Pytania pomocnicze - INF.03

Cookie jest zapisywane w przeglądarce użytkownika i może być odczytane przy kolejnych wejściach na stronę. Jeśli cookie nie istnieje, można uznać, że jest to pierwsza wizyta.

Funkcja setcookie() wysyła do przeglądarki polecenie zapisania ciasteczka o podanej nazwie, wartości i czasie ważności. Przy następnych żądaniach przeglądarka odsyła je do serwera.

Cookie jest przesyłane w nagłówkach HTTP. Nagłówki muszą zostać wysłane przed treścią strony, dlatego setcookie() powinno być użyte przed jakimkolwiek echo, HTML-em lub białymi znakami.

Najczęściej sprawdza się, czy istnieje odpowiednie ciasteczko w tablicy $_COOKIE. Jeśli go nie ma, wyświetla się komunikat i ustawia cookie funkcją setcookie().

Cookie jest przechowywane po stronie przeglądarki, a sesja przechowuje dane głównie po stronie serwera. Sesje służą zwykle do danych tymczasowych, np. logowania, a cookie dobrze nadaje się do zapamiętania wizyty.

session_destroy() niszczy dane bieżącej sesji użytkownika. Nie służy do zapamiętywania, że użytkownik już odwiedził stronę.

define() tworzy stałą w skrypcie PHP. Stała nie zapamiętuje informacji o użytkowniku między wizytami w przeglądarce.

Właściwość `color` ustawia kolor tekstu elementu HTML. Nie zmienia koloru tła ani obramowania.

Należy użyć zapisu `color: rgb(255, 0, 0);`. Wartość 255 oznacza pełną intensywność czerwieni, a zera brak zieleni i niebieskiego.

Funkcja `rgb()` wymaga trzech składowych koloru, np. `255, 0, 0`. Zapis `#FF0000` to osobny format szesnastkowy i nie umieszcza się go wewnątrz `rgb()`.

Nie, standardową właściwością do ustawiania koloru tekstu jest `color`. Zapis `text-color` jest błędny.

`color` ustawia kolor tekstu, natomiast `background-color` ustawia kolor tła elementu.

Można użyć zapisu szesnastkowego `#FF0000`, nazwy koloru `red` albo funkcji `rgb(255, 0, 0)`.

Należy pomnożyć liczbę wierszy danych przez liczbę kolumn. Dla tabeli 3 × 3 wynik to 9 elementów <td>.

<td> oznacza zwykłą komórkę danych, a <th> komórkę nagłówkową. Element <th> jest zwykle używany w nagłówkach kolumn lub wierszy.

Element <tr> tworzy wiersz tabeli. W jego wnętrzu umieszcza się komórki, czyli elementy <td> lub <th>.

Zwykle nie, ponieważ w wierszu nagłówkowym stosuje się elementy <th> zamiast <td>. Dlatego pytanie wyraźnie informuje, że tabela nie ma wiersza nagłówkowego.

Złączenia wykonywane za pomocą colspan lub rowspan mogą zmniejszyć liczbę zapisanych elementów <td>. Jedna komórka może wtedy zajmować kilka kolumn lub wierszy.

Składa się z elementu <table>, trzech elementów <tr> oraz po trzech elementów <td> w każdym wierszu. Łącznie daje to 9 komórek danych.

Obiekt to struktura przechowująca dane w postaci par klucz-wartość. Klucze są nazywane właściwościami obiektu.

Należy podać nazwę obiektu, kropkę i nazwę właściwości, np. `obiekt.w`. Taki zapis zwraca wartość właściwości `w`.

Można użyć notacji nawiasowej, np. `obiekt["w"]`. Jest ona szczególnie przydatna, gdy nazwa właściwości znajduje się w zmiennej.

To literał obiektu, czyli sposób bezpośredniego utworzenia obiektu. `q` i `w` są nazwami właściwości, a `1` i `2` ich wartościami.

JavaScript nie używa operatora `->` do dostępu do właściwości obiektu. Poprawny zapis to `obiekt.w` albo `obiekt["w"]`.

Gdy nazwa właściwości jest przechowywana w zmiennej, zawiera spacje, myślniki albo inne znaki niedozwolone w notacji kropkowej.

`SELECT imie, nazwisko` zwraca tylko wymagane kolumny. `SELECT *` pobrałoby wszystkie dane pacjentów, np. adres, identyfikator i informacje dodatkowe.

Oznacza wybór rekordów, w których rok urodzenia jest mniejszy niż 2002. Są to osoby urodzone najpóźniej w 2001 roku.

Operator `<=` oznacza „mniejsze lub równe”, więc objąłby także pacjentów urodzonych w 2002 roku. Polecenie wymaga osób urodzonych przed rokiem 2002.

`WHERE` ogranicza wyniki zapytania do rekordów spełniających podany warunek. Bez tej klauzuli zapytanie zwróciłoby wszystkie wiersze z tabeli.

`LIKE` służy głównie do wyszukiwania tekstu według wzorca, np. nazwisk zaczynających się na określoną literę. Do porównania roku jako wartości liczbowej należy użyć operatora porównania, np. `<`.

Pytanie dotyczy pacjentów urodzonych przed 2002 rokiem, więc należy filtrować po kolumnie `rok_urodzenia`. `data_ostatniej_wizyty` opisuje termin wizyty, a nie datę urodzenia.

Właściwość `float:left` powoduje opływanie i ustawianie bloków obok siebie od lewej strony, jeśli jest na to miejsce. Dzięki temu blok pierwszy zajmuje 30% szerokości, a blok drugi może znaleźć się obok niego na pozostałych 70%.

Określają procentową szerokość bloków względem kontenera nadrzędnego. Szerokości 30% i 70% razem dają 100%, więc dwa bloki mogą wypełnić cały wiersz.

Ponieważ blok pierwszy jest elementem pływającym po lewej i zajmuje 30% szerokości. Blok trzeci ma `float:left` oraz szerokość 70%, więc ustawia się w wolnej przestrzeni po prawej stronie pod blokiem drugim.

`clear:both` wymusza rozpoczęcie elementu poniżej wcześniejszych elementów pływających po lewej i prawej stronie. Dzięki temu blok czwarty znajduje się pod całym układem, a nie obok wcześniejszych bloków.

W odpowiedzi C nie zastosowano `float`, więc elementy blokowe będą domyślnie układały się jeden pod drugim. Same szerokości `30%`, `70%` i `100%` nie ustawiają bloków obok siebie.

`clear:both` przy drugim bloku przeniosłoby go poniżej wcześniejszych elementów pływających. Wtedy blok drugi nie znalazłby się obok bloku pierwszego, więc układ nie pasowałby do ilustracji.

Jest to selektor ID. Odnosi się do elementu HTML mającego atrybut `id="pierwszy"`.

Po wykonaniu zapytania INSERT, gdy trzeba poznać ID nowo dodanego rekordu. Jest to częste przy zapisywaniu danych powiązanych w kilku tabelach.

Z mechanizmem AUTO_INCREMENT. To właśnie wartość automatycznie nadana przez taką kolumnę jest zwracana przez insert_id.

Nie. Do obsługi błędów w MySQLi służą m.in. errno, error, mysqli_errno() lub mysqli_error().

W aplikacji używanej przez wielu użytkowników inny proces może wstawić rekord w tym samym czasie. insert_id zwraca ID wygenerowane w bieżącym połączeniu, więc jest bezpieczniejsze.

Najczęściej zwróci 0. Oznacza to, że ostatnia operacja nie utworzyła nowego automatycznego identyfikatora.

Nie. MySQL sam zarządza wartościami AUTO_INCREMENT, a insert_id tylko odczytuje wartość ostatnio wygenerowaną po wstawieniu rekordu.

To relacja, w której wiele rekordów z jednej tabeli może być powiązanych z wieloma rekordami z drugiej tabeli. Oznacza się ją jako n..n.

Tabela pośrednicząca służy do zapisania powiązań między rekordami dwóch tabel w relacji wiele do wielu. Zawiera zwykle klucze obce odnoszące się do obu tabel.

Najczęściej zawiera identyfikator z pierwszej tabeli i identyfikator z drugiej tabeli. Pola te są kluczami obcymi, a razem mogą tworzyć klucz główny złożony.

Nie. W relacji jeden do wielu wystarczy dodać klucz obcy po stronie tabeli, która znajduje się po stronie „wiele”.

Przykładem jest relacja między uczniami i kursami: jeden uczeń może być zapisany na wiele kursów, a jeden kurs może mieć wielu uczniów.

Klucz główny jednoznacznie identyfikuje rekord w tabeli. Klucz obcy wskazuje rekord z innej tabeli i tworzy powiązanie między tabelami.

Używa się elementu <script> z atrybutem src wskazującym ścieżkę do pliku, np. <script src="skrypt.js"></script>. Znacznik script wymaga znacznika zamykającego.

Atrybut src określa adres zewnętrznego pliku JavaScript, który ma zostać załadowany przez przeglądarkę. Może to być ścieżka względna, bezwzględna albo adres URL.

Treść między znacznikami <script> jest traktowana jako kod JavaScript, a nie jako nazwa pliku. Aby wskazać plik, trzeba użyć atrybutu src.

Nie. Znacznik <link> służy głównie do dołączania zasobów powiązanych z dokumentem, np. arkuszy CSS przez rel="stylesheet". Pliki JavaScript dołącza się za pomocą <script src="..."></script>.

Znacznik <script> można umieścić w sekcji <head> lub w <body>. Często umieszcza się go przed końcem </body> albo stosuje atrybut defer, aby nie blokować renderowania strony.

Skrypt wewnętrzny jest zapisany bezpośrednio między znacznikami <script>...</script>. Skrypt zewnętrzny znajduje się w osobnym pliku .js i jest dołączany przez atrybut src.

Służy do łączenia danych z dwóch lub więcej tabel w jednym wyniku zapytania. Najczęściej łączy się tabele na podstawie powiązanych kolumn.

Zapytanie z jednej tabeli korzysta tylko z danych zapisanych w tej tabeli. `JOIN` pozwala pobrać dane rozdzielone między kilka powiązanych tabel.

`ON` określa, według jakich kolumn tabele mają zostać połączone. Bez poprawnego warunku można otrzymać błędne lub zbyt liczne wyniki.

Nie. Klucz obcy definiuje się zwykle podczas tworzenia lub modyfikacji tabeli, np. poleceniem `CREATE TABLE` albo `ALTER TABLE`. `JOIN` tylko wykorzystuje istniejące powiązania danych w zapytaniu.

`INNER JOIN` zwraca tylko rekordy mające dopasowanie w obu tabelach. `LEFT JOIN` zwraca wszystkie rekordy z lewej tabeli, nawet jeśli nie mają dopasowania w prawej.

Nie. Funkcje agregujące, np. `COUNT()`, `SUM()` lub `AVG()`, wykonują obliczenia na grupie rekordów. `JOIN` służy do łączenia tabel.