Pytania pomocnicze - INF.04

Ponieważ algorytm po każdym porównaniu odrzuca połowę danych. Może to zrobić poprawnie tylko wtedy, gdy wie, że mniejsze elementy są po jednej stronie, a większe po drugiej.

Wyszukiwanie liniowe sprawdza elementy po kolei i nie wymaga sortowania. Wyszukiwanie binarne dzieli zakres na połowy, ale działa poprawnie tylko na danych posortowanych.

Złożoność wyszukiwania binarnego wynosi O(log n), ponieważ w każdym kroku liczba możliwych elementów zmniejsza się mniej więcej o połowę.

W najgorszym przypadku wynosi O(n), ponieważ algorytm może musieć sprawdzić każdy element listy.

W typowym kontekście egzaminacyjnym tak. Oba określenia oznaczają sprawdzanie kolejnych elementów jeden po drugim.

To zależy od liczby wyszukiwań. Dla pojedynczego wyszukiwania sortowanie może być nieopłacalne, ale przy wielu wyszukiwaniach posortowanie danych i użycie wyszukiwania binarnego może dać dużą korzyść.

Wyszukiwanie z hashem wykorzystuje funkcję haszującą do szybkiego wyznaczenia miejsca przechowywania danych. Nie wymaga posortowanej listy, ale wymaga odpowiedniej struktury, np. tablicy hashującej lub mapy.

Kolejka działa zgodnie z zasadą FIFO, czyli pierwszy dodany element jest obsługiwany jako pierwszy. Dzięki temu BFS odwiedza wierzchołki poziomami, od najbliższych do coraz dalszych.

BFS przeszukuje graf wszerz i używa kolejki. DFS przeszukuje graf w głąb i zwykle używa stosu albo rekurencji.

FIFO oznacza First In, First Out. Element, który trafił do kolejki jako pierwszy, zostanie z niej pobrany jako pierwszy.

BFS można wykorzystać do znajdowania najkrótszej ścieżki w grafie nieważonym, sprawdzania spójności grafu oraz przeszukiwania drzewa poziomami.

Graf jest strukturą, po której BFS się porusza, ale strukturą pomocniczą sterującą kolejnością odwiedzania jest kolejka.

Wierzchołek jest oznaczany jako odwiedzony, aby algorytm nie przetwarzał go ponownie. Zapobiega to zapętleniu, szczególnie w grafach cyklicznych.

Służą do planowania, organizowania i kontrolowania pracy zespołu. Pomagają śledzić zadania, terminy, odpowiedzialności i postęp projektu.

Kierownik projektu i zespół muszą wiedzieć, które zadania są wykonane, które są opóźnione i ile pracy pozostało. Narzędzia projektowe prezentują te informacje w formie statusów, raportów, tablic lub harmonogramów.

Narzędzie projektowe zarządza zadaniami, terminami i postępem prac. Narzędzie do projektowania interfejsu, np. Figma, służy do tworzenia wyglądu ekranów aplikacji.

Najczęściej są to: tytuł zadania, opis, osoba odpowiedzialna, termin, priorytet, status, komentarze oraz załączniki.

Jira umożliwia tworzenie zadań, backlogu, sprintów, tablic Kanban/Scrum oraz raportów postępu. Jest często używana w zespołach pracujących zwinnie.

Tak. Diagram Gantta pokazuje zadania na osi czasu, ich terminy oraz zależności, dzięki czemu ułatwia kontrolowanie harmonogramu projektu.

Służy do planowania, przydzielania i monitorowania zadań. Pomaga kontrolować terminy, odpowiedzialność członków zespołu oraz postęp prac.

Pozwala dotrzymywać terminów, szybciej wykrywać opóźnienia i lepiej planować kolejne etapy prac. Bez kontroli czasu projekt może przekroczyć harmonogram i budżet.

Zadanie zwykle ma nazwę, opis, osobę odpowiedzialną, termin wykonania, priorytet i status. Może też zawierać komentarze, załączniki oraz powiązania z innymi zadaniami.

Narzędzie projektowe organizuje pracę zespołu i zadania, natomiast IDE służy do pisania, uruchamiania i debugowania kodu. Są to różne typy oprogramowania.

Diagram Gantta pokazuje zadania na osi czasu. Ułatwia ocenę harmonogramu, zależności między zadaniami oraz możliwych opóźnień.

Narzędzie projektowe może zaplanować zadanie optymalizacji, ale nie analizuje i nie poprawia kodu samo z siebie. Wydajność kodu poprawiają programiści przy użyciu odpowiednich technik i narzędzi diagnostycznych.

Diagram Gantta służy do przedstawienia harmonogramu projektu, czyli zadań rozłożonych w czasie. Pozwala zobaczyć, kiedy dane działanie się zaczyna, kończy i jak długo trwa.

Na diagramie Gantta zwykle widać listę zadań, oś czasu, czas trwania zadań oraz zależności między nimi. Często zaznacza się też postęp prac.

Struktura plików dotyczy organizacji katalogów i plików w systemie lub repozytorium. Diagram Gantta opisuje harmonogram działań, a nie budowę plików projektu.

Diagram Gantta pokazuje plan prac w czasie. Diagram przepływu danych pokazuje, jak dane przemieszczają się między procesami, magazynami danych i zewnętrznymi obiektami.

Można go używać np. przy tworzeniu aplikacji, wdrażaniu systemu, testowaniu oprogramowania lub migracji danych. Jest przydatny tam, gdzie trzeba zaplanować zadania i terminy.

Ułatwia kontrolę terminów, kolejności prac i obciążenia zespołu. Dzięki niemu łatwiej zauważyć opóźnienia oraz zadania zależne od innych działań.

Diagram Gantta służy do planowania i kontroli harmonogramu projektu. Pokazuje zadania na osi czasu oraz czas ich rozpoczęcia i zakończenia.

Najczęściej występują: oś czasu, lista zadań, paski oznaczające czas trwania zadań, terminy rozpoczęcia i zakończenia oraz czasem zależności między zadaniami.

Oś czasu pozwala zobaczyć, kiedy dane zadanie się zaczyna, jak długo trwa i kiedy powinno się zakończyć. Dzięki temu łatwo ocenić harmonogram projektu.

Diagram Gantta przedstawia harmonogram zadań w czasie, natomiast model relacji w bazie danych pokazuje tabele, klucze i powiązania między danymi.

Pomaga monitorować postęp prac, wykrywać opóźnienia i planować kolejność wykonywania zadań. Ułatwia też komunikację w zespole projektowym.

Trello służy do organizowania zadań, przypisywania ich członkom zespołu i śledzenia postępu pracy. Najczęściej robi się to za pomocą tablic, list i kart.

Tablica kanban to wizualny sposób przedstawienia zadań i etapów ich realizacji. Zadania są przesuwane między kolumnami, np. od „Do zrobienia” do „Gotowe”.

Photoshop służy głównie do edycji grafiki, a Word do tworzenia dokumentów tekstowych. Nie są to typowe narzędzia do zarządzania projektami za pomocą tablic kanban.

Tak, Jira może obsługiwać tablice kanban i jest używana w projektach IT. Jednak w tym pytaniu egzaminacyjnym poprawną odpowiedzią jest Trello, ponieważ jest najbardziej bezpośrednio kojarzone z prostymi tablicami kanban.

Najczęściej stosuje się kolumny: „Do zrobienia”, „W trakcie” i „Gotowe”. W większych projektach mogą pojawić się też kolumny „Do sprawdzenia” lub „Zablokowane”.

Tablica kanban pozwala szybko zobaczyć, jakie zadania są zaplanowane, realizowane i zakończone. Ułatwia kontrolę postępu oraz wykrywanie problemów w projekcie.

Jira służy do planowania pracy, przydzielania zadań, śledzenia postępu oraz raportowania stanu projektu. Jest często używana przez zespoły programistyczne i testerskie.

W Jira można śledzić m.in. zadania, błędy, wymagania, historyjki użytkownika, priorytety, osoby odpowiedzialne i terminy realizacji.

Jira wspiera pracę w Scrumie i Kanbanie, oferując tablice zadań, backlog, sprinty oraz raporty postępu. Dzięki temu ułatwia organizację pracy iteracyjnej.

Jira nie służy do tworzenia grafiki ani edycji arkuszy kalkulacyjnych. Jej głównym zadaniem jest zarządzanie zadaniami i procesem realizacji projektu.

Raporty pokazują postęp prac, obciążenie zespołu, liczbę wykonanych zadań i problemy w realizacji projektu. Pomagają kierownikowi projektu podejmować decyzje.

Z Jira korzystają programiści, testerzy, analitycy, project managerowie, product ownerzy i zespoły wsparcia. Narzędzie pomaga im koordynować wspólną pracę.

`git commit` zapisuje przygotowane zmiany w lokalnym repozytorium. Tworzy nowy punkt historii projektu z opisem zmian.

`git commit` zapisuje zmiany lokalnie na komputerze programisty. `git push` wysyła zapisane commity do repozytorium zdalnego.

`git add` dodaje wybrane zmiany do obszaru przejściowego. Dopiero zmiany znajdujące się w tym obszarze są zapisywane przez `git commit`.

Używa się polecenia `git commit -m 'opis zmian'`. Komunikat powinien krótko wyjaśniać, co zostało zmienione.

Nie. `git commit` zapisuje zmiany tylko lokalnie. Aby wysłać je na GitHub lub inny serwer, trzeba użyć `git push`.

`git clone` tworzy lokalną kopię istniejącego repozytorium zdalnego. Nie służy do zapisywania zmian.

`git pull` pobiera zmiany z repozytorium zdalnego i scala je z lokalną kopią projektu. Jest odwrotnością typowego wysyłania zmian przez `git push`.

`git fetch` tylko pobiera informacje o zmianach ze zdalnego repozytorium. `git pull` pobiera zmiany i od razu próbuje włączyć je do lokalnej gałęzi.

Zdalne repozytorium to kopia projektu umieszczona np. na GitHubie, GitLabie lub serwerze firmowym. Umożliwia współpracę wielu osób nad tym samym kodem.

Jeśli lokalne i zdalne zmiany dotyczą tych samych fragmentów plików, może powstać konflikt. Programista musi wtedy ręcznie zdecydować, które zmiany zachować.

Najpierw używa się `git add`, aby dodać pliki do obszaru przygotowania. Następnie `git commit` zapisuje zmiany w lokalnym repozytorium.

Nie. Do wysyłania lokalnych commitów do zdalnego repozytorium służy polecenie `git push`.

Pozwala to pobrać najnowsze zmiany wykonane przez innych członków zespołu. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko pracy na nieaktualnej wersji projektu.