Pytania pomocnicze - INF.04

WCAG oznacza Web Content Accessibility Guidelines, czyli wytyczne dostępności treści internetowych. Określają one, jak projektować strony i aplikacje dostępne dla różnych użytkowników.

Można użyć skrótu POUR: Perceivable, Operable, Understandable, Robust. Po polsku odpowiada to zasadom: percepcyjna, operacyjna, zrozumiała i solidna.

Treści muszą być możliwe do odebrania przez użytkownika. Przykładem jest tekst alternatywny dla obrazów, napisy do filmów oraz odpowiedni kontrast tekstu.

Elementy strony muszą być możliwe do obsłużenia przez użytkownika. Przykładowo strona powinna dać się obsługiwać klawiaturą, a nawigacja powinna być logiczna.

Treść oraz działanie interfejsu powinny być jasne i przewidywalne. Dotyczy to m.in. czytelnych komunikatów, etykiet formularzy i prostego języka.

Strona powinna być poprawnie zbudowana technicznie i zgodna ze standardami. Dzięki temu może działać poprawnie w różnych przeglądarkach oraz z technologiami wspomagającymi.

WCAG pomaga tworzyć aplikacje dostępne dla osób z różnymi ograniczeniami, np. wzroku, słuchu lub motoryki. Poprawia też ogólną użyteczność strony dla wszystkich użytkowników.

WCAG służy do projektowania stron i aplikacji internetowych dostępnych dla jak największej liczby użytkowników, w tym osób z niepełnosprawnościami.

Poziomy dostępności to A, AA i AAA. A jest poziomem najniższym, AA średnim, a AAA najwyższym.

Poziom AAA zawiera bardzo rygorystyczne kryteria, które mogą być trudne lub niemożliwe do spełnienia dla wszystkich rodzajów treści. W praktyce często dąży się do poziomu AA.

Poziom AA oznacza szerszą dostępność niż A i jest często standardem praktycznym. Poziom AAA jest jeszcze bardziej wymagający i oznacza najwyższy poziom dostosowania.

Dostępność poprawiają m.in. teksty alternatywne dla obrazów, odpowiedni kontrast, obsługa strony klawiaturą, czytelna struktura nagłówków i zgodność z czytnikami ekranu.

Nie. WCAG dotyczy dostępności treści cyfrowych dla różnych grup użytkowników, niezależnie od urządzenia, systemu czy sposobu korzystania z internetu.

Po tym, że wszystkie urządzenia są podłączone do jednego wspólnego kabla transmisyjnego. Ten kabel stanowi główną drogę przesyłania danych.

W magistrali urządzenia korzystają z jednego wspólnego kabla. W gwieździe każde urządzenie jest podłączone osobnym przewodem do centralnego urządzenia, np. przełącznika.

Ponieważ ten kabel obsługuje komunikację wszystkich urządzeń. Jego uszkodzenie może spowodować przerwanie działania całej sieci.

Terminatory znajdują się na końcach kabla i zapobiegają odbiciom sygnału. Dzięki nim transmisja danych jest stabilniejsza.

Wymaga niewielkiej ilości okablowania i nie potrzebuje centralnego urządzenia. Sprawdzała się głównie w małych, prostych sieciach.

Urządzenia są połączone w zamknięty obwód, a dane przechodzą kolejno między nimi. Każde urządzenie jest częścią ścieżki transmisji.

Urządzenia mają wiele połączeń między sobą. Taka sieć jest odporna na awarie, ale kosztowna i bardziej skomplikowana.

Topologia siatki charakteryzuje się tym, że urządzenia mają wiele bezpośrednich połączeń między sobą. W pełnej siatce każde urządzenie jest połączone z każdym innym.

W pełnej siatce każdy węzeł ma połączenie z każdym pozostałym. W częściowej siatce tylko niektóre urządzenia są połączone wieloma trasami.

Ponieważ dane mogą być przesyłane wieloma drogami. Awaria jednego połączenia nie musi oznaczać przerwania komunikacji w całej sieci.

W topologii gwiazdy urządzenia łączą się przez centralny punkt, np. switch. W topologii siatki urządzenia są połączone bezpośrednio między sobą.

W magistrali urządzenia korzystają ze wspólnego przewodu transmisyjnego. W siatce występują liczne bezpośrednie połączenia między urządzeniami.

W topologii pierścienia urządzenia tworzą zamknięty obieg, a każde z nich ma zwykle dwóch sąsiadów. W siatce urządzenia mogą mieć połączenia z wieloma innymi urządzeniami.

Największe wady to wysoki koszt, duża liczba połączeń oraz trudniejsze zarządzanie siecią. Problem rośnie wraz z liczbą urządzeń.

Oznacza, że TCP kontroluje dostarczenie danych, potwierdza ich odbiór, ponawia utracone segmenty i dba o zachowanie poprawnej kolejności.

UDP nie gwarantuje dostarczenia danych, nie potwierdza odbioru i nie ponawia automatycznie utraconych pakietów. Jest szybszy, ale mniej niezawodny niż TCP.

IP odpowiada głównie za adresowanie i trasowanie pakietów między urządzeniami. Nie zapewnia jednak niezawodnego dostarczenia danych.

HTTP jest protokołem warstwy aplikacji, używanym do komunikacji WWW. Pewność transportu danych zapewnia zwykle protokół TCP, na którym HTTP działa.

TCP stosuje się tam, gdzie dane muszą dotrzeć poprawnie, np. przy stronach WWW i transferze plików. UDP stosuje się tam, gdzie ważna jest szybkość, np. w transmisjach na żywo i grach online.

Przed wysyłaniem danych TCP zestawia połączenie między nadawcą i odbiorcą. Dopiero potem rozpoczyna właściwą transmisję.

Porty pozwalają wskazać konkretną aplikację lub usługę na urządzeniu. Dzięki nim komputer wie, do którego programu przekazać odebrane dane.

Model TCP/IP ma 4 warstwy: aplikacji, transportową, internetową oraz dostępu do sieci.

Liczba 7 dotyczy modelu OSI. Model TCP/IP jest prostszy i w standardowym ujęciu składa się z 4 warstw.

Są to: warstwa aplikacji, warstwa transportowa, warstwa internetowa oraz warstwa dostępu do sieci.

Warstwa transportowa odpowiada za przesyłanie danych między procesami aplikacji. Wykorzystuje protokoły TCP i UDP oraz porty sieciowe.

Warstwa internetowa odpowiada za adresowanie i trasowanie pakietów między sieciami. Najważniejszym protokołem tej warstwy jest IP.

Do warstwy aplikacji należą m.in. HTTP, HTTPS, FTP, SMTP, POP3, IMAP i DNS.

Model TCP/IP ma 4 warstwy i jest praktycznie używany w Internecie. Model OSI ma 7 warstw i pełni głównie funkcję opisową oraz dydaktyczną.

Sieć przewodowa wykorzystuje kable, np. Ethernet, a sieć bezprzewodowa przesyła dane przez fale radiowe. Sieć bezprzewodowa daje większą mobilność, ale jest bardziej podatna na zakłócenia.

Ściany, stropy i inne przeszkody osłabiają sygnał radiowy. Im słabszy sygnał, tym większe ryzyko spadku prędkości i stabilności połączenia.

Zakłócenia mogą powodować inne routery Wi-Fi, urządzenia Bluetooth, kuchenki mikrofalowe oraz duża liczba urządzeń pracujących w tym samym paśmie.

Tak. Sieć Wi-Fi powinna być zabezpieczona silnym hasłem oraz szyfrowaniem, najlepiej WPA2 lub WPA3.

Sieć bezprzewodowa rozgłasza sygnał poza fizyczne granice pomieszczenia, więc osoby nieuprawnione mogą próbować się do niej podłączyć. Dlatego zabezpieczenia są konieczne.

Tak, ale jej wydajność może spaść, jeśli wiele urządzeń jednocześnie korzysta z tego samego pasma lub punktu dostępowego. Nie oznacza to jednak, że taka sieć w ogóle nie funkcjonuje.

Wysyłanie danych oznacza transfer z komputera użytkownika na serwer. Pobieranie danych oznacza transfer z serwera na komputer użytkownika.

Upload to angielskie określenie wysyłania danych, najczęściej z urządzenia lokalnego na serwer.

Na przykład podczas wysłania formularza, dodania pliku, rejestracji konta lub przesłania danych do API.

Streaming polega na odtwarzaniu danych przesyłanych na bieżąco, np. filmu lub muzyki. Nie oznacza ogólnie transferu pliku z komputera użytkownika na serwer.

Do wysyłania danych mogą służyć m.in. HTTP/HTTPS, FTP, SFTP lub protokoły wykorzystywane przez API aplikacji.

Synchronizacja oznacza uzgodnienie czasu działania urządzeń nadawczych i odbiorczych. Dzięki temu odbiorca wie, kiedy odczytywać kolejne porcje danych.

Ponieważ komunikacja jest podporządkowana ustalonemu rytmowi lub harmonogramowi. Dane są przesyłane w określonych momentach, a nie losowo.

Transmisja synchroniczna wymaga wspólnego taktowania lub synchronizacji czasu. Transmisja asynchroniczna nie opiera się na stałych interwałach i jest bardziej elastyczna.

Tak. Synchronizacja zegarów lub inny mechanizm uzgadniania czasu jest potrzebny, aby urządzenia przesyłały i odbierały dane w odpowiednich chwilach.

Niesystematyczne przekazywanie danych pasuje raczej do transmisji asynchronicznej. Sieć synchroniczna działa według ustalonego porządku czasowego.

Zwykle nie. Stały harmonogram transmisji zwiększa przewidywalność, ale ogranicza elastyczność przesyłania danych.

Transmisja synchroniczna wymaga wspólnego rytmu czasowego lub synchronizacji zegarów. Transmisja asynchroniczna odbywa się bez takiej synchronizacji i może być nieregularna.

Ponieważ dane nie są wysyłane w ściśle określonych przedziałach czasowych. Odbiorca rozpoznaje transmisję za pomocą mechanizmów sygnalizujących początek i koniec danych.

Oznacza to, że transmisja nie odbywa się stale ani według jednego rytmu. Dane są wysyłane tylko wtedy, gdy zachodzi taka potrzeba.

Poprawna odpowiedź zwykle zawiera informację o braku synchronizacji zegarów oraz nieregularnym lub nieciągłym przesyłaniu danych.

Nie. Sama asynchroniczność nie oznacza automatycznie większej niezawodności. Niezawodność zależy od zastosowanych protokołów, sprzętu i mechanizmów kontroli błędów.

Bo określone przedziały czasowe sugerują transmisję synchroniczną. W transmisji asynchronicznej dane mogą być wysyłane nieregularnie.