Pytania pomocnicze - INF.04

Zdarzenie submit oznacza próbę wysłania formularza przez użytkownika. Może zostać wywołane kliknięciem przycisku wysyłającego lub naciśnięciem Enter w polu formularza.

Angular używa `(ngSubmit)="submit(f)"`, czyli po wysłaniu formularza wywołuje metodę `submit` i przekazuje do niej referencję do formularza `f`.

Tworzy lokalną referencję do formularza Angulara. Dzięki niej można przekazać formularz do metody i odczytać jego wartości przez `f.value`.

Zapobiega domyślnemu zachowaniu przeglądarki, czyli przeładowaniu strony po wysłaniu formularza. Dzięki temu aplikacja może obsłużyć dane po stronie JavaScriptu.

Dane są odczytywane dopiero w chwili wysłania formularza, czyli przy zdarzeniu submit. Odczyt w czasie rzeczywistym wymagałby np. obsługi zdarzenia `input`, `change` lub aktualizacji stanu przy każdej zmianie pola.

Służy do wypisania danych w konsoli przeglądarki. Nie zapisuje danych do bazy ani nie wypełnia formularza.

Oba mechanizmy służą do obsługi wysłania formularza, ale należą do różnych frameworków. Angular używa składni szablonowej `(ngSubmit)`, a React używa JSX i atrybutu `onSubmit`.

Klasa abstrakcyjna jest niepełnym wzorcem dla klas pochodnych. Może zawierać metody bez implementacji, dlatego nie da się bezpośrednio utworzyć jej obiektu.

Służy do definiowania wspólnych cech i zachowań dla klas pochodnych. Pozwala wymusić implementację wybranych metod w klasach dziedziczących.

Tak, klasa abstrakcyjna może mieć pola, także publiczne, choć ze względu na hermetyzację zwykle zaleca się ograniczanie dostępu do pól.

Tak, klasy abstrakcyjne są przeznaczone do dziedziczenia. Klasa pochodna może rozszerzać klasę abstrakcyjną i implementować jej metody abstrakcyjne.

Zwykłą klasę można bezpośrednio instancjonować, a klasy abstrakcyjnej nie. Klasa abstrakcyjna może też zawierać metody abstrakcyjne, które muszą zostać zaimplementowane w klasie pochodnej.

Tak, klasa abstrakcyjna może zawierać zarówno metody abstrakcyjne bez implementacji, jak i zwykłe metody z gotowym kodem.

Utworzenie instancji oznacza stworzenie konkretnego obiektu na podstawie definicji klasy, np. przez użycie operatora new w wielu językach programowania.

Stepper służy do zwiększania lub zmniejszania wartości liczbowej, zwykle za pomocą przycisków `+` i `-`. Może mieć ustawione minimum, maksimum oraz krok zmiany.

Ponieważ `ValueChanged` jest wywoływane dokładnie wtedy, gdy zmieni się wartość kontrolki. Dzięki temu można natychmiast zapisać nową wartość do zmiennej.

`ValueChanged` reaguje na zmianę wartości, a `Unfocused` na utratę aktywności przez kontrolkę. `Unfocused` nie gwarantuje reakcji przy każdej zmianie wartości.

`SizeChanged` dotyczy zmiany rozmiaru kontrolki, np. szerokości lub wysokości. Nie służy do monitorowania wartości liczbowej Steppera.

W obsłudze zdarzenia `ValueChanged` należy przypisać do zmiennej nową wartość, np. `aktualnaWartosc = e.NewValue;`.

Programowanie zdarzeniowe polega na tym, że aplikacja reaguje na akcje użytkownika lub zmiany stanu kontrolek. Przykładem jest wykonanie metody po zmianie wartości Steppera.

Spokój pozwala racjonalnie oceniać sytuację, kontrolować emocje i unikać pochopnych decyzji. Dzięki temu negocjator łatwiej dochodzi do porozumienia.

Negocjator powinien unikać przechwalania się, agresji, lekceważenia drugiej strony oraz myślenia wyłącznie o własnym interesie.

Aktywne słuchanie pozwala lepiej zrozumieć potrzeby i argumenty drugiej strony. Ułatwia znalezienie rozwiązania korzystnego dla obu stron.

Tak, ale powinna być połączona z opanowaniem i szacunkiem. Brak pewności może osłabić pozycję negocjatora, a nadmierna pewność może zostać odebrana jako arogancja.

Postawa ciała, mimika, kontakt wzrokowy i ton głosu mogą wzmacniać lub osłabiać przekaz. Spokojna i otwarta komunikacja niewerbalna buduje zaufanie.

Oznacza utworzenie nowego lokalnego repozytorium Git w tym katalogu. Git tworzy folder `.git` i od tego momentu może śledzić historię zmian projektu.

Nie. `git init` tylko inicjalizuje repozytorium, a pliki trzeba osobno dodać przez `git add` i zatwierdzić przez `git commit`.

Dodaje wszystkie zmiany z bieżącego katalogu i jego podkatalogów do obszaru przygotowania. Dzięki temu mogą zostać uwzględnione w najbliższym commicie.

Obszar przygotowania to miejsce, w którym Git przechowuje listę zmian wybranych do następnego commita. Trafiają tam pliki dodane poleceniem `git add`.

Tworzy commit, czyli zapisuje przygotowane zmiany w historii repozytorium. Tekst `first commit` jest komunikatem opisującym ten commit.

Nie. `first commit` to tylko wiadomość commita, czyli opis zapisanej rewizji projektu.

`git init` tworzy nowe puste repozytorium w istniejącym folderze. `git clone` pobiera kopię już istniejącego repozytorium, najczęściej z serwera zdalnego.

Najpierw wykonuje się `git init`, potem `git add .`, a następnie `git commit -m 'opis'`. Taki ciąg poleceń tworzy repozytorium i zapisuje pierwszą wersję projektu.

Algorytm Euklidesa służy do obliczania Największego Wspólnego Dzielnika dwóch liczb naturalnych.

Typowe elementy to wczytanie dwóch liczb, porównywanie ich oraz powtarzanie odejmowania większej liczby od mniejszej aż do momentu, gdy obie liczby będą równe.

NWD to największa liczba dzieląca dane liczby bez reszty. NWW to najmniejsza liczba, która jest wielokrotnością danych liczb.

Odejmowanie nie zmienia wspólnych dzielników obu liczb. Dzięki temu po kolejnych krokach dochodzi się do tej samej wartości, która jest NWD.

Wersja przez odejmowanie wykonuje kolejne różnice liczb. Wersja z modulo używa reszty z dzielenia i zwykle działa szybciej.

Oznacza zakończenie obliczeń. Gdy obie liczby są równe, ta wspólna wartość jest Największym Wspólnym Dzielnikiem.

Nie. Algorytm Euklidesa oblicza NWD dwóch liczb, a nie sprawdza pierwszości ani nie wyszukuje liczb pierwszych.

Poprawny interfejs używa słowa kluczowego `interface` i zawiera zwykle deklaracje metod bez ciał. Metody kończą się średnikiem, np. `void mth1();`.

Zawiera wyłącznie deklaracje metod bez implementacji: `void mth1();` oraz `int mth2();`. To klasyczny zapis metod w interfejsie Javy.

`private:` to składnia znana z C++, a nie z Javy. W Javie modyfikator dostępu zapisuje się przed elementem, np. `private int a;`.

Nie. Interfejsu nie tworzy się przez `new` jak zwykłej klasy, więc nie definiuje się w nim konstruktora.

Zwykłe metody zadeklarowane w interfejsie są domyślnie `public abstract`. Oznacza to, że klasa implementująca musi je zdefiniować jako publiczne.

Może zawierać tylko stałe, które są domyślnie `public static final`. Nie deklaruje się w nim zwykłych prywatnych pól obiektu, takich jak `private int a;`.

Klasa używa słowa kluczowego `implements`, np. `class MyClass implements IMyInterface`. Następnie musi zaimplementować wszystkie wymagane metody interfejsu.

W nowoczesnej Javie tak, ale musi być np. metodą `default`, `static` albo prywatną metodą pomocniczą. Zwykła metoda z ciałem zapisana bez takiego modyfikatora jest błędna.

Fasada to wzorzec strukturalny, który udostępnia prosty interfejs do złożonego systemu klas lub modułów. Ułatwia korzystanie z systemu bez znajomości jego szczegółów.

Fasada należy do wzorców strukturalnych, ponieważ dotyczy organizacji i powiązań między klasami oraz obiektami.

Rozwiązuje problem zbyt skomplikowanego dostępu do wielu klas podsystemu. Kod klienta korzysta z jednej uproszczonej klasy zamiast wielu elementów naraz.

Fasada upraszcza dostęp do systemu, natomiast Dekorator dynamicznie rozszerza funkcjonalność pojedynczego obiektu bez zmiany jego klasy.

Kompozyt pozwala traktować pojedyncze obiekty i ich grupy w jednolity sposób. Fasada natomiast tworzy prosty interfejs do złożonego podsystemu.

Prototyp jest wzorcem kreacyjnym i służy do tworzenia obiektów przez klonowanie istniejących. Fasada jest wzorcem strukturalnym i upraszcza korzystanie z systemu.

Nie zawsze. Fasada zwykle udostępnia wygodniejszy interfejs, ale nie musi blokować bezpośredniego dostępu do klas podsystemu.

Typowe objawy to ból, drętwienie, mrowienie oraz zaburzenia czucia w obrębie kciuka, palca wskazującego i środkowego. Może też wystąpić osłabienie chwytu dłoni.

Powtarzalne ruchy i nieprawidłowe ułożenie nadgarstka mogą powodować przeciążenie oraz ucisk nerwu pośrodkowego. Ryzyko rośnie przy braku przerw i złej ergonomii stanowiska.

Palec 1 to kciuk, palec 2 to palec wskazujący, a palec 3 to palec środkowy. Zaburzenia czucia w tych palcach są typowe dla zespołu cieśni kanału nadgarstka.

Należy dbać o neutralne ułożenie nadgarstków, robić regularne przerwy, stosować ergonomiczną myszkę i klawiaturę oraz wykonywać ćwiczenia rozluźniające dłonie.

Zespół cieśni kanału nadgarstka dotyczy dłoni i nadgarstka, a zespół suchego oka dotyczy narządu wzroku. Suche oko objawia się pieczeniem, suchością i zmęczeniem oczu.

Kifoza to wada lub nadmierne wygięcie kręgosłupa, zwykle w odcinku piersiowym. Zespół cieśni kanału nadgarstka dotyczy ucisku nerwu w nadgarstku.

Programista spędza wiele godzin w pozycji siedzącej, często wykonując powtarzalne ruchy. Dobra ergonomia zmniejsza ryzyko bólu pleców, problemów ze wzrokiem i przeciążeń dłoni.

Typ boolean służy do przechowywania wartości logicznej: prawdy albo fałszu. Najczęściej wykorzystuje się go w warunkach, pętlach i wynikach porównań.

Zmienna typu boolean może przyjąć wartości `true` albo `false`. Oznaczają one odpowiednio prawdę i fałsz.

Nie zawsze. W niektórych językach liczby mogą być interpretowane jako fałsz lub prawda, ale właściwe wartości typu boolean to zwykle `true` i `false`.

Stosuje się je np. w instrukcjach `if`, pętlach `while`, walidacji danych oraz jako flagi informujące, czy jakiś warunek został spełniony.

Flaga logiczna to zmienna boolean używana do zapamiętania stanu, np. `czyZalogowany = true` albo `czyBlad = false`.