Pytania pomocnicze - INF.04

JSON jest lekki, czytelny dla człowieka i łatwy do przetwarzania w JavaScripcie. Dzięki temu dobrze nadaje się do wymiany danych między back-endem a aplikacją front-endową.

Format danych określa sposób zapisu informacji, np. JSON lub XML. Metoda przesyłania określa sposób komunikacji, np. HTTP GET lub POST.

Nie. jQuery to biblioteka JavaScript, która może ułatwiać wykonywanie zapytań do serwera, ale sama nie jest formatem danych.

POST to metoda protokołu HTTP używana najczęściej do wysyłania danych z klienta do serwera, np. danych formularza. Nie jest formatem danych.

SSH to protokół służący głównie do bezpiecznego zdalnego logowania i administracji serwerem. Nie jest typowym formatem wymiany danych między serwerem a aplikacją front-end.

Front-end wysyła żądanie HTTP, np. za pomocą funkcji fetch lub biblioteki Axios, a serwer zwraca odpowiedź w formacie JSON. Następnie dane są parsowane i wyświetlane w interfejsie użytkownika.

Ponieważ w tabeli ma złożoność O(n), czyli liniową. Dla dużych danych rośnie wolniej niż O(n log n) i O(n²).

Oznacza, że liczba operacji rośnie w przybliżeniu proporcjonalnie do kwadratu liczby elementów. Dla dużych zbiorów takie algorytmy stają się mało wydajne.

Sortowanie przez scalanie ma złożoność O(n log n), a bąbelkowe O(n²). O(n log n) rośnie znacznie wolniej niż O(n²).

Nie zawsze. Jest bardzo szybkie dla liczb całkowitych z ograniczonego zakresu, ale może zużywać dużo pamięci, gdy zakres wartości jest bardzo duży.

Litera n oznacza rozmiar danych wejściowych, na przykład liczbę elementów w tablicy do posortowania.

Dla dużych danych O(n) jest zwykle najlepsze, O(n log n) pośrednie, a O(n²) najwolniejsze spośród tych trzech.

Dla małej liczby elementów narzut implementacyjny i stałe czynniki mogą mieć większe znaczenie niż sama złożoność asymptotyczna.

Ponieważ dziedziczy po abstrakcyjnej klasie Figura, która deklaruje abstrakcyjne metody Pole() i Obwod(). Klasa nieabstrakcyjna musi dostarczyć implementacje wszystkich odziedziczonych metod abstrakcyjnych.

Kod 1 zawiera metody o takich samych nazwach i typach zwracanych jak w klasie abstrakcyjnej: Pole() oraz Obwod(). Obie metody zwracają wartości typu double i obliczają odpowiednio pole oraz obwód prostokąta.

Kod 2 implementuje tylko metodę Pole(), ale brakuje w nim metody Obwod(). Klasa Prostokąt nadal miałaby więc niezaimplementowaną metodę abstrakcyjną.

Kod 3 zawiera metody LiczPole() i LiczObwod(), czyli metody o innych nazwach niż Pole() i Obwod(). Nie są to implementacje metod abstrakcyjnych zadeklarowanych w klasie Figura.

Kod 4 nadal deklaruje metody jako abstract, a metoda abstrakcyjna nie może mieć ciała z instrukcją return. Poza tym klasa Prostokąt miałaby pozostać abstrakcyjna, jeśli nie zaimplementuje tych metod.

Metoda w klasie potomnej musi mieć taką samą nazwę, listę parametrów i zgodny typ zwracany jak metoda z klasy bazowej. W tym przypadku chodzi o double Pole() oraz double Obwod().

Tak. W Javie metoda nadpisująca może mieć taki sam lub szerszy dostęp niż metoda w klasie bazowej. Dlatego public double Pole() może poprawnie implementować metodę abstract double Pole().

WCAG 2.0 to standard opisujący zasady tworzenia dostępnych stron i aplikacji internetowych. Jego celem jest ułatwienie korzystania z treści cyfrowych wszystkim użytkownikom, także osobom z niepełnosprawnościami.

Postrzegalność oznacza, że treści oraz elementy interfejsu muszą być przedstawione tak, aby użytkownik mógł je zauważyć, odczytać lub odebrać za pomocą technologii wspomagających.

Ponieważ percepcja w WCAG odnosi się do tego, jak treść i interfejs są prezentowane użytkownikowi. Chodzi o widoczność, czytelność, kontrast, teksty alternatywne i inne cechy odbioru informacji.

Obsługa za pomocą klawiatury należy do zasady funkcjonalności, czyli operable. Nie jest to zasada postrzegalności.

Zrozumiałość treści należy do zasady understandable. Obejmuje jasny język, przewidywalne działanie strony i pomoc w unikaniu błędów.

Przykładami są tekst alternatywny dla obrazów, odpowiedni kontrast kolorów, napisy do filmów oraz możliwość powiększenia tekstu bez utraty czytelności.

Można użyć skrótu POUR: Perceivable, Operable, Understandable, Robust. Po polsku: postrzegalność, funkcjonalność, zrozumiałość i solidność.

Angular jest frameworkiem front-endowym służącym do tworzenia aplikacji webowych działających po stronie przeglądarki. Umożliwia budowanie komponentów, obsługę zdarzeń, routingu i komunikacji z API.

Front-end to część aplikacji widoczna dla użytkownika, np. interfejs w przeglądarce. Back-end odpowiada za logikę serwera, bazę danych, autoryzację i udostępnianie danych przez API.

HTML i CSS wystarczają do stworzenia statycznego interfejsu, ale przy rozbudowanych aplikacjach potrzebny jest zwykle JavaScript oraz framework, np. Angular. Dlatego w tym pytaniu lepszym wyborem jest osoba znająca Angular.

Django i .NET są kojarzone głównie z tworzeniem back-endu, czyli części serwerowej aplikacji. Mogą generować widoki, ale nie są typowymi technologiami front-endowymi.

Inkscape i Corel Draw to programy graficzne, więc taka osoba może przygotowywać grafiki, ikony, makiety lub materiały wizualne. Nie oznacza to jednak kompetencji do programowania aplikacji front-end.

Należy szukać nazw związanych z interfejsem użytkownika i aplikacjami w przeglądarce, np. Angular, React, HTML, CSS, JavaScript. Technologie serwerowe, takie jak Django, wskazują raczej na back-end.

Domyślnie `StackLayout` układa elementy pionowo, jeden pod drugim. Dlatego pola `Entry`, sekcja z etykietą i przełącznikiem, suwak oraz przycisk pojawią się w kolejnych wierszach.

Oznacza, że elementy wewnątrz tego układu są ustawione obok siebie w jednym wierszu. W tym przykładzie obok siebie pojawią się napis `Zgoda RODO` oraz przełącznik `Switch`.

`Placeholder` to tekst podpowiedzi widoczny w pustym polu tekstowym. Nie jest to wartość wpisana przez użytkownika.

Właściwość `IsToggled="True"` oznacza, że przełącznik jest włączony. Na rysunku powinien więc być pokazany w stanie aktywnym.

Wartość `0.5` zwykle oznacza połowę zakresu suwaka, jeśli nie ustawiono innych wartości `Minimum` i `Maximum`. Uchwyt suwaka powinien znajdować się mniej więcej na środku.

Pokazuje dwa pola tekstowe `Imię` i `Nazwisko`, poziomy układ etykiety `Zgoda RODO` z włączonym przełącznikiem, suwak ustawiony około połowy oraz przycisk `ZAPISZ`. Odpowiada to kolejności i właściwościom z kodu XAML.

Układ pionowy ustawia elementy jeden pod drugim, a poziomy obok siebie. W tym kodzie główny `StackLayout` jest pionowy, a zagnieżdżony `StackLayout` z etykietą i przełącznikiem jest poziomy.

Słownik zapisuje się w nawiasach klamrowych `{}` jako pary `klucz: wartość`. W przykładzie kluczami są symbole pierwiastków, np. `"N"`, a wartościami ich nazwy, np. `"Azot"`.

Tablica asocjacyjna to struktura danych przechowująca pary klucz-wartość. Dostęp do danych odbywa się przez klucz, a nie przez numer indeksu.

Stos działa według zasady LIFO, czyli ostatni element dodany jest zdejmowany jako pierwszy. W podanym kodzie nie ma operacji dodawania i zdejmowania elementów, tylko mapa kluczy do wartości.

Wartość odczytuje się przez podanie klucza w nawiasach kwadratowych, np. `pierwiastki["O"]` zwróci `"Tlen"`.

Tak, każdy klucz w słowniku musi być unikalny. Jeśli ten sam klucz zostanie wpisany ponownie, poprzednia wartość zostanie nadpisana.

Lista przechowuje elementy w kolejności i odwołuje się do nich przez indeks liczbowy. Słownik przechowuje pary klucz-wartość i odwołuje się do wartości przez klucz.

Modyfikator protected oznacza, że metoda jest dostępna wewnątrz klasy, w której została zdefiniowana, oraz w klasach po niej dziedziczących. Nie można jej zwykle wywołać bezpośrednio z programu głównego na obiekcie tej klasy.

Private ogranicza dostęp tylko do wnętrza tej samej klasy. Protected pozwala dodatkowo korzystać z elementu w klasach pochodnych.

Public pozwala wywołać metodę praktycznie z dowolnego miejsca, np. na instancji obiektu. Protected ogranicza dostęp do klasy bazowej i klas dziedziczących.

Nie, typowo nie można wywołać metody protected bezpośrednio na instancji, np. kalkulator.Dodaj(). Taki dostęp jest zarezerwowany dla wnętrza klasy i jej klas pochodnych.

Pozwala klasie bazowej udostępnić wybrane elementy klasom potomnym, ale jednocześnie ukryć je przed kodem zewnętrznym. Wspiera to hermetyzację i kontrolę dostępu.

Słowo void oznacza, że metoda nie zwraca żadnej wartości. Może wykonywać operacje, ale nie przekazuje wyniku przez return.

Celem jest powiadamianie jednych obiektów o zmianie stanu innego obiektu. Dzięki temu obiekty mogą reagować bez ścisłego powiązania ze sobą.

Najczęściej występuje obiekt obserwowany, czyli Subject lub Publisher, oraz obserwatorzy, czyli Observerzy lub Subscriberzy. Subject powiadamia obserwatorów o zmianach.

Pozwala automatycznie reagować na zmiany danych, zdarzenia użytkownika lub aktualizacje stanu aplikacji. Ułatwia tworzenie dynamicznych interfejsów.

Przy bezpośrednim wywołaniu jeden obiekt musi znać konkretny drugi obiekt. W Obserwatorze obiekt obserwowany informuje wszystkich zapisanych obserwatorów, nie musząc znać szczegółów ich działania.

Metoda notify odpowiada za powiadomienie wszystkich zarejestrowanych obserwatorów o zmianie. Zwykle przekazuje im informację o nowym stanie lub zdarzeniu.

Tak. Mechanizm dodawania nasłuchiwaczy zdarzeń, np. kliknięcia przycisku, jest podobny do Obserwatora: obiekt emituje zdarzenie, a zarejestrowane funkcje reagują.

Pozwala usunąć obiekt z listy powiadamianych, gdy nie jest już potrzebny. Zmniejsza to ryzyko niepotrzebnych wywołań i wycieków pamięci.

Pętla występuje wtedy, gdy po wykonaniu instrukcji sterowanie wraca do wcześniejszego warunku lub bloku. Na schemacie widać strzałkę powrotną do warunku.

Ponieważ instrukcje mają być wykonywane wielokrotnie, dopóki warunek `number != 10` jest prawdziwy. To typowy przypadek pętli `while`.

Oznacza: „number jest różne od 10”. Pętla działa tak długo, jak zmienna `number` nie ma wartości 10.

Zmienna zaczyna od wartości 2, a następnie jest zwiększana o 2: 4, 6, 8, 10. Po osiągnięciu 10 pętla się kończy.

Instrukcja `if` sprawdza warunek tylko raz i nie powoduje automatycznego powtarzania instrukcji. W algorytmie potrzebne jest wielokrotne wykonanie bloku.

`while` sprawdza warunek przed pierwszym wykonaniem bloku, więc blok może nie wykonać się ani razu. `do-while` wykonuje blok co najmniej raz, a dopiero potem sprawdza warunek.

Zwiększa wartość zmiennej `number` o 2. Jest to skrócony zapis instrukcji `number = number + 2`.