Pytania pomocnicze - INF.03

PNG obsługuje przezroczystość, w tym kanał alfa. Dzięki temu logo może być umieszczone na dowolnym tle strony bez widocznego prostokątnego obszaru.

PNG obsługuje przezroczystość, a JPG jej nie obsługuje. JPG jest częściej używany do zdjęć, natomiast PNG do logo, ikon i grafik z ostrymi krawędziami.

Kanał alfa określa stopień przezroczystości pikseli obrazu. Pozwala tworzyć zarówno całkowicie przezroczyste, jak i półprzezroczyste fragmenty grafiki.

BMP zwykle zajmuje dużo miejsca i nie jest formatem zoptymalizowanym do publikacji w sieci. Na stronach WWW częściej stosuje się PNG, JPG, GIF, SVG lub WebP.

CDR to natywny format programu CorelDRAW przeznaczony głównie do edycji grafiki wektorowej. Przed publikacją w internecie grafikę z CDR zwykle eksportuje się np. do PNG, SVG lub JPG.

Do wstawienia logo używa się elementu img, np. <img src="logo.png" alt="Logo firmy">. Atrybut src wskazuje plik graficzny, a alt opis alternatywny.

Instrukcja warunkowa jest przedstawiana jako romb, czyli blok decyzyjny. Zwykle wychodzą z niego dwie ścieżki, np. dla odpowiedzi „tak” i „nie”.

Na schemacie znajdują się dwa bloki decyzyjne. Każdy z nich odpowiada jednemu sprawdzeniu warunku w kodzie programu.

Nie. Prostokąt oznacza zwykłą operację, np. obliczenie, przypisanie wartości lub wyświetlenie wyniku.

To instrukcja warunkowa umieszczona wewnątrz jednej z gałęzi innej instrukcji warunkowej. W schemacie widać ją jako kolejny romb znajdujący się po jednej ze ścieżek pierwszej decyzji.

Najczęściej używa się dwóch instrukcji `if`. Druga może być niezależna albo zagnieżdżona w jednej z gałęzi pierwszej instrukcji.

Nie. Jeden blok decyzyjny, nawet z dwiema ścieżkami, nadal oznacza jedno sprawdzenie warunku, czyli jedną instrukcję warunkową.

Blok decyzyjny, rysowany jako romb, służy do zapisania warunku logicznego. Zwykle wychodzą z niego dwie ścieżki, np. „TAK” i „NIE”.

Warunek pętli decyduje, czy powtarzać instrukcje, czy zakończyć pętlę. Jest to decyzja logiczna, dlatego zapisuje się ją w rombie.

Operacje, np. przypisanie wartości zmiennej albo wykonanie obliczenia, zapisuje się w prostokącie. Prostokąt nie służy do zapisywania warunków.

Najczęściej blok decyzyjny ma dwa wyjścia: jedno dla spełnionego warunku, np. „TAK”, i drugie dla niespełnionego warunku, np. „NIE”.

Blok decyzyjny sprawdza warunek i rozgałęzia przebieg algorytmu. Blok operacyjny wykonuje instrukcję, np. obliczenie lub przypisanie.

Pętlę przedstawia się przez blok decyzyjny z warunkiem oraz strzałkę powrotną do wcześniejszego fragmentu algorytmu. Gdy warunek przestaje być spełniony, algorytm wychodzi z pętli.

Gwiazdka `*` to selektor uniwersalny. Wybiera wszystkie elementy dokumentu HTML.

Nie zawsze. Ustawia domyślne formatowanie dla wszystkich elementów, ale może zostać nadpisana przez bardziej szczegółowe lub późniejsze reguły CSS.

`*` wybiera wszystkie elementy. Selektor klasy zapisuje się z kropką, np. `.menu`, a selektor ID z kratką, np. `#naglowek`.

CSS działa według kaskady i specyficzności. Późniejsze lub bardziej szczegółowe reguły mogą zmienić wartości ustawione przez selektor uniwersalny.

Właściwość `font-family` określa krój czcionki używany do wyświetlania tekstu, np. `Tahoma`, `Arial` lub `serif`.

Właściwość `color` ustawia kolor tekstu elementu. W przykładzie `color: Teal;` tekst otrzymuje kolor morski/niebieskozielony.

W relacji jeden do wielu jeden rekord z pierwszej tabeli może być powiązany z wieloma rekordami drugiej tabeli. Klucz obcy znajduje się zwykle w tabeli po stronie „wiele”.

Ponieważ `Zgłoszenia.Klienci_id` jest kluczem obcym wskazującym klienta. Takie połączenie poprawnie przypisuje zgłoszenie do nazwiska klienta.

`Zgłoszenia.id` identyfikuje konkretne zgłoszenie. `Zgłoszenia.Klienci_id` wskazuje klienta, do którego należy zgłoszenie.

Taki warunek wybiera klienta o numerze 5, a nie zgłoszenie o numerze 5. Może zwrócić wszystkie zgłoszenia tego klienta.

`WHERE` ogranicza wynik zapytania do rekordów spełniających podany warunek. W tym przypadku wybiera tylko zgłoszenie o identyfikatorze 5.

W praktyce nie należy tak robić, bo brak warunku połączenia może prowadzić do iloczynu kartezjańskiego lub błędnych wyników. Poprawne zapytanie powinno jasno określać warunek `ON`.

Można użyć aliasów, np. `SELECT z.opis, k.nazwisko FROM Zgłoszenia z JOIN Klienci k ON k.id = z.Klienci_id WHERE z.id = 5;`. Alias skraca zapis i poprawia czytelność.

Zwróci `7`, ponieważ pierwszy argument jest większy od drugiego i spełnia warunek `$a > $b`.

Zwróci `9`, ponieważ warunek `$b > $a` jest prawdziwy.

Zwróci `-1`, ponieważ żadna z wartości nie jest większa od drugiej, więc wykonuje się blok `else`.

Funkcja sprawdza warunki `$a > $b` oraz `$b > $a`, czyli wybiera argument większy. Nie ma warunku szukającego mniejszej wartości.

`return` kończy działanie funkcji i zwraca wskazaną wartość do miejsca, w którym funkcja została wywołana.

Część `else` wykona się wtedy, gdy `$a > $b` jest fałszywe i `$b > $a` też jest fałszywe, czyli gdy `$a` i `$b` są równe.

Funkcja `explode()` dzieli łańcuch znaków według podanego separatora i zwraca tablicę. Na przykład separator `","` dzieli tekst w miejscach wystąpienia przecinków.

W tablicach indeksowanych numerycznie pierwszy element ma indeks `0`. Drugi element ma indeks `1`, a trzeci indeks `2`.

Po użyciu `explode()` tablica zawiera kolejno: `jelenie`, `sarny`, `dziki`, `lisy`, `borsuki`. Element `$tab[1]` ma więc wartość `sarny`.

Element `$tab[2]` to trzeci element tablicy, czyli `dziki`.

Kropka `.` jest operatorem konkatenacji, czyli łączenia tekstów. W tym kodzie łączy wartość `$tab[1]`, spację i wartość `$tab[2]`.

Ponieważ `jelenie` znajduje się pod indeksem `0`, a nie `1`. Kod wypisuje elementy o indeksach `1` i `2`, czyli `sarny dziki`.

Zapis `" "` oznacza pojedynczą spację jako tekst. Dzięki temu wypisane wyrazy są oddzielone odstępem.

Analiza ścieżek dotyczy przebiegu wykonania kodu między punktem startowym i końcowym. Testowanie wartości brzegowych skupia się na danych wejściowych leżących na granicach dopuszczalnych zakresów.

Instrukcje warunkowe tworzą różne drogi wykonania programu. Każda gałąź warunku może prowadzić do innego wyniku lub ujawnić inny błąd.

Pętle zwiększają liczbę możliwych przebiegów, ponieważ kod może wykonać się zero razy, jeden raz albo wiele razy. W testach zwykle sprawdza się kilka reprezentatywnych przypadków.

Celem jest sprawdzenie, czy najważniejsze możliwe przebiegi działania pojedynczej funkcji lub metody są poprawne. Pomaga to wykrywać błędy logiczne w kodzie.

Tak, zwykle wymaga znajomości struktury kodu. Dlatego zalicza się ją do technik testowania białoskrzynkowego.

Punkt początkowy to miejsce rozpoczęcia wykonywania analizowanego fragmentu kodu. Punkt końcowy to miejsce, w którym ten fragment kończy działanie lub zwraca wynik.

W większych programach liczba ścieżek może być bardzo duża, szczególnie przy wielu warunkach i pętlach. Dlatego wybiera się ścieżki najważniejsze, ryzykowne lub reprezentatywne.

`INSERT INTO` dodaje nowe rekordy do tabeli. `SELECT` służy tylko do odczytywania danych, więc nie spełnia celu wstawienia wartości do bazy.

Pierwsza kolumna jest autoinkrementowanym kluczem podstawowym. Podanie `NULL` pozwala bazie danych automatycznie nadać kolejny identyfikator.

Tabela ma cztery kolumny, a zapytanie w odpowiedzi C podaje tylko trzy wartości. Przy składni `INSERT INTO tabela VALUES (...)` trzeba podać wartości dla wszystkich kolumn.

Można wskazać tylko kolumny, do których wstawiane są dane, np. `INSERT INTO dane (kol2, kol3, kol4) VALUES ('$a', '$b', '$c');`. Wtedy baza sama uzupełni klucz główny.

Po podaniu listy kolumn wpisuje się wartości tylko dla wskazanych pól. Bez listy kolumn trzeba podać wartości dla wszystkich kolumn w dokładnej kolejności ich definicji.

Wykonuje zapytanie SQL zapisane w zmiennej `$zapytanie` na połączeniu z bazą danych `$db`.

Może wystąpić SQL Injection, czyli możliwość wstrzyknięcia złośliwego kodu SQL. W praktyce należy stosować zapytania przygotowane.

Funkcja `mysqli_num_rows()` zwraca liczbę wierszy, czyli rekordów, które znalazły się w wyniku zapytania SQL. Nie informuje o liczbie kolumn.

`mysqli_fetch_row()` zwraca pojedynczy wiersz wyniku jako tablicę indeksowaną numerycznie. Kolumny są dostępne pod indeksami `0`, `1`, `2` itd.

Kod używa trzech elementów tablicy: `$wiersz[0]`, `$wiersz[1]` i `$wiersz[2]`. Oznacza to prezentację danych z trzech kolumn wyniku zapytania.

Tak, jeśli `$zapytanie` jest poprawnym wynikiem zapytania `SELECT`. Zmienna `$ile` określa liczbę wierszy, a każde wywołanie `mysqli_fetch_row()` pobiera następny wiersz.

Odwołanie do nieistniejącego indeksu, np. `$wiersz[2]`, może spowodować ostrzeżenie PHP o niezdefiniowanym indeksie. Dane nie zostaną wtedy poprawnie wyświetlone.

`mysqli_fetch_row()` zwraca tablicę z indeksami liczbowymi, np. `$wiersz[0]`. `mysqli_fetch_assoc()` zwraca tablicę asocjacyjną, gdzie dane pobiera się po nazwach kolumn, np. `$wiersz['imie']`.