Pytania pomocnicze - INF.04

Podparcie lordozy lędźwiowej pomaga utrzymać naturalne wygięcie dolnego odcinka kręgosłupa. Zmniejsza to napięcie mięśni pleców i ryzyko bólu kręgosłupa.

Stopy powinny spoczywać płasko na podłodze lub na podnóżku. Nie powinny zwisać ani być stale podkurczone.

Fotel należy ustawić tak, aby kolana były zgięte mniej więcej pod kątem prostym, a przedramiona mogły swobodnie pracować przy blacie. Pozycja nie powinna wymuszać unoszenia barków.

Podłokietniki odciążają barki i przedramiona, jeśli są ustawione na właściwej wysokości. Nie powinny znajdować się ani zbyt nisko, ani zbyt wysoko względem blatu.

Zbyt mocne wymuszenie położenia szyi może prowadzić do napięcia mięśni karku i bólu. Ergonomiczne oparcie ma wspierać naturalną postawę, a nie ją zniekształcać.

Górna krawędź ekranu powinna znajdować się na wysokości oczu lub nieco poniżej. Monitor powinien być ustawiony tak, aby nie trzeba było stale pochylać głowy.

Ponieważ porównuje elementy tablicy wielokrotnie, zwykle za pomocą dwóch zagnieżdżonych pętli. Dla n elementów liczba porównań rośnie w przybliżeniu proporcjonalnie do n².

Wypisanie wszystkich elementów tablicy ma złożoność O(n), ponieważ każdy element trzeba odwiedzić dokładnie raz.

Wyszukiwanie binarne ma złożoność O(log n), ponieważ w każdym kroku odrzuca połowę pozostałych elementów. Wymaga jednak posortowanej tablicy.

Nie. Średnio sortowanie szybkie ma złożoność O(n log n), ale w najgorszym przypadku może mieć O(n²), np. przy bardzo niekorzystnym wyborze pivota.

Oznacza, że czas działania algorytmu rośnie kwadratowo względem liczby danych. Dwukrotne zwiększenie liczby elementów może dać około czterokrotnie więcej operacji.

Często widać dwie pętle zagnieżdżone, z których każda zależy od liczby elementów n. Przykładem jest porównywanie wielu par elementów tablicy.

W typowym ujęciu egzaminacyjnym sortowanie szybkie ma średnią złożoność O(n log n). O(n²) jest możliwe tylko w najgorszym przypadku, natomiast klasycznym przykładem O(n²) jest sortowanie bąbelkowe.

Ułatwia innym programistom zrozumienie działania aplikacji i ogranicza zależność od jednej osoby. Dzięki niej zespół może szybciej rozwijać i poprawiać projekt.

Komentarze są częścią dokumentacji, ale dokumentacja kodu może obejmować też opisy funkcji, klas, strukturę projektu, instrukcję uruchomienia i zasady konfiguracji.

Należy opisać cel funkcji, znaczenie parametrów, wartość zwracaną oraz ewentualne sytuacje wyjątkowe. Dobrze, jeśli opis pomaga użyć funkcji bez analizowania całej implementacji.

Repozytorium służy całemu zespołowi, ale jego techniczne utworzenie i konfigurację często wykonuje jedna wyznaczona osoba. Zespół powinien jednak ustalić zasady pracy z repozytorium.

Dokumentacja opisuje, jak działa kod i jak go używać. Test jednostkowy sprawdza automatycznie, czy konkretna funkcja działa zgodnie z oczekiwaniami.

Podczas przeglądu kodu zespół może sprawdzić, czy nowe funkcje są opisane, a istniejąca dokumentacja jest nadal aktualna. To zmniejsza ryzyko powstania nieczytelnego kodu.

Spójność oznacza stosowanie podobnego stylu opisu, nazewnictwa i formatu w całym projekcie. Dzięki temu dokumentacja jest łatwiejsza do czytania i utrzymania.

Funkcja zwraca wartość bezwzględną argumentu. Jeśli liczba jest ujemna, mnoży ją przez -1, a jeśli jest dodatnia lub równa zero, zwraca ją bez zmian.

Warunek `number < 0` nie jest spełniony, więc funkcja nie zmienia wartości argumentu. Zwracana jest ta sama liczba, czyli `2`.

`expect` służy do zapisania oczekiwania wobec wyniku testu. W połączeniu z `toBe()` sprawdza, czy otrzymana wartość jest dokładnie taka, jak zakładano.

Wywołuje `fun1(2)` i sprawdza, czy wynik jest równy `2`. To odpowiada działaniu funkcji dla argumentów dodatnich.

Zakładają, że dla dodatniego argumentu funkcja zwróci liczbę ujemną. Funkcja `fun1` nie zmienia znaku liczb dodatnich.

Sprawdza warunek `result === result + 1`, który dla zwykłych liczb jest fałszywy. Test nie opisuje poprawnego oczekiwanego wyniku funkcji.

Test jednostkowy sprawdza mały fragment programu, np. pojedynczą funkcję. W tym przypadku testowana jest funkcja `fun1` dla konkretnych danych wejściowych.

Parafrazowanie polega na powtórzeniu sensu wypowiedzi klienta własnymi słowami. Służy sprawdzeniu, czy dobrze zrozumiano jego potrzeby.

Bo nie zadaje nowego pytania ani nie interpretuje emocji, tylko oddaje sens wypowiedzi klienta innymi słowami. Klient mówi o szybkim działaniu przy różnej liczbie użytkowników, a odpowiedź D ujmuje to jako efektywną obsługę różnych obciążeń.

Parafrazowanie sprawdza zrozumienie już usłyszanej wypowiedzi. Pytania doprecyzowujące służą zdobyciu dodatkowych informacji, np. o liczbie użytkowników lub oczekiwanym czasie reakcji aplikacji.

Klient opisuje wymaganie niefunkcjonalne dotyczące wydajności i skalowalności aplikacji. Chodzi o to, aby system dobrze działał przy małym i dużym obciążeniu.

Pomaga uniknąć błędnego zrozumienia potrzeb klienta. Dzięki temu zespół może lepiej określić funkcje, ograniczenia i wymagania jakościowe aplikacji.

Odzwierciedlanie emocji odnosi się do uczuć rozmówcy, np. niepewności lub obaw. Parafrazowanie odnosi się przede wszystkim do treści wypowiedzi i jej znaczenia.

Można użyć zwrotów: „Jeśli dobrze rozumiem...”, „Czyli chodzi o...”, „Innymi słowy...”. Takie sformułowania pokazują, że rozmówca sprawdza poprawność zrozumienia.

Typ `char` służy do przechowywania pojedynczego znaku, np. `'A'`, `'T'`, `'5'` lub `'#'`.

`'T'` to pojedynczy znak typu `char`, a `"T"` to napis typu `String`. W Javie ma to znaczenie, ponieważ są to różne typy danych.

`int` służy do przechowywania liczb całkowitych. Znak można powiązać z kodem liczbowym, ale bezpośrednio do przechowywania pojedynczego znaku używa się typu `char`.

Typ `boolean` może przechowywać tylko dwie wartości: `true` albo `false`. Nie służy do przechowywania liter ani liczb.

Tak. `char` jest jednym z typów prostych w Javie, obok m.in. `int`, `float`, `double` i `boolean`.

Do przechowywania tekstu używa się typu `String`. Nie jest to typ prosty, lecz klasa reprezentująca ciąg znaków.

Oznacza błąd arytmetyczny w Javie spowodowany próbą dzielenia przez zero. Dotyczy to także obliczania reszty z dzielenia, np. `x % y`, gdy `y` ma wartość 0.

Operator `%` oblicza resztę z dzielenia. Jeśli dzielnik `y` wynosi 0, Java zgłasza `ArithmeticException`, ponieważ dzielenie przez zero jest niedozwolone.

Najczęściej pojawia się w czasie działania programu, gdy rzeczywista wartość dzielnika okaże się równa 0. Program może się poprawnie skompilować, ale przerwać działanie podczas wykonywania instrukcji.

Przed wykonaniem dzielenia lub operacji modulo należy sprawdzić, czy dzielnik nie jest równy 0. Można użyć instrukcji `if`, np. `if (y != 0)`.

Jeśli indeks 6 wykracza poza rozmiar tablicy, Java zgłosi `ArrayIndexOutOfBoundsException`. To inny błąd niż `ArithmeticException`.

Blok `try-catch` pozwala przechwycić wyjątek i obsłużyć go bez natychmiastowego zakończenia programu. Można w nim np. wyświetlić własny komunikat błędu.

Stos działa według zasady LIFO, czyli ostatni dodany element jest zdejmowany jako pierwszy. Dzięki temu można cofnąć najnowszą operację przed wcześniejszymi.

LIFO oznacza Last In, First Out, czyli „ostatni wszedł, pierwszy wyszedł”. Jest to podstawowa zasada działania stosu.

Najważniejsze operacje to push, czyli dodanie elementu na szczyt stosu, oraz pop, czyli zdjęcie elementu ze szczytu stosu. Często występuje też peek/top, czyli podgląd ostatniego elementu bez usuwania.

Po dodaniu nowej operacji należy sprawdzić liczbę elementów na stosie. Jeśli przekracza 20, trzeba usunąć najstarszą operację lub zastosować strukturę pomocniczą pozwalającą kontrolować limit.

Stos działa według zasady LIFO, więc obsługuje najpierw ostatnio dodany element. Kolejka działa według zasady FIFO, czyli najpierw obsługuje element dodany najwcześniej.

Aplikacja nie powinna wykonywać cofania. Może zablokować przycisk undo albo wyświetlić informację, że nie ma operacji do cofnięcia.

Układa swoje bezpośrednie elementy potomne jeden pod drugim, od góry do dołu. W podanym kodzie główny StackLayout ustawia pionowo: Label, Image, wewnętrzny StackLayout i drugi Label.

Układa swoje bezpośrednie elementy potomne w jednym wierszu, obok siebie. Dlatego przyciski Like i Share znajdują się poziomo obok siebie.

Ponieważ przyciski znajdują się wewnątrz zagnieżdżonego StackLayout, który ma Orientation="Horizontal". Tylko główne elementy nadrzędnego StackLayout są ułożone pionowo.

Pozwala tworzyć bardziej złożone układy, np. całość pionowo, a wybrany fragment poziomo. W tym przykładzie wewnętrzny StackLayout odpowiada za poziome rozmieszczenie przycisków.

W kodzie występują Label do wyświetlania tekstu, Image do wyświetlenia obrazu oraz Button do tworzenia przycisków. Ich rozmieszczenie kontroluje StackLayout.

Właściwość Text określa napis widoczny na ekranie. Dla Label jest to wyświetlany tekst, a dla Button podpis przycisku.

Source wskazuje źródło obrazu, który ma zostać wyświetlony. W przykładzie obraz jest pobierany z pliku obraz.jpg.

Java jest jednym z podstawowych języków używanych do tworzenia aplikacji na Androida. Android Studio obsługuje projekty pisane w Javie.

Android Studio to zintegrowane środowisko programistyczne przeznaczone głównie do tworzenia aplikacji mobilnych na system Android.

Swift jest kojarzony głównie z tworzeniem aplikacji na systemy Apple, takie jak iOS i macOS, a nie z typowym programowaniem aplikacji w Android Studio.

Objective-C jest językiem stosowanym głównie w starszych aplikacjach na platformy Apple. Nie jest standardowym językiem do tworzenia aplikacji Android w Android Studio.

Najczęściej są to Java i Kotlin. Java była przez wiele lat podstawowym językiem programowania aplikacji Android.