Pytania pomocnicze - INF.03

Należy sprawdzić, czy jeden rekord z pierwszej tabeli może odpowiadać wielu rekordom z drugiej tabeli, a pojedynczy rekord z drugiej tabeli jest przypisany tylko do jednego rekordu z pierwszej.

Ponieważ jeden klient może mieć wiele zamówień, ale każde zamówienie jest przypisane do jednego klienta. Strona klienta ma liczność 1, a strona zamówień liczność n.

Klucz obcy umieszcza się po stronie „wiele”, czyli w tabeli, która może mieć wiele rekordów powiązanych z jednym rekordem tabeli głównej.

W relacji 1..1 jeden rekord odpowiada maksymalnie jednemu rekordowi z drugiej tabeli. W relacji 1..n jeden rekord może odpowiadać wielu rekordom z drugiej tabeli.

W relacji 1..n wiele rekordów jednej tabeli należy do jednego rekordu drugiej tabeli. W relacji n..n wiele rekordów z obu tabel może być wzajemnie powiązanych, zwykle przez tabelę pośrednią.

Tworzy się tabelę klientów oraz tabelę zamówień, a w tabeli zamówień dodaje się kolumnę z identyfikatorem klienta jako klucz obcy.

Najpierw $Z ma wartość 1. Po pierwszym obiegu pętli wartość zmienia się na 4, po drugim na 13. Ponieważ 13 nie jest mniejsze od 5, pętla kończy działanie i funkcja zwraca 13.

Pętla wykona się dwa razy. Dla $Z = 1 i $Z = 4 warunek $Z < 5 jest prawdziwy, a dla $Z = 13 jest już fałszywy.

To skrót od $Z = $Z + (2 * $Z + 1). Aktualna wartość zmiennej $Z zostaje zwiększona o wynik wyrażenia po prawej stronie.

W pierwszym obiegu pętli $Z zmienia się z 1 na 4, a nie na 3. Wynika to z tego, że do $Z dodawane jest całe wyrażenie 2 * $Z + 1.

Pętla kończy się wtedy, gdy warunek $Z < 5 przestaje być spełniony. Dzieje się to po uzyskaniu wartości $Z = 13.

Najlepiej rozpisać kolejne wartości zmiennej po każdym obiegu pętli. Pozwala to uniknąć błędów w obliczeniach i poprawnie ustalić wartość zwracaną przez return.

Służy do dodawania nowych rekordów do tabeli w bazie danych. Jest używane wtedy, gdy chcemy zapisać nowe dane, np. przesłane z formularza.

`INSERT INTO` dodaje nowy wiersz do tabeli, a `UPDATE` modyfikuje już istniejące dane. Jeśli rekord ma dopiero powstać, używa się `INSERT INTO`.

`mysqli_query()` wykonuje zapytanie SQL na połączeniu z bazą danych MySQL. Może wykonać m.in. `SELECT`, `INSERT INTO`, `UPDATE` lub `DELETE`.

Najczęściej z tablicy `$_POST`, jeśli formularz używa metody `POST`. Dane mogą też pochodzić z `$_GET`, gdy formularz używa metody `GET`.

`SELECT` służy do odczytywania danych z bazy, a nie do ich zapisywania. Do dodawania nowych rekordów używa się `INSERT INTO`.

`INSERT INTO` należy do DML, czyli Data Manipulation Language. Są to polecenia służące do operowania na danych, np. `INSERT`, `UPDATE`, `DELETE`.

Dane podane przez użytkownika mogą zawierać niebezpieczny kod SQL. Aby uniknąć SQL injection, należy stosować walidację i najlepiej zapytania przygotowane.

Należy użyć operatora przypisania `=` oraz apostrofów, np. `char zml; zml = 'w';`. Apostrofy oznaczają pojedynczy znak.

`'w'` oznacza pojedynczy znak typu `char`. `"w"` oznacza napis, czyli literał tekstowy, a nie pojedynczy znak.

Operator `==` służy do porównywania wartości, a nie do przypisywania. Do przypisania należałoby użyć `zml = 0x35;`.

Zmienna `zml` typu `char` przechowuje jeden znak i nie jest tablicą. Indeksowanie nawiasami `[]` stosuje się do tablic lub podobnych struktur.

Tak, jeśli liczba odpowiada kodowi znaku, np. ASCII. Przykładowo `char z = 65;` zwykle oznacza znak `'A'`.

Ponieważ `"wiadro"` jest napisem, a zmienna `char` może przechowywać tylko pojedynczy znak. Do napisu używa się np. tablicy znaków lub typu `std::string`.

`innerHTML` służy do odczytywania lub zmieniania zawartości HTML znajdującej się wewnątrz wybranego elementu strony.

Należy użyć metody `document.getElementById("id")`, gdzie `id` to wartość atrybutu `id` danego elementu.

`innerHTML` interpretuje znaczniki HTML, a `textContent` traktuje całą zawartość jako zwykły tekst. `textContent` jest bezpieczniejsze dla danych wpisywanych przez użytkownika.

Metoda `getElementById()` wyszukuje element właśnie po wartości atrybutu `id`. Identyfikator powinien być unikalny w dokumencie HTML.

Najpierw należy pobrać element, np. `const p = document.getElementById("opis");`, a potem przypisać nową wartość: `p.innerHTML = "Nowy tekst";`.

Tak. Przypisanie np. `element.innerHTML = "<strong>Tekst</strong>";` spowoduje wstawienie pogrubionego tekstu, ponieważ przeglądarka zinterpretuje znacznik HTML.

Jeśli do `innerHTML` trafią niekontrolowane dane od użytkownika, może dojść do ataku XSS. Dlatego dla zwykłego tekstu często lepiej użyć `textContent`.

Służy do pobrania z dokumentu HTML elementu, który ma określony atrybut id. Po pobraniu elementu można np. zmienić jego treść, styl lub obsłużyć zdarzenie.

Należy przekazać wartość atrybutu id jako tekst, np. document.getElementById('naglowek'). Nie podaje się znaku #, który jest używany w selektorach CSS.

Metoda zwraca null. Próba wykonania operacji na null może spowodować błąd w skrypcie.

id powinien jednoznacznie identyfikować jeden element na stronie. class może być przypisana do wielu elementów i często służy do wspólnego stylowania CSS.

Do pobierania elementów po klasie można użyć getElementsByClassName('nazwaKlasy') albo querySelectorAll('.nazwaKlasy'). getElementById() nie służy do wyszukiwania po klasie.

Można użyć właściwości textContent lub innerHTML. Na przykład: document.getElementById('opis').textContent = 'Nowa treść'.

Służy do sortowania wyników zapytania według wskazanej kolumny lub kolumn. Może sortować rosnąco albo malejąco.

`WHERE` filtruje rekordy, czyli wybiera tylko te spełniające warunek. `ORDER BY` porządkuje już wybrane wyniki.

Nie. `DISTINCT` usuwa powtarzające się wiersze z wyniku, ale nie gwarantuje ich uporządkowania.

Nie. `AVG()` jest funkcją agregującą i oblicza średnią wartość z kolumny, np. średnią ocenę.

Nie. `LIMIT` ogranicza liczbę zwracanych rekordów, ale nie określa ich kolejności.

Należy użyć `ORDER BY kolumna DESC`, np. `ORDER BY wiek DESC`.

Domyślnie `ORDER BY` sortuje rosnąco, czyli tak samo jak `ORDER BY kolumna ASC`.

Służy do wypisywania informacji w konsoli przeglądarki. Najczęściej wykorzystuje się ją podczas debugowania kodu.

Wynik pojawia się w narzędziach deweloperskich przeglądarki, w zakładce Console. Narzędzia te zwykle otwiera się klawiszem F12 lub skrótem Ctrl+Shift+I.

`console.log()` wypisuje komunikat w konsoli, a `alert()` pokazuje okno dialogowe użytkownikowi. `console.log()` jest wygodniejsze do testowania kodu.

Nie. Komunikat trafia do konsoli przeglądarki, a nie do treści dokumentu HTML.

Nie są standardowymi metodami obiektu `console` w JavaScript używanymi do wypisywania komunikatów w konsoli. Standardowo do tego celu używa się `console.log()`.

Należy przekazać zmienną jako argument metody `console.log()`, np. `console.log(wynik);`.

Atrybut title przechowuje dodatkową informację o elemencie. Przeglądarka zwykle wyświetla ją jako podpowiedź po najechaniu kursorem.

Nie. Atrybut title jest atrybutem globalnym, więc można go stosować do wielu elementów HTML, np. linków, akapitów, obrazów czy przycisków.

title wyświetla dodatkową podpowiedź, np. dymek po najechaniu kursorem. alt opisuje obraz alternatywnie, gdy obraz się nie załaduje lub jest odczytywany przez czytnik ekranu.

Atrybut src wskazuje źródło zasobu, np. ścieżkę do obrazka w elemencie img albo pliku skryptu w elemencie script.

Atrybut id nadaje elementowi unikalny identyfikator w dokumencie HTML. Używa się go m.in. w CSS, JavaScript i linkach kotwiczących.

Nie zawsze. Podpowiedź z title może być niedostępna na urządzeniach dotykowych i nie zawsze jest dobrze obsługiwana przez technologie asystujące.

ALTER TABLE służy do zmiany struktury istniejącej tabeli, np. dodania, usunięcia lub modyfikacji kolumny albo ograniczenia.

CREATE TABLE tworzy nową tabelę, natomiast ALTER TABLE zmienia strukturę tabeli, która już istnieje w bazie danych.

ALTER TABLE zmienia strukturę tabeli, np. kolumny. UPDATE zmienia dane zapisane w istniejących rekordach.

ALTER TABLE modyfikuje budowę tabeli, natomiast INSERT INTO dodaje nowe rekordy do tabeli.

ALTER TABLE należy do DDL, czyli Data Definition Language. Są to polecenia służące do definiowania i modyfikowania struktury bazy danych.

Używa się polecenia ALTER TABLE z klauzulą ADD, np. ALTER TABLE uczniowie ADD email VARCHAR(100);

Używa się polecenia ALTER TABLE z klauzulą DROP COLUMN, np. ALTER TABLE uczniowie DROP COLUMN email;