Pytania pomocnicze - INF.04

Front-end działa po stronie użytkownika i odpowiada za wygląd oraz interakcję w przeglądarce. Back-end działa po stronie serwera i obsługuje logikę aplikacji, dane oraz komunikację z bazą danych.

Baza danych powinna być chroniona przed bezpośrednim dostępem użytkownika. Back-end kontroluje zapytania, uprawnienia i poprawność danych przed wykonaniem operacji na bazie.

Do front-endu należą m.in. wyświetlanie danych w przeglądarce, obsługa kliknięć, dynamiczne zmiany interfejsu i walidacja formularza w czasie rzeczywistym.

Tak. Front-end może sprawdzać dane od razu w przeglądarce, ale back-end również musi je zweryfikować przed zapisem do bazy, ponieważ walidację po stronie klienta można obejść.

Front-end wysyła żądanie, np. przez HTTP, do serwera. Back-end przetwarza je, może pobrać dane z bazy i zwraca odpowiedź do przeglądarki.

Do technologii back-endowych należą m.in. Node.js, ASP.NET Core, Django, Symfony, Java Spring czy PHP. Służą do tworzenia logiki serwerowej aplikacji.

Pole autor ma modyfikator protected, więc nie jest dostępne z kodu znajdującego się poza klasą Dokument ani poza klasami pochodnymi. Funkcja main próbuje odczytać je bezpośrednio przez obiekt, dlatego kompilator zgłosi błąd dostępu.

Pole public jest dostępne z dowolnego miejsca programu. Pole protected jest dostępne tylko wewnątrz tej samej klasy oraz w klasach dziedziczących.

Nie. Jeśli programista nie zdefiniuje konstruktora, C# automatycznie udostępnia konstruktor domyślny bez parametrów.

Tak. Jest to poprawna inicjalizacja obiektu klasy Dokument za pomocą konstruktora domyślnego.

Można użyć publicznej właściwości lub metody zwracającej wartość pola. Lepszą praktyką jest zachowanie pola jako private lub protected i kontrolowany dostęp przez właściwość.

protected stosuje się wtedy, gdy element klasy ma być ukryty przed kodem zewnętrznym, ale dostępny dla klas pochodnych. Jest często używany przy dziedziczeniu.

Należałoby zmienić protected na public. Nie zawsze jest to jednak dobra praktyka, ponieważ publiczne pola osłabiają hermetyzację.

Pętla zewnętrzna wykonuje kolejne przebiegi sortowania, a pętla wewnętrzna porównuje sąsiednie elementy i zamienia je miejscami. Dzięki temu największe elementy stopniowo przesuwają się na koniec tablicy.

Oznacza to, że zakres indeksów nie może przekraczać rozmiaru tablicy. Dla tablicy n-elementowej nie wolno odwoływać się do elementu poza zakresem, np. do indeksu n przy indeksowaniu od zera.

Algorytm porównuje sąsiednie elementy tablicy i zamienia je miejscami, jeśli są w złej kolejności. Proces powtarza się, aż tablica zostanie uporządkowana.

W typowej wersji sortowanie bąbelkowe ma złożoność O(n²), ponieważ wykorzystuje dwie zagnieżdżone pętle. Dla dużych danych jest więc mało wydajne.

Tablica n-elementowa ma dokładnie n elementów, więc algorytm nie powinien operować na n+1 elementach. Takie odwołanie mogłoby prowadzić do wyjścia poza zakres tablicy.

Nie. W wersji zoptymalizowanej można przerwać działanie algorytmu, jeśli w danym przebiegu nie wykonano żadnej zamiany, bo oznacza to, że tablica jest już posortowana.

Po każdym pełnym przebiegu największy z nieposortowanych elementów trafia na swoje miejsce na końcu tablicy. Dlatego w kolejnych przebiegach nie trzeba go już porównywać.

Oznacza przypisanie metody `fun1` jako procedury obsługi zdarzenia kliknięcia przycisku. Metoda zostanie wykonana po naciśnięciu przycisku przez użytkownika.

`sender` wskazuje obiekt, który wywołał zdarzenie, np. konkretny przycisk. `RoutedEventArgs` zawiera informacje o zdarzeniu w systemie zdarzeń WPF.

Nie. W podanym kodzie metoda `fun1` jest przypisana do zdarzenia `Click` przycisku `Button`, a nie do zdarzenia kontrolek `RadioButton`.

`Click` występuje po kliknięciu elementu, najczęściej przycisku. Utrata fokusu występuje wtedy, gdy kontrolka przestaje być aktywna, np. po przejściu do innego pola.

Właściwość `Content` określa zawartość wyświetlaną w kontrolce, np. tekst przycisku `OK` albo etykietę opcji `opcja1`.

W XAML pojawia się nazwa zdarzenia jako atrybut, np. `Click`, a jego wartością jest nazwa metody, np. `Click="fun1"`. Taka metoda musi istnieć w kodzie logiki aplikacji.

W kodzie ASCII małe i wielkie litery alfabetu angielskiego są oddalone od siebie o 32. Na przykład `a` ma kod 97, a `A` ma kod 65.

Sprawdza, czy znak ma kod ASCII z zakresu od 97 do 122. Jest to zakres małych liter od `a` do `z`.

Operator `&&` oznacza logiczne „i”. Oba warunki muszą być prawdziwe, aby znak został uznany za małą literę.

Instrukcja `i++` zwiększa indeks o 1, dzięki czemu pętla przechodzi do kolejnego znaku w ciągu.

Pętla kończy się, gdy napotka znak o kodzie 0, czyli znak końca ciągu znaków w stylu C.

Kod nie odejmuje 32 od każdego znaku, lecz tylko od znaków spełniających warunek bycia małą literą ASCII.

Nie. Warunek obejmuje tylko litery ASCII `a-z`, więc nie obsługuje znaków takich jak `ą`, `ć`, `ę`.

Oznacza to, że klasa potomna przejmuje pola i metody klasy bazowej. Dzięki temu można ponownie wykorzystać kod i rozszerzać działanie istniejących klas.

Klasą bazową jest `Klasa1`. Klasa `Klasa2` jest klasą pochodną, czyli dziedziczy po `Klasa1`.

Klasa potomna to ta, która jest deklarowana jako nowa klasa. W zapisie `class Klasa2 : Klasa1` klasą potomną jest `Klasa2`.

W Javie używa się słowa `extends`, np. `class Klasa2 extends Klasa1`. W C# stosuje się dwukropek, np. `class Klasa2 : Klasa1`, a w Pythonie nazwę klasy bazowej podaje się w nawiasach, np. `class Klasa2(Klasa1):`.

Klasa bazowa to klasa, po której dziedziczą inne klasy. Zawiera wspólne cechy lub metody, które mogą być używane przez klasy potomne.

Klasa pochodna to klasa, która dziedziczy po innej klasie. Może korzystać z jej elementów oraz dodawać własne pola i metody.

Tak. Klasa potomna może nadpisać metodę, czyli zdefiniować własną wersję metody o tej samej nazwie.

Dziedziczenie pozwala ograniczyć powtarzanie kodu i budować hierarchie klas. Ułatwia też rozszerzanie programu bez przepisywania wspólnych elementów.

Testy jednostkowe sprawdzają pojedynczy fragment kodu, np. funkcję lub klasę. Testy integracyjne sprawdzają współpracę kilku modułów lub systemów.

Interfejs między modułami to sposób komunikacji między częściami systemu, np. przekazywane dane, wywołania metod, API lub format odpowiedzi.

Wykrywają problemy w komunikacji między komponentami, np. niezgodny format danych, błędne mapowanie pól, problemy z bazą danych lub API.

Zwykle po testach jednostkowych, gdy poszczególne moduły działają osobno i trzeba sprawdzić ich współpracę.

Testy wydajnościowe badają szybkość, obciążenie i czas reakcji systemu, a nie błędy w komunikacji między modułami.

Testy bezpieczeństwa służą do wykrywania podatności, np. luk w autoryzacji lub możliwości ataku. Nie koncentrują się głównie na interfejsach między modułami.

Przykładem jest sprawdzenie, czy po wysłaniu formularza rejestracji dane użytkownika trafiają do bazy danych i można się nimi później zalogować.

Agile polega na tworzeniu oprogramowania przyrostowo i iteracyjnie. Projekt dzieli się na mniejsze części, które są projektowane, implementowane, testowane i oceniane w krótkich cyklach.

Podział projektu ułatwia szybsze dostarczanie działających fragmentów aplikacji. Pozwala też szybciej reagować na zmiany wymagań i błędy.

Iteracja to krótki cykl pracy, w którym zespół realizuje określony zakres funkcjonalności. Na końcu iteracji powinien powstać działający lub możliwy do oceny fragment produktu.

W modelu kaskadowym etapy projektu następują po sobie liniowo, np. analiza, projektowanie, implementacja i testowanie. W Agile te czynności powtarzają się w krótkich cyklach dla kolejnych fragmentów systemu.

Agile nie zakłada szczegółowego zaplanowania całego produktu na starcie. Wymagania mogą być doprecyzowywane i zmieniane w trakcie kolejnych iteracji.

Testowanie odbywa się regularnie, często w każdej iteracji. Dzięki temu błędy są wykrywane wcześnie, a jakość produktu jest kontrolowana na bieżąco.

Przyrostowe tworzenie oznacza budowanie aplikacji fragment po fragmencie. Każdy kolejny przyrost dodaje nowe funkcje lub ulepsza istniejące.

Polimorfizm pozwala traktować obiekty różnych klas pochodnych przez wspólny typ bazowy. Dzięki temu ta sama metoda może działać inaczej zależnie od rzeczywistego typu obiektu.

`virtual` oznacza metodę jako wirtualną, czyli taką, której właściwa wersja może zostać wybrana dynamicznie podczas działania programu.

Przeciążanie polega na tworzeniu metod o tej samej nazwie, ale innych parametrach. Polimorfizm dynamiczny polega na wywołaniu nadpisanej metody klasy pochodnej przez wskaźnik lub referencję do klasy bazowej.

Funkcje wirtualne mają sens głównie wtedy, gdy klasa pochodna nadpisuje metodę klasy bazowej. Bez dziedziczenia nie byłoby wspólnego typu bazowego, przez który można wywołać metodę.

Dynamiczne wiązanie oznacza, że wybór konkretnej metody następuje w czasie działania programu. Jest to przeciwieństwo wyboru metody już na etapie kompilacji.

`override` informuje, że metoda ma nadpisywać metodę wirtualną z klasy bazowej. Pomaga wykryć błędy, np. literówkę w nazwie metody lub niezgodną listę parametrów.

Nie. Hermetyzacja polega na ukrywaniu szczegółów działania klasy i kontrolowaniu dostępu do jej pól oraz metod. Polimorfizm dotyczy różnych zachowań metod zależnie od typu obiektu.

MVVM polega na rozdzieleniu interfejsu użytkownika od logiki aplikacji i danych. Dzięki temu kod jest czytelniejszy, łatwiejszy do testowania i modyfikacji.

Model reprezentuje dane i logikę biznesową aplikacji. Nie powinien odpowiadać za wygląd interfejsu użytkownika.

View, czyli widok, odpowiada za prezentację interfejsu użytkownika. Zawiera kontrolki, układ ekranu i elementy wizualne.

ViewModel pośredniczy między widokiem a modelem. Udostępnia dane i operacje, które widok może wykorzystać, np. przez data binding.

Mieszanie widoku z logiką utrudnia rozwój, testowanie i poprawianie aplikacji. MVVM porządkuje kod przez przypisanie każdej warstwie osobnej odpowiedzialności.

Data binding to mechanizm wiązania danych między widokiem a ViewModelem. Pozwala automatycznie aktualizować interfejs po zmianie danych lub odwrotnie.

MVVM często stosuje się w aplikacjach desktopowych i mobilnych, np. WPF, Xamarin, .NET MAUI czy frameworkach korzystających z XAML.