Pytania pomocnicze - INF.04

Na ilustracji widać pole tekstowe u góry, dwa pola wyboru po lewej, trzy przyciski radiowe po prawej oraz przycisk na dole. Taki zestaw kontrolek odpowiada kodowi 2.

TextBox to prostokątne pole umożliwiające wpisywanie tekstu. Na ilustracji znajduje się u góry okna.

CheckBox ma zwykle kształt kwadratu i pozwala zaznaczać wiele niezależnych opcji. RadioButton ma kształt koła i służy zwykle do wyboru jednej opcji z grupy.

Label wyświetla statyczny tekst, a na ilustracji u góry widoczne jest edytowalne pole tekstowe, czyli TextBox.

ListBox pokazuje listę elementów w jednej kontrolce. Na ilustracji nie ma listy, tylko osobne kontrolki: CheckBoxy i RadioButtony.

ComboBox to rozwijana lista wyboru. Na ilustracji nie widać rozwijanej listy, tylko pole tekstowe, pola wyboru, przyciski radiowe i przycisk.

Grid jest kontenerem układu, który pozwala rozmieszczać kontrolki w wierszach i kolumnach. W tym pytaniu wszystkie warianty używają Grid, więc decydujące są kontrolki znajdujące się wewnątrz niego.

Po charakterystycznych klasach CSS, takich jak `btn`, `btn-primary`, `container`, `row`, `col-md-6`, `navbar` czy `dropdown-toggle`. Są to gotowe klasy dostarczane przez Bootstrap.

Są częścią responsywnego systemu siatki Bootstrapa. Określają szerokość elementu dla różnych rozmiarów ekranu.

Klasa `btn` nadaje elementowi wygląd przycisku, a `btn-primary` ustawia jego główny, wyróżniający styl kolorystyczny.

Bootstrap służy głównie do stylowania i układu strony za pomocą CSS. Angular jest frameworkiem JavaScript/TypeScript do budowania aplikacji front-endowych z logiką, komponentami i routingiem.

Bootstrap działa po stronie front-endu i odpowiada za wygląd strony. Symfony to framework PHP używany głównie po stronie back-endu.

Responsywność oznacza, że strona automatycznie dostosowuje układ do różnych rozmiarów ekranów, np. telefonu, tabletu i komputera.

Ponieważ pokazane klasy, np. `col-sm-3`, `btn-primary` i `dropdown-toggle`, są typowymi klasami frameworka CSS Bootstrap.

Pętla `while` wykonuje blok instrukcji tak długo, jak warunek w nawiasie jest prawdziwy. Warunek jest sprawdzany przed każdą iteracją.

Pętla wykona się 5 razy, dla wartości `a`: 1, 3, 5, 7 i 9. Gdy `a` osiągnie 11, warunek `a <= 10` będzie fałszywy.

Zapis `a += 2` oznacza to samo co `a = a + 2`. W każdej iteracji wartość zmiennej `a` zwiększa się o 2.

W każdej iteracji wykonywana jest instrukcja `b = b - c`, czyli od `b` odejmowane jest 3. Wartości `b` po kolejnych iteracjach to: 17, 14, 11, 8, 5.

Wartość `20` jest tylko wartością początkową zmiennej `b`. Pętla zmienia ją pięć razy, odejmując za każdym razem wartość `c`, czyli 3.

Najlepiej rozpisać kolejne iteracje w tabeli i po każdej instrukcji aktualizować wartości zmiennych. Zmniejsza to ryzyko pomyłki przy liczeniu.

Badge służy do wyświetlania małych etykiet lub liczników, np. liczby wiadomości, komentarzy albo powiadomień powiązanych z linkiem lub przyciskiem.

Badge zwykle wygląda jak mała zaokrąglona etykieta z tekstem lub liczbą, umieszczona obok napisu, linku albo ikony.

Badge to mały znacznik lub licznik, natomiast Alert to większy komunikat informacyjny, ostrzegawczy lub błędu wyświetlany użytkownikowi.

Button jest elementem interaktywnym służącym do wykonania akcji, a Badge jest elementem informacyjnym, często pokazującym status lub liczbę.

Najczęściej stosuje się go przy powiadomieniach, licznikach wiadomości, komentarzach, statusach oraz oznaczeniach typu „nowe” lub „aktywne”.

Ponieważ liczby w małych zaokrąglonych etykietach obok tekstu odpowiadają zastosowaniu komponentu Badge jako licznika elementów.

Oznacza, że klasa `Car` dziedziczy po klasie `Vehicle`. `Vehicle` jest klasą bazową, a `Car` klasą pochodną.

Klasą bazową jest `Vehicle`, ponieważ znajduje się po dwukropku. Klasą pochodną jest `Car`, ponieważ jest definiowana i dziedziczy po `Vehicle`.

Dziedziczenie pozwala tworzyć nowe klasy na podstawie istniejących. Klasa pochodna może przejmować pola, metody i właściwości klasy bazowej.

Nie ma bezpośredniego dostępu do pól oznaczonych jako `private`. Może korzystać z elementów `public`, `protected` lub z metod udostępnionych przez klasę bazową.

Klasa bazowa udostępnia wspólne cechy i zachowania. Klasa pochodna rozszerza ją lub modyfikuje jej działanie.

Dwukropek wskazuje dziedziczenie po klasie bazowej albo implementację interfejsu. W zapisie `Car : Vehicle` oznacza dziedziczenie po `Vehicle`.

Switch służy do wyboru jednej z dwóch wartości logicznych, np. włączone/wyłączone albo TAK/NIE. Jest graficznym przełącznikiem podobnym do suwaka.

Do ustawienia tekstu stanów służą atrybuty `android:textOn` oraz `android:textOff`. Określają one napisy widoczne dla stanu włączonego i wyłączonego.

Obie kontrolki reprezentują wartość logiczną, ale Switch ma postać przełącznika, a CheckBox pola wyboru. Switch częściej stosuje się do ustawień typu włącz/wyłącz.

Stan odczytuje się metodą `isChecked()`. Zwraca ona `true`, gdy przełącznik jest włączony, oraz `false`, gdy jest wyłączony.

Charakterystyczne są atrybuty takie jak `android:textOn`, `android:textOff` oraz `android:switchMinWidth`. Wskazują one na kontrolkę przełącznika z dwoma stanami.

Interpreter wykonuje program instrukcja po instrukcji, czyli krok po kroku. Nie tworzy wcześniej osobnego pliku wykonywalnego z całego programu.

Kompilator tłumaczy cały kod źródłowy na kod maszynowy lub pośredni przed uruchomieniem programu. Interpreter wykonuje kod na bieżąco, zwykle linia po linii.

To podstawowa cecha interpretera: analizuje i wykonuje kolejne instrukcje programu w trakcie działania. Dlatego pasuje szczególnie do języków skryptowych.

Nie zawsze. Interpreter może wykonywać kod źródłowy lub kod pośredni, ale jego główną cechą jest wykonywanie programu na bieżąco, a nie wcześniejsza kompilacja całości.

Często wymienia się Python, JavaScript, PHP czy Ruby. W praktyce wiele współczesnych środowisk łączy interpretację, kompilację do kodu pośredniego i optymalizacje JIT.

Taka odpowiedź bardziej kojarzy się z kompilatorem lub etapem kompilacji. Interpreter może sprawdzać składnię, ale jego najważniejsze zadanie to wykonywanie instrukcji programu.

BY oznacza obowiązek podania autora utworu. Korzystając z utworu, trzeba zachować informację o autorstwie.

NC oznacza zakaz wykorzystania komercyjnego. Utwór można wykorzystywać bezpłatnie, ale nie w celu zarobkowym.

Ponieważ nie zawiera warunku ND, czyli zakazu tworzenia utworów zależnych. Można więc modyfikować, przerabiać i remiksować utwór.

NC ogranicza wykorzystanie komercyjne, a ND zabrania modyfikowania utworu. Licencja z NC nadal może pozwalać na przeróbki, jeśli nie ma oznaczenia ND.

SA oznacza obowiązek udostępnienia utworu zależnego na tej samej lub zgodnej licencji. Jeśli licencja nie ma SA, taki obowiązek nie występuje.

Nie, ponieważ reklama zwykle ma charakter komercyjny. Do takiego użycia potrzebna byłaby dodatkowa zgoda autora.

Oznaczenie CC BY-NC pozwala na modyfikacje, ponieważ nie ma symbolu ND. Jednocześnie nie pozwala na użycie komercyjne, więc odpowiedź o celach komercyjnych jest błędna.

Długość wynika z liczby wykonań pętli `for`. Warunek `i < 8` oznacza, że pętla wykona się 8 razy, więc do wyniku zostanie dopisanych 8 znaków.

Znaki są losowane wyłącznie z napisu `pulaZnakow`. W tym napisie znajdują się tylko małe litery, wielkie litery i cyfry, bez znaków takich jak `!`, `@` czy `#`.

Zmienna `pulaZnakow` określa zbiór znaków, z których może zostać zbudowane hasło. Każdy znak hasła jest wybierany z tego napisu.

Ten zapis dopisuje wylosowany znak na koniec zmiennej `wynik`. Po kolejnych iteracjach pętli powstaje coraz dłuższy napis.

Kod wykonuje dokładnie 8 iteracji pętli i w każdej dopisuje jeden znak. Hasło ma więc dokładnie 8 znaków, a nie 8 lub więcej.

Metoda losuje liczbę całkowitą od dolnej granicy włącznie do górnej granicy wyłącznie. Oznacza to, że wartość `dlPuli` nie zostanie nigdy wylosowana.

Nie w połączeniu z `Random.Next(0, dlPuli)`, ponieważ górna granica jest wyłączna. W efekcie ostatni znak puli nie zostanie wylosowany.

Do prostych ćwiczeń tak, ale do haseł bezpieczeństwa nie. W aplikacjach wymagających bezpieczeństwa należy używać generatorów kryptograficznych, np. `RandomNumberGenerator`.

Metoda setOnClickListener przypisuje do widoku obsługę kliknięcia. Kod umieszczony w listenerze wykona się po naciśnięciu danego elementu, np. przycisku.

View.OnClickListener obsługuje zdarzenie kliknięcia widoku, czyli np. naciśnięcia przycisku Button, obrazka lub innego elementu interfejsu.

findViewById służy do pobrania referencji do elementu interfejsu zdefiniowanego w pliku XML układu. Dzięki temu można później modyfikować element lub przypisać mu obsługę zdarzeń.

W kodzie użyto setOnClickListener, czyli nasłuchiwania kliknięcia. Do reakcji na zmianę tekstu stosuje się inne mechanizmy, np. TextWatcher.

Kliknięcie przycisku zwykle obsługuje się przez setOnClickListener. Zmianę stanu Switch częściej obsługuje się przez setOnCheckedChangeListener.

Najczęściej robi się to w metodzie onCreate po wywołaniu setContentView, gdy widoki z układu XML są już dostępne przez findViewById.