosowanie jednego głównego nagłówka <h1> dla głównego tematu strony. Kolejne sekcje powinny używać niższych poziomów, np. <h2> i <h3>.

Przedział otwarty nie zawiera swoich końców. Dla `(-2, 5)` poprawne są wartości większe od `-2` i mniejsze od `5`, ale nie same `-2` ani `5`.

Operator `&&` oznacza „i”, więc oba warunki muszą być spełnione jednocześnie. Liczba ma być większa od dolnej granicy i jednocześnie mniejsza od górnej granicy.

`&&` wymaga spełnienia obu warunków, a `||` wymaga spełnienia co najmniej jednego. Przy sprawdzaniu przynależności do przedziału najczęściej używa się `&&`.

Operator `==` sprawdza równość, czyli tylko jedną konkretną wartość. Przedział `(-2, 5)` obejmuje wiele wartości, ale nie obejmuje `-2`.

Dla przedziału domkniętego używa się operatorów `>=` i `<=`: `($x >= -2) && ($x <= 5)`.

Pętla `while` sprawdza warunek przed pierwszym wykonaniem. Jeśli warunek od początku jest fałszywy, ciało pętli nie zostanie wykonane.

Należy zadbać, aby w ciele pętli zmieniała się wartość wpływająca na warunek. W przeciwnym razie warunek może zawsze pozostawać prawdziwy.

Ponieważ pobiera `Imie` i `Nazwisko` z tabeli `Recepta`, a w tej tabeli oznaczają one dane pacjenta, nie lekarza.

Ponieważ tabela `Lekarz` nie została dołączona w klauzuli `FROM` ani przez `JOIN`. Baza danych nie ma więc źródła dla tych kolumn.

Określa sposób połączenia rekordów z obu tabel. Łączy receptę z lekarzem, którego identyfikator znajduje się w kolumnie `Lekarz_id`.

Ponieważ kolumny `Imie` i `Nazwisko` występują także w tabeli `Recepta`, ale dotyczą pacjenta. Przedrostek `Lekarz.` jednoznacznie wskazuje dane lekarza.

FK oznacza klucz obcy, czyli kolumnę odwołującą się do klucza głównego w innej tabeli. W tym przypadku `Lekarz_id` wskazuje na `Lekarz.id`.

Przy jednej tabeli wystarczy zwykle `SELECT ... FROM tabela`. Gdy dane są w kilku powiązanych tabelach, trzeba użyć połączenia, najczęściej `JOIN`.

Zwróci imię lekarza, nazwisko lekarza oraz datę wystawienia każdej recepty.