Pytania pomocnicze - INF.03

Formularz bazy danych służy głównie do wygodnego wprowadzania, edytowania i usuwania danych bez bezpośredniej pracy na tabelach.

Formularz może mieć czytelny układ pól, etykiety, przyciski, listy wyboru oraz mechanizmy walidacji, co zmniejsza ryzyko błędów użytkownika.

Formularz służy do obsługi danych, np. dodawania i edycji rekordów. Raport służy głównie do prezentowania, podsumowywania i drukowania danych.

Kwerenda służy do wyszukiwania, filtrowania, obliczania lub modyfikowania danych według określonych warunków. Formularz jest interfejsem użytkownika ułatwiającym pracę z danymi.

Za pomocą formularza można zwykle tworzyć nowe rekordy, odczytywać dane, aktualizować istniejące rekordy oraz usuwać dane.

Nie. Relacje między tabelami definiuje się w strukturze bazy danych, np. przez klucze podstawowe i obce. Formularz może jedynie ułatwiać pracę z danymi powiązanymi relacjami.

Instrukcja `foreach` służy do wykonywania pętli po elementach tablicy. Kod w jej wnętrzu uruchamia się osobno dla każdego elementu.

`foreach` jest pętlą, więc powtarza wykonanie kodu. `if` jest instrukcją warunkową i wykonuje kod tylko wtedy, gdy warunek jest prawdziwy.

`for` najczęściej używa licznika i warunku zakończenia. `foreach` automatycznie przechodzi po kolejnych elementach tablicy, bez ręcznego podawania indeksu.

Należy użyć składni `foreach ($tablica as $klucz => $wartosc)`. Wtedy zmienna `$klucz` przechowuje indeks lub nazwę pola, a `$wartosc` wartość elementu.

Nie. Instrukcją wyboru w PHP jest na przykład `switch`. `foreach` jest instrukcją pętli.

Ponieważ podstawowym zastosowaniem `foreach` w PHP jest przechodzenie po elementach tablicy. Dlatego w zadaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć ją z pętlą dla tablic.

Jeśli połączenie się uda, funkcja zwraca uchwyt połączenia. Jeśli wystąpi błąd, zwraca wartość fałszywą, czyli `false`.

Kod wywołuje funkcję `mysql_connect()`, która odpowiada za połączenie z serwerem MySQL. Nie wybiera ona jeszcze konkretnej bazy ani nie wykonuje zapytania.

Sprawdza, czy zmienna `$a` ma wartość fałszywą. W tym przypadku oznacza to nieudane połączenie z serwerem SQL.

Błąd połączenia oznacza, że PHP nie połączył się z serwerem MySQL. Błąd wyboru bazy pojawia się dopiero wtedy, gdy połączenie działa, ale wskazana baza danych nie istnieje lub jest niedostępna.

W pokazanym kodzie nie ma żadnego zapytania SQL, np. `SELECT`, `INSERT` ani `UPDATE`. Kod dotyczy wyłącznie próby połączenia z serwerem.

W nowych aplikacjach PHP stosuje się rozszerzenie `mysqli` albo bibliotekę `PDO`. Funkcje `mysql_*` są przestarzałe i usunięte z nowszych wersji PHP.

Ponieważ jeden uczeń ma kilka powiązanych cech: imię, nazwisko i średnią ocen. Struktura pozwala zebrać te pola w jedną logiczną całość.

Struktura opisuje jednego ucznia, a tablica pozwala przechować wiele takich elementów. Dla 50 uczniów tworzy się więc tablicę 50 struktur.

Tablica przechowuje wiele elementów tego samego typu. Struktura przechowuje zestaw pól, które mogą mieć różne typy i opisują jeden obiekt.

Klasa jest pojęciem charakterystycznym dla programowania obiektowego. Pytanie dotyczy języków o układzie strukturalnym, gdzie typowym rozwiązaniem są struktury.

Łańcuchy znakowe mogą przechowywać imiona lub nazwiska, ale średnia ocen jest liczbą. Dane ucznia mają różne typy, więc potrzebna jest struktura.

Najpierw wskazuje się element tablicy, a potem jego pole, np. `uczniowie[0].nazwisko` lub `uczniowie[0].srednia`.

Styl lokalny zapisuje się w atrybucie `style` konkretnego elementu HTML. Styl wewnętrzny zapisuje się w sekcji `<style>` dokumentu HTML.

Oznacza regułę CSS dla elementów `<td>`, które mają atrybut `class="niebieski"`. Jest to selektor elementu połączony z selektorem klasy.

Zdefiniowano dwie klasy: `niebieski` oraz `czerwony`. W starszej terminologii egzaminacyjnej mogą być nazwane kategoriami.

Akapit ma kolor niebieski, rozmiar czcionki 14 punktów oraz kursywę. Wynika to z reguły `P{color:blue; font-size:14pt; font-style:italic}`.

Odnośnik ma rozmiar czcionki 16 punktów i tekst zamieniany na małe litery. Odpowiada za to reguła `A{font-size: 16pt; text-transform:lowercase;}`.

Powoduje wyświetlanie tekstu małymi literami. W podanym kodzie dotyczy odnośników, czyli elementów `<a>`.

Właściwość `text-transform: lowercase` została przypisana selektorowi `A`, a nie `P`. Dotyczy więc odnośników, nie akapitów.

Typ integer oznacza typ liczbowy przeznaczony do przechowywania liczb całkowitych, np. -5, 0, 12.

Integer przechowuje liczby całkowite bez części ułamkowej. Float przechowuje liczby rzeczywiste, np. 3.14.

Nie. Mimo że matematycznie oznacza dziesięć, zapis z częścią dziesiętną zwykle traktowany jest jako liczba rzeczywista.

Można jej użyć np. do przechowywania wieku użytkownika, liczby produktów w koszyku, identyfikatora rekordu lub liczby punktów.

Wartości `true` i `false` przechowuje typ logiczny, najczęściej nazywany `boolean`.

Nie. Pojedynczy znak jest zwykle przechowywany jako typ znakowy lub tekstowy, a nie jako integer.

Oznacza, że wartość `x` nie jest wartością nieliczbową, czyli może być traktowana jako liczba. Operator `!` odwraca wynik funkcji `isNaN()`.

Operator `&&` wymaga, aby oba warunki były prawdziwe. W tym przypadku `x` musi być liczbą oraz musi być większe od zera.

Nie. Warunek `x > 0` jest spełniony tylko dla wartości większych od zera, więc `0` go nie spełnia.

Nie. Liczba ujemna jest wprawdzie liczbą, ale nie jest większa od zera.

Pusty ciąg znaków może zostać przekonwertowany przez JavaScript na `0`, ale warunek `0 > 0` jest fałszywy. Dlatego cały warunek nie będzie spełniony.

`isNaN(x)` sprawdza, czy wartość nie jest liczbą. `!isNaN(x)` sprawdza odwrotnie: czy wartość jest liczbą albo może być potraktowana jak liczba.

Warunek sprawdza, czy `x` jest dodatnią wartością liczbową. Musi być jednocześnie liczbą i mieć wartość większą od zera.

Ponieważ kolumna „Adres” zawiera kilka informacji w jednej komórce: ulicę, numer, kod pocztowy i miasto. W 1NF każda komórka powinna zawierać jedną wartość atomową.

Należy rozbić kolumnę „Adres” na osobne pola, np. „Ulica”, „Numer”, „Kod pocztowy” i „Miasto”. Dzięki temu dane będą jednoznaczne i łatwiejsze do przetwarzania.

Atomowość oznacza, że jedna komórka tabeli zawiera jedną, niepodzielną informację. Przykładem atomowej wartości jest samo miasto, a nie pełny adres zapisany jako jeden tekst.

Nie. Druga postać normalna wymaga, aby tabela najpierw spełniała pierwszą postać normalną. Postacie normalne są sprawdzane kolejno.

Tabela nieznormalizowana może zawierać dane złożone lub powtarzające się grupy w jednej komórce. Tabela w 1NF ma dane rozbite tak, aby każda komórka przechowywała pojedynczą wartość.

Utrudnia wyszukiwanie, sortowanie i filtrowanie po mieście, kodzie pocztowym czy ulicy. Może też powodować niespójności w zapisie adresów.

Nie. Liczba kolumn nie decyduje o normalizacji. Ważne jest znaczenie danych, ich atomowość oraz zależności między kolumnami.

Jeśli zadanie dotyczy bazy danych, sesji, logowania lub przetwarzania danych na serwerze, jest to back-end. Jeśli dotyczy wyglądu strony, reakcji na kursor lub manipulacji elementami HTML w przeglądarce, jest to front-end.

Baza danych zwykle znajduje się na serwerze lub jest dostępna z poziomu serwera aplikacji. Przeglądarka nie powinna bezpośrednio zapisywać danych w bazie ze względów bezpieczeństwa.

Tak. Walidacja po stronie klienta poprawia wygodę użytkownika, ale nie jest wystarczająca. Dane trzeba ponownie sprawdzić na serwerze, ponieważ użytkownik może ominąć JavaScript w przeglądarce.

Przykładowe technologie serwerowe to PHP, Node.js, Python, Java, C# oraz systemy baz danych, np. MySQL, PostgreSQL lub SQL Server.

Formularz HTML pozwala użytkownikowi wprowadzić dane i wysłać je do wskazanego skryptu serwerowego. Sposób wysyłania określa najczęściej atrybut method, np. POST.

Taka zmiana odbywa się lokalnie w przeglądarce za pomocą CSS lub JavaScript. Nie wymaga kontaktu z serwerem ani zapisu danych w bazie.

Create oznacza utworzenie nowego rekordu, czyli zapis nowych danych w bazie danych. W SQL najczęściej realizuje się to poleceniem INSERT.

Ponieważ jego zadaniem jest jednoznaczne identyfikowanie każdego rekordu w tabeli. Bez unikalności nie dałoby się pewnie wskazać jednego konkretnego wiersza.

Nie. Klucz główny nie może mieć wartości NULL, ponieważ NULL oznacza brak znanej wartości, a klucz musi jednoznacznie identyfikować rekord.

Nie. Klucz główny może składać się z jednej kolumny albo z kilku kolumn — wtedy nazywa się go kluczem złożonym.

Ponieważ wiele osób może mieć takie samo nazwisko. Klucz główny musi być unikalny, a samo nazwisko nie spełnia tego warunku.

Nie. Klucz główny może być tekstowy, liczbowy lub złożony z kilku pól, o ile jego wartości są unikalne i nie są NULL.

Klucz główny identyfikuje rekordy, a AUTO_INCREMENT automatycznie nadaje kolejne wartości liczbowe. AUTO_INCREMENT często stosuje się razem z kluczem głównym, ale nie jest z nim tym samym.

Sztuczne identyfikatory są proste, krótkie i stabilne. Dzięki nim łatwiej tworzyć relacje między tabelami i unikać problemów z powtarzającymi się danymi, np. nazwiskami.